Het is altijd afwachten of een nieuwe locatie voor hetzelfde gevoel zorgt, maar het Rotterdam Bluegrass Festival is ondanks een paar kleine ongemakken met vlag en wimpel geslaagd. Fried Coyote was op de uitverkochte zaterdag aanwezig.

Floris Visman

Drie dagen voornamelijk bluegrass in Rotterdam; het is voor menig liefhebber een smakelijk vooruitzicht. En ook de line-up mag er zijn met verspreid over het weekend onder andere Della Mae, The Reverend Peyton’s Big Damn Band, Douwe Bob & Bluegrass Boogie Men, Scott H. Biram, Baptiste W. Hamon en Cordovas dat ter elfde ure is ingevlogen voor Bella White die met stemproblemen kampte en haar bezoek aan Nederland moest afzeggen.

Het festivalterrein ligt dit jaar voor het eerst op het Noordplein, dat op tien minuten wandelen ligt van de oude locatie Pijnackerplein. Ondanks dat er wegens werkzaamheden op de zaterdag geen treinen op Rotterdam Centraal reden, is het goed aan te lopen vanaf station Rotterdam Noord. Als we het terrein langs de festival-lat leggen, dan voldoet het eigenlijk aan alle eisen: er zijn drie podiums, festivaltrucks, een watertap, een jampodium, workshops en een marktje.

Het tappunt was hard nodig, want met dertig graden lag uitdroging op de loer. Als er dan een klein puntje van kritiek mag zijn, is het dat er wat weinig schaduw te vinden was en niet genoeg zitplekken. Maar het mog de pret niet drukken.

Abe Partridge

Op het Whisky Base-podium waren zaterdag de eenpitters en kleinere acts geprogrammeerd. De taak was aan Abe Partridge om de dag af te trappen, iets dat wel aan de Amerikaan besteedt is. De singer-songwriter moet het vooral hebben van zijn stem, gitaar en bijzondere persoonlijkheid. Hij heeft namelijk nogal een verhaal te vertellen. Partridge was predikant, militair ‘verloor een tijdje zijn hoofd’ en woonde onder andere in Mobile, Alabama en de bergen van Kentucky.

Zijn show is intiem. Hij praat zijn nummers met zijn levensverhaal aan elkaar, doorspekt van gortdroge humor. Zijn muziek gaat heen en weer tussen prachtige, kleine liedjes als Young Love (Alabama Skies) en het manische Abe Partridge’s 403rd Freakout. In een Q&A na z’n optreden ging hij dieper in op zijn bijzondere levensloop.

The Complete Recordings of Hezekiah Procter

Op het Double Friendship Star-podium stonden de middelgrote namen. Daar mocht Li’l Andy aftrappen met zijn project dat The Complete Recordings of Hezekiah Procter. Hier zijn hij een ouderwetse medicine show neer uit het Ouden Westen van Amerika. Met een banjo, een viool en harmonieën en tussendoor gespeelde praatjes en ‘reclames’ zetten ze een geloofwaardige show neer; een kijkje in een kleurrijk verleden.

Scott H. Biram

Op hetzelfde podium mocht Scott H. Biram het stokje overnemen. De zelfbenoemde The Dirty Old One Man Band-act zet hij neer als een geoliede bluesmachine. De Amerikaan uit Lockhart, Texas mag dan wel in z’n eentje het podium in Rotterdam bemannen, hij heeft zoveel energie en vakmanschap dat je daar niets van merkt. Special voor het Rotterdam Bluegrass Festival speelt ie ook nog een paar bluegrass-nummers.

Austin & Courtney Derryberry

Ondertussen hebben met het steeds heter wordende zonnetje Austin & Courtney Derryberry beschutting gezocht op het Whisky Base-podium. Het getrouwde stel uit Tennessee kent elkaar al sinds ze een paar jaar oud waren. Dat ze uitstekend op elkaar ingespeeld zijn mag dan ook geen verrassing zijn. Met vrolijke, oude bluegrass krijgen ze zelfs een klein deel van het publiek ondanks de hitte aan het dansen.

The Truffle Valley Boys

Op het Star Of The Bluegrass-podium – het grootste podium op het Noordplein – staan The Truffle Valley Boys uit Italië. En dat is niet bepaald het eerste land waar je aan denkt bij bluegrass. Maar al direct bij de intro in vlekkeloos Engels ben je dat vergeten. De Italianen zijn op een missie om de originele bluegrass uit de jaren 50 in ere te houden en daar mogen ze wat ons betreft mee door blijven gaan. Vlekkeloos optreden.

Madalitso Band

Terug op het Double Friendship Star-podium treffen we wellicht de meest afwijkende act van het Rotterdam Bluegrass Festival. Madalitso Band uit Malawi maakt traditionele Afrikaanse volksmuziek met een babatone (zelfgemaakte eensnarige bas), een met koeienhuid opgespannen voetdrum en een afgetrapte viersnarige gitaar (ja, we moesten dit opzoeken). De twee mannen zorgen voor een hypnotiserende set in de zengende hitte.

Aaron Jonah Lewis

Voor het Whisky Base-podium zaten ondertussen flink wat bezoekers ademloos te luisteren naar een man met een enorme baar en een viool. Voor Aaron Jonah Lewis is viool spelen als ademen. Hij maakt er zelfs een spelletje van en vraagt bezoekers de naam van een nummer uit een hoed met briefjes te vissen en speelt het nummer dat erop staat.

Fog Holler

Net als The Truffle Valley Boys, was Fog Holler een geoliede machine. Het snaarstrakke spel van de bluegrassband uit Portland, Oregon kon het publiek bij het Stars Of The Bluegrass-podium goed bekoren. met veel power en energie brengt de band de traditionele bluegrass en het moderne geluid bij elkaar.

Eten

Klein aandachtspunt voor het festival is het eten. Aan kwantiteit geen gebrek, maar de foodtrucks- en stands die er waren liepen niet allemaal over van kwaliteit. De broodjes worst waren karig belegd en de nacho’s waren ondermaats en simpel (de guacamole leek niet eens op guacamole). Daarentegen was de pizza wel weer erg goed. Over het algemeen is het niveau van voedsel op festivals de laatste jaren flink omhoog gegaan door de toegnomen concurrentie, dus hier is zeker winst te behalen.

Maar gelukkig zat het qua muziek (en daar draait het natuurlijk om) helemaal snor.

Cordovas

Op het grote podium mocht Cordovas het plekje overnemen van de afwezige Bella White. De rootsband, geesteskind van Joe Firstman, speelde eerder op de dag nog in Duitsland en haastte zich naar Rotterdam voor een set. Het publiek kreeg heerlijke muziek voorgeschoteld, geïnspireerd door legendarische bands als Grateful Dead, The Band en The Allman Brothers Band. De band zat ietwat laag in de energie, maar dat was ze niet kwalijk te nemen.

The Reverend Peyton’s Big Damn Band

Een van de hoogtepunten van de zaterdag was The Reverend Peyton’s Big Damn Band. The greatest front-porch blues band in the world, zoals de formatie rond The Reverend Peyton genoemd wordt, blies het publiek dat in grote getale naar het grote podium was gekomen compleet omver met hun country blues.

De eerste betaalde editie van het Rotterdam Bluegrass Festival mag met recht een succes genoemd worden. Op naar 2024, een datum is er al: 28 tot en met 30 juni.