Voeten van de vloer, swingen als niet tevoren op explosieve, vrolijke brass doorspekt van hiphop, funk en jazz. Dat is Gallowstreet, toch? Maar met het materiaal van hun nieuwe plaat Laaglands kregen ze het zittende TivoliVredenburg-publiek juist in vervoering.

Floris Visman

Iedereen die weleens bij een optreden van Gallowstreet is geweest, weet dat de kans groot is dat je met spierpijn terugkomt. Ga maar na, de muzikale roots van de brassband liggen in New Orleans. Geen toeval dus dat bij het binnenlopen van Cloud Nine een track van Trombone Shorty uit de speakers schalt. Niet dat Gallowstreet overigens uit het Diepe Zuiden van de Verenigde Staten komt; de achtkoppige formatie komt gewoon uit Amsterdam.

Maar niets van dat dus. Laaglands is uit Hollandsche klei getrokken. Om precies te zijn in acht verschillende natuurgebieden verspreid door Nederland in het voor- en najaar van 2021. De coronapandemie bracht de band terug op aarde; net als andere muzikanten veranderde hun leven compleet door de maatregelen. Ze zochten hun heil in de natuur.

Geen nummers maar stukken

Het optreden in de poptempel van Utrecht lijkt bij tijd en wijlen op een toneelstuk. De band staat (én blijft) gedurende bijna het hele concert in formatie staan. De stukken (geen nummers, maar stúkken zoals ze zelf zeggen) vormen een prachtig geheel. Het begint rustig en bouwt zich op. Het kent een aantal heftige hoogtepunten zoals het grootse Springtij, waarbij er zelfs enorme schelpen als blaasinstrument gebruikt worden.

De keuze voor vaste zitplaatsen is goed te billijken; de muziek is weinig dansbaar en zo is het ook bedoelt. Ervaar het als een film of een meeslepende compositie. Menigmaal staat het kippenvel op de arm. Petje af voor de mannen uit Amsterdam.