Ruim zeven jaar na DeWolffest 1, liep Utrecht opnieuw uit voor een editie. De inmiddels beste (psychedelische) bluesrockband van Nederland vormde een indrukwekkende line-up, vooral bestaande uit aanstormend talent en een enkele gevestigde naam. Zelf zorgden ze voor het hoogtepunt in TivoliVredenburg.

Floris Visman

Even een bizarre gedachte: ondanks dat het oudste lid van DeWolff nog geen 35 jaar oud is (Robin Piso), bestaat de band die verder bestaat uit de broers Luka en Pablo van de Poel al 17 jaar. De aanleiding voor de eerste editie van DeWolffest in 2017 was dan ook het tienjarig bestaan van de band die ontstond in Limburg en volwassen werd in Utrecht.

Ondanks de lengte van de tussenliggende periode en een veranderd muzieklandschap (de prijs was in 2017 23 euro, nu met 43,75 euro bijna het dubbele), is het festival compleet uitverkocht. Een overwinning voor rockmuziek.

Want dat is het genre waarin de meeste bands op DeWolffest zich begeven. Gelukkig betekent dat niet dat het eentonig wordt. Er zijn een aantal vintage rockbandjes zoals Silveroller, Mooon en Minko. Maar ook bijvoorbeeld singer-songwriter Dylan LeBlanc, New Orleans-georienteerde zanger en pianist Jetse De Jong, The Cinelli Brothers die moeilijk in te kaderen zijn en de hoofdact zelf natuurlijk.

Silveroller

DeWolffest trapt af in de Pandora met Silveroller. De Engelse rock ‘n’ roll-band heeft een enorme dosis energie met zich meegebracht en speelt vooral werk van debuut-ep At Dawn. Ook leuk: zanger Jonnie Hodson vraagt de zaal nog of er anderen zijn die met de ferry zijn gekomen/ De band had daardoor nog bijna het optreden gemist. De band is een jonge, ruwe diamant die met wat poetswerk uit kan groeien tot een naam om rekening mee te houden.

Minko

Minko zagen we eerder in het voorprogramma van DeWolff in Luxor Live, begin 2024. De groep bestaat uit Dusty en Darryl Ciggaar en goede vriend Nick Croes, aangevuld met Tammo Deuling (Dawn Brothers). De vrienden uit Dordrecht maken een mix van rock ‘n’ roll, blues, country soul en hier en daar zelfs wat western en cumbia in de Ronda. Het is een prettig geheel, dat met wat geslijp kan leiden tot een prima debuutplaat.

Mooon

Nog zo’n vintage rockbandje. Maar niet zomaar eentje, Mooon maakt psychedelische bluesrock met garage- en surfinvloeden en is stevig geworteld in de jaren 60 en 70. Tom de Jong, Gijs de Jong en Timo van Lierop uit Brabant heft al drie albums achter de naam, maar lijkt nu voorzichtig door te breken met III dat eerder dit jaar uitkwam. De band heeft energie voor tien en speelt de Pandora plat.

Dylan LeBlanc

De grootste naam op DeWolffest 2 is ook bevriend met de organiserende band. Sterker nog, LeBlanc stelde DeWolff voor aan Ben Tanner die hun laatste album produceerde in Muscle Shoals. Singer-songwriter kwam meteen naar de studio toen hij een belletje van DeWolff kreeg. Dus dat hij hier staat, mag geen verrassing heten. De Amerikaan is inmiddels een vast gezicht in de Nederlandse roots scene en levert een professionele, ingetogen show.

The Cinelli Brothers

Misschien wel de verrassing van DeWolffest. Ingewijden zijn al langer op de hoogte van het spektakel dat een live optreden van de uit Londen afkomstige bluesband. Al doet die laatste typering ze misschien wel wat tekort, want ze maken eerder een aanstekelijke en hectische mix van blues, soul, r&b. Opvallend detail: alle bandleden droegen iets met panterprint. He publiek in de Ronda staat op de spreekwoordelijke banken, een absolute aanrader.

Jetse de Jong

Voor een intermezzo is het te goed, maar de piano-set van Jetse de Jong uit Gelderland is een fijne afwisseling met al het gitaargeweld om ons heen. De Jong speelt in de hal van de Pandora in z’n eentje New Orleans piano jazz en blues, geïnspireerd door grootheden als Fats Domino, Professor Longhair en Dr. John.

Mojo & The Kitchen Brothers

Als we het dan toch over afwisseling hebben: ook Mojo & The Kitchen Brothers zijn een uitzondering op DeWolffest. Het is namelijk een psychedelische prog- en stonerrock band uit België. Zware gitaren dus. Maar de Pandora staat goed vol en ondanks dat het geluid niet helemaal lekker afgesteld staat, geniet het grootste deel van het publiek van de ste van het vijftal.

DeWolff

Dan het hoofdmenu van de avond. De mannen die hun eigen festival mochten inkleuren. Van het drietal, aangevuld door bassist Levi Vis, blazers en een achtergrondkoor weten we inmiddels dat ze een strakke show neerzetten. Maar met het materiaal van hun gloednieuwe album Muscle Shoals (vrijdag uitgekomen) voegen ze een nieuwe dimensie toe aan hun arsenaal. Meer soul en zelfs wat vluchtige flarden funk. Bijna twee uur lang gaan ze los en bevestigen ze maar eens te meer wat we allang weten: in Nederland behoren ze tot de top.

TakeRoot 2024: Geen grote namen, maar wel écht ontdekkingsfeest

Concertagenda