Zou Nat Myers z’n ziel aan de duivel hebben verkocht, net als Robert Johnson? De singer-songwriter speelt met een vastberadenheid van iemand die weet dat hij door iets op de hielen wordt gezeten. In Merleyn liet hij geen twijfel bestaan over z’n kwaliteit.

Floris Visman

Met een flinke doos branie en guitigheid overrompelt nieuwbakken bluesbewaker Nat Myers het Nijmeegse publiek in Merleyn op een verder koude dinsdagavond. En dat is niet per se een gegeven. Myers, een Amerikaanse-Koreaan uit Kentucky, is voor het eerst op tour door Europa en staat voor iets meer dan een tientje op de kalender. En voor de oningewijden wekt dat natuurlijk niet veel vertrouwen.

Maar dan heb je buiten het talent van Myers gerekend. En z’n persoonlijkheid. Al vanaf de eerste minuut laat hij een onuitwisbare indruk achter. Hij is open, eerlijk en brengt een dosis enthousiasme en energie mee waar je u tegen kunt zegen. Je kunt zien dat hij écht dolgelukkig is om in een klein zaaltje in een voor hem onbeduidend plaatsje in het oosten van Nederland te staan. “If you would’ve told me a few years ago that I would be playing in Naymaygen, I would’ve told you to go fuck yourself,” lacht hij.

Myers eert blueshelden van weleer, van Fred Mississippi McDowell tot Mance Libscomb; mannen die al bijna vijftig jaar onder de zoden liggen. Te jong om zelf gezien te hebben, maar Myers is een liefhebber. En het scheelt dat hij covers zó oplepelt. Maar ook z’n eigen materiaal mag er zijn, getuige debuutalbum Yellow Peril, dat hij in 2023 uitbracht. De aanwezigen staan na afloop verrukt in de rij om een cd’tje te kopen of een foto te nemen met de Kentucky Kid.

Luister naar Yellow Peril: