Ze zeggen weleens dat je de blues moet hebben geleefd voordat je het echt kunt overbrengen. In het geval van de alweer 71-jarige Eric Bibb klopt dat als een bus. Op zijn nieuwe praat Ridin’ over racisme put hij uit eigen ervaring én vertelt hij belangrijke verhalen zonder dat de muziek al te donker wordt.

Floris Visman

Bluesmuzikant Eric Bibb vond het tijd voor een conceptalbum over racisme en de geschiedenis van Afro-Amerikanen. Een goede zet want je kunt documentaires bingen en stapel boeken verslinden, maar soms komt niets beter binnen dan muziek. En helaas is het anno 2023 nog steeds hard nodig. En duidelijk is dat dit 15-nummers durende epos hard binnenkomt.

Dat betekent echter niet dat het meteen zeer zware kost is. Bibb zorgt ervoor dat er genoeg luchtige momenten zijn. Is het niet in de tekst, dan is de muziek wel opbeurend. Denk bijvoorbeeld aan titelsong Ridin’. Over een opzwepende en pulserende, bluesy beat, vertelt hij het over het nemen van de trein naar Memphis waar Dr. Martin Luther King werd vermoord. Hij komt onderweg langs allemaal station terwijl de slideguitar steeds heftiger klinkt.

Op de track Blues Funky Like Dat duikt een andere blueslegende op; Taj Mahal heeft z’n mondharmonica meegenomen. Jontavious Willis en Bibb wisselen de vocalen af en Bibb speelt heerlijk funky op z’n banjo.

Een ander hoogtepunt is The Balled of John Howard Griffin. Het is nummer is een uitstekend voorbeeld van de vertelkunst van Bibb. Hij vertelt het verhaal van een witte man die in de jaren 50 zes weken als zwarte man (geschminkt) door het Diepe Zuiden reisde. Wederom een best vrolijke melodie, akoestische gitaar, maar wel teksten over half dood worden geslagen. Meesterlijk.

Tulsa Town, Hold The Line, Joybells, Sinner Man, Free; er staan eigenlijk geen zwakke tracks op Ridin’. Enige aantekening die je zou kunnen maken is dat het album wellicht twee nummers te lang duurt. People You Love is niet slecht, maar blijft ook niet echt hangen en Church Bells – de afsluiter – is een typisch instrumentaal outro.

Bibb entertaint niet alleen, hij zet je ook aan het denken met prachtig geschreven nummers. Tot nu toe het beste bluesalbum van het jaar.

Cijfer: 8.7

Luister hier naar Ridin’.