Het is inmiddels wat jaartjes geleden, maar eindelijk zette Brent Cobb weer voet op Nederlandse bodem. Met een flinke dosis charisma en natuurlijk talent bezorgde hij woensdag een ontspannen en uitgelaten publiek in het Utrechtse TivoliVredenburg een heerlijke avond.

Floris Visman

We mogen ons gelukkig prijzen met de hoeveelheid talent die er rondloopt in de independent country en Americana. Een ontwikkeling die een jaar of tien geleden is begonnen met mannen als Sturgill Simpson en Tyler Childers en die nu zo gegroeid is dat nieuweling Zach Bryan grote zalen met gemak uitverkoopt.

Die trend zie je ook met artiesten die wat minder in de spotlights staan. Neem Brent Cobb. De laatste keer dat Cobb in Nederland was -zo’n zes jaar geleden- speelde hij voor zestig man. Uitverkocht weliswaar, maar redelijk obscuur dus. Anno 2024 verkoopt de Amerikaan met gemakt Cloud Nine uit, een zaal van TivoliVredenburg met een capaciteit van om en nabij de 450 (staan)plaatsen.

Het doet in ieder geval niets met het ego van Cobb. En waarom zou het ook? Hij loopt namelijk al jaren mee en kent zo onderhand iedereen in de countrywereld die iets betekent. Hij grapt tijdens het concert in Utrecht nog dat iedereen die in zijn voorprogramma speelt, een glansrijke carrière tegemoet gaat. Nee hoor, laat Brent maar lekker z’n ding doen. daar gedijt hij het beste bij.

En het publiek ook. De relaxte houding van de singer-songwriter die z’n band mee heeft genomen, straalt af op het publiek. Mensen dansen, staan met hun hoofd te knikken en slaan hun handen stuk na elk nummer. geen onvertogen woord, er wordt niet met bier gegooid, er wordt niet vervelend gedaan. En -misschien wel nog opvallender- er lijkt opmerkelijk weinig doorheen gepraat te worden.

En al zou er wél doorheen worden gekwekt, dan zou je het toch niet horen. Cobb en z’n band spelen namelijk veel harder dan je zou denken als je alleen z’n studiomateriaal kent. Het viertal jamt er op los en eindigt een boel nummers met solo’s. Zo komen liefhebbers van z’n rustige werk én mensen die een avondje los willen, prima aan hun trekken.

Foto’s Wilke Wittebrood & Floris Visman