Je weg banen door een woud van albumreleases is bijna niet te doen als je ook nog een sociaal leven wil hebben. Gelukkig sta je er niet alleen voor; Fried Coyote zet z’n favoriete albums van 2024 voor je op een rij.
Floris Visman
Muziek is natuurlijk geen wetenschap, dus praten we liever over ‘favoriet’ in plaats van ‘beste’. Maar hoe dan ook hopen we dat je door onze lijst weer wat pareltjes aan je playlist kunt toevoegen. Ep’s zijn uitgesloten van deelname.
Voor we beginnen: vergeet niet de Fried Coyote-playlist te volgen op Spotify (klik op de +). Die updaten we elke vrijdag met de nieuwste muziek. Veel plezier met digitaal crate diggen!
Lees verder onder de Fried Coyote-playlist
Hier een directe link naar onze playlist.
We hebben de albums gesorteerd op datum en beginnen bij de meest recente plaat.
DeWolff – Muscle Shoals (6 december)
De beste southern bluesband van Nederlandse bodem maakte onlangs een droom waar. Ze namen een plaat op in de legendarische FAME Studios en Muscle Shoals Sound Studios. En vandaar ook dat je soulinvloeden terughoort op Muscle Shoals. En zelfs een plukje funk hier en daar. Maar voor de hardcore fans: de gitaren gaan nog steeds los.
Fried Coyote zag DeWolff dit jaar meerdere keren, als laatst op hun eigen DeWolffest.
Jamey Johnson – Midnight Gasoline (8 november)
Het blijft een minpuntje; de tegenwoordig prevalerende marketingstrategie om zoveel mogelijk single uit te brengen. In het geval van Jamey Johnson is dat vijftig procent (zes van de twaalf tracks). Maar goed, het mag de pret niet drukken want Midnight Gasoline, het eerste album van Johnson in 12 jaar is meer dan de moeite waard. Een grootse terugkeer in de schijnwerpers.
Billy Strings – Highway Prayers (27 september)
Als er een ding op de bucketlist van een muziekliefhebber, dan is het wel een concert van Billy Strings. Een belevenis, kun je beter zeggen. De nog steeds jonge Strings is inmiddels uitgegroeid tot een jam-icoon die z’n met bluegrass doordrenkte muziek zowel hippy’s als country-liefhebber aantrekt. Maar ook z’n studioalbums worden steeds beter. En Highway Prayers is misschien wel het eerste bewijs dat Strings een échte alleskunner is.
Fried Coyote zag Billy Strings eind vorig jaar in Paradiso.
JP Harris – JP Harris is a Trash Fire (20 september)
Voor inspiratie voor z’n nieuwe kindje JP Harris is a Trash Fire luisterde Harris vooral naar werk van Lee Hazlewood en vroege Waylon Jennings. Die invloed is terug te horen, maar toch hoor je vooral vintage Harris in z’n nieuwe werk. Het duurde drie jaar, maar dan heb je ook wat. Country van de bovenste plank – met een eigen geluid.
Willie Watson – Willie Watson (13 september)
Hij noemt het zijn debuutplaat. Een beetje gek voor een artiest die al ruim 25 jaar in het vak zit, maar het klopt in zekere zin wel. Hij speelde vooral met Old Crow Medicine en z’n eerste soloplaten bevatten geen eigen werk. Of hij geslaagd is? Met vlag en wimpel. Watson kan liedjes schrijven als de beste.
Wayne Graham – Bastion (6 september)
Broers Kenny en Hayden Miles uit Kentucky maken Americana die zacht voor de oortjes is. Ze stonden met hun band eerder in het voorprogramma van niemand minder dan Tyler Childers. Bastion is alweer hun achtste studioplaat en Wayne Graham is het levende bewijs dat practice perfect maakt. Jazz, Americana, country en zelfs een beetje indie; de band weet het tot een geurig boeket te maken.
Fried Coyote zag Wayne Graham dit jaar op TakeRoot.
MJ Lenderman – Manning Fireworks (6 september)
Jake Lenderman heeft het maar wat druk met z’n baan als gitarist van de indierockband Wednesday. Maar wara ie kan duikt ie onder het pseudoniem MJ Lenderman in de studio om te werken aan solowerk. Dat resulteerde eerdar al in het verrassend goede Boat Songs en ook Manning Fireworks is een uitmuntende plaat. Het heeft meer alt-rock invloeden en de laidback zang van Lenderman compliment de lo-fi aanpak perfect.
The Deslondes – Roll It Out (6 september)
Kunnen The Deslondes eigenlijk wel een matige plaat maken? Die vraagt komt tijdens het luisteren naar Roll It Out naar boven en wordt direct beantwoordt met een duidelijke ‘nee, zelfs niet als ze het zouden proberen’. Je zou het ene supergroup noemen, als ze niet samen begonnen zijn, ooit in New Orleans. De vijf voegen allemaal evenveel toe aan de plaat, van het schrijfproces tot de instrumentatie. Een prachtig geheel.
Pony Bradshaw – Thus Spoke the Fool (16 augustus)
Thus Spoke the Fool is na Calico Jim (2021) en North Georgia Rounder (2023) het sluitstuk in een trilogie albums waarin Pony Bradshaw verhalen vertelt over North Georgia. En verhalen vertellen kan ie. Denk aan iemand als Ian Noe. Iemand die een wereld kan creëren waarin je kunt verblijven als je de echte even zat bent.
49 Winchester – Leavin’ This Holler (2 augustus)
We hebben er eeuwig op moeten wachten en de band ondertussen tweemaal gezien, maar Leavin’ This Holler is worth its weight in gold. Een waardige opvolger van Fortune Favors the Bold. Echte, aanstekelijke country uit het minescule Castlewood, Virginia.
Fried Coyote zag 49 Winchester in mei in Paradiso.
The Red Clay Strays – Made By These Moments (26 juli)
Er zijn weinig bands die zo elektrisch zijn en optreden met zoveel focus als The Red Clay Strays uit Mobile, Alabama. De band maakt een perfecte mix van Southern soul en rock ‘n’ roll en de krachtige, scherpe stem van frontman Brandon Coleman grijpt je bij de strot en laat je niet meer los. Een van de boeiendste bands anno 2024.
American Aquarium – The Fear of Standing Still (26 juli)
American Aquarium is eigenlijk meer rock dan country, maar is vanwege hun southern roots en hun verpletterende live-optredens geaccepteerd in de Americana- en countryscene. En gelukkig maar, want ook hun nieuwste album – geproduceerd door niemand minder dan Shooter Jennings – is weer een pareltje.
Charley Crockett – $10 Cowboy Chapter II: Visions Of Dallas (22 juli)
Charley Crockett doet waar Charley Crockett zin in heeft. Dat is zo’n beetje de strekking van Visions Of Dallas, een companion piece van $10 Cowboy – en die is misschien nog wel beter dan z’n grote broer. Hij brengt de verzameling country-tracks uit op een maandag, erg ongewoon in deze dagen van dicht geplamuurde marketingstrategieën en algoritmes. Het zegt wat over de status van de man die almaar populairder lijkt te worden.
Fried Coyote zag Charley Crockett vorig jaar in de Melkweg.
Johnny Blue Skies (Sturgill Simpson) – Passage Du Desir (12 juli)
Sturgill Simpson stopte een paar jaar geleden met muziek maken. Een vooropgezet plan: hij zou vijf studioalbums met originele nummers maken en dan aftaaien. En daar hield hij zich aan, tot nu. Johnny Blue Skies is z’n reïncarnatie, maar de nieuwe naam heeft geen invloed op de muziek; op Passage Du Plaisir klinken invloeden van al z’n werk. De Sturg is terug, en hoe!
Rainy Eyes – Lonesome Highway (12 juli)
Het is knap hoe de in Noorwegen geboren, in Amerika wonende Rainy Eyes je weet te raken met pas haar tweede album. Irena Eide, zoals ze echt heet, heeft lief, en vooral leed, maar ook hoop in Lonesome Highway gestopt. De afgelopen tien jaar verzamelde ze ervaring en vormde die tot nummers en uiteindelijk een prachtige plaat.
Steel Saddle – Steel Saddle (5 juli)
Wow, wat een ontdekking! Dit zestal uit Montreal had tot hun debuut slechts vier nummers op Spotify staan, maar had ons toen al overtuigd met hun jaren 60 country-rock, besprenkeld met Muscle Shoals soul. De perfecte plaat bestaat niet, maar zo voelt het wel als je naar Steel Saddle luistert. Haal deze mannen alsjeblieft naar Nederland, boekers.
Zach Bryan – Great American Bar Scene (4 juli)
De invloed van Zach Bryan op de country- en folkscene is niet te ontkennen. In z’n slipstream schieten adepten als paddestoelen uit de grond. Denk maar eens aan Wyatt Flores, Charles Wesley Godwin en J.R. Carroll. Ook komt de singer-songwriter regelmatig om minder goede redenen in het nieuws. Zo werd hij gearresteerd nadat hij tegen een agent uitviel en kwamen er minder vleiende berichten naar buiten over z’n relatie. Maar de man is ook gewoon een mega-getalenteerde artiest die een gouden pen heeft – dat bewijst hij niet op de laatste plaats op Great American Bar Scene.
Fried Coyote zag Zach Bryan vorig jaar in TivoliVedenburg.
Kaitlin Butts – Roadrunner! (28 juni)
What Else Can She Do, de meeste recente plaat van Kaitlin Butts, staat nog goed in het geheugen gegrift, maar was met zeven nummers en net iets over een half uur speeltijd wel erg kort. Dat kunnen we over haar derde langspeler niet zeggen, met liefst 17 tracks. Roadrunner! is gebaseerd op de musical Oklahoma! over een boerenmeisje en twee mannen die om haar hand vechten. Met conceptplaat Roadrunner! is een meesterwerkje geworden van een van de meest getalenteerde vrouwelijke countryartiesten, met meesterwerkjes als Roadrunner, Wild Juanita’s Cactus Juice, Come Rest Your Head (On My Pillow) (met Vince Gill) en Buckaroo.
Silverada – Silverada (28 juni)
Mike Harmeier had met z’n band Mike and the Moonpies slechts een doel: ooit spelen in de Broken Spoke, de legendarische honky-tonk in Austin. Dat lukte. Verder had hij eigenlijk geen idee waar hij heen wilde met z’n countryband en muziek. Maar spelen deden, en veel ook. Over de jaren veranderde hun muziek, dus werd het tijd, zo vonden ze, voor een andere naam. En zo werd onlangs Silverada geboren. Met alles van harde rock ‘n’ roll nummers tot country-ballads. Misschien wel de beste track van hun self titled plaat is Stay By My Side, een Willie Nelson-esque ballad.
Jesse Daniel – Countin’ The Miles (7 juni)
Countin’ The Miles is de eerste plaat die Jesse Daniel helemaal zelf heeft geproduceerd. “Ik had zo’n duidelijke visie voor deze plaat dat ik wist dat ik ownership moest nemen van de instrumentatie, het arrangement en het geluid.” En wie nog twijfelt aan zijn toewijding tot de traditionele country: De Amerikaan nam de plaat op met onder andere Ronnie Huckaby (piano) en Gene Elders (viool), beiden uit de band van George Strait en Kevin Smith (bas) die al eeuwen in de tourband van Willie Nelson speelt.
Countin’ The Miles heeft alles dat je van een countryalbum mag verwachten: een murderballad, een duet, gierende honky-tonk. Puristen zitten goed bij Jesse Daniel.
Leon Majcen – Leon Majcen (31 mei)
Af en toe komt er een artiest voorbij die er altijd al lijkt te zijn geweest. Leon Majcen is er zo eentje. Een oude vriend die je na jaren weer tegenkomt en direct weer oppakt waar je gebleven was. En kind van Bosnische oorlogsvluchtelingen die in Nashville voorzichtig aan de weg timmert. Een ontzettend fijne plaat met country, folk en Americana en échte singer-songwriter liedjes.
Holy Roller – Good Religion (24 mei)
Er zit flink wat soul in de Americana van deze liveband bij uitstek, niet in de laatste plaats door de geweldige stem van zanger Brady Heck. De DIY-band uit Richmond, Virginia heeft iets dat zeker niet alle bands hebben: een aanstekelijk enthousiasme op plaat. Dat belooft alleen maar meer als het op optredens aankomt.
John Till – Bright & Blind (3 mei)
Voor veel mensen komt John Till uit het niets en in zekere zin klopt dat ook. De singer-songwriter is al zeker tien jaar bezig met muziek maken, maar dan in de marge. Als we Spotify mogen geloven dan is Bright & Blind z’n debuut, maar dat klopt niet. Verrassend is het wél. Kwalitatief kan de plaat meedingen met de beteren dit jaar. Dat is uiteraard toe te schrijven aan de man zelf, maar hij is geholpen door The Bomb Shelter, de studio van Andrija Tokic (Alabama Shakes, Langhorne Slim, Margo Price, Ian Noe, The Delsondes en meer). De plaat werd geproduceerd door John James Tourville (John R. Miller, Riley Downing, Emily Nenni).
Pat Reedy – Make It Back Home (22 maart)
Hoe meer we van Reedy horen, hoe enthousiaster we worden. Noem hem een cultuurbewaker van de country, of gewoon een steengoede muzikant. Wat duidelijk wordt als je naar Make It Back Home luistert, is dat er geen artiest is zoals Reedy. Z’n stem, intonatie, dictie en ijzersterke, uit het leven gegrepen teksten nemen je mee naar een ander universum.
Pat Reedy was in juni te zien in Groningen en Utrecht als onderdeel van de Western AF-tour. Fried Coyote was er in Utrecht bij.
Sierra Ferrell – Trail Of Flowers (22 maart)
Van honky-tonk tot bluegrass; Sierra Ferrell kan het allemaal en dat laat ze zien op de opvolger van Long Time Coming uit 2021. Met Trail Of Flowers kent ze misschien wel haar definitieve doorbraak. Akoestisch, versterkt, geweldige zang en zelf geschreven teksten; Sierra Ferrell kan alles en is nog maar net begonnen. Trail Of Flowers is haar meest omvangrijke, diverse en béste album tot nu toe.
Jesper Lindell – Before The Sun (1 maart)
Mag je blij zijn als iemand z’n been breekt? Nee, natuurlijk niet. Het overkwam Jesper Lindell. Op z’n 13e was hij een getalenteerde voetballer en sloeg het noodlot toe. Hij besloot z’n focus te verleggen naar muziek. Fast forward flink wat jaartjes en drie albums diep is de Zweed here to stay. De invloeden van The Band en Van Morrison zijn nooit ver weg op Before The Sun. Live is de band een groot feest, je weet niet wat je overkomt.
Fried Coyote zag Jesper Lindell dit jaar schitteren op TakeRoot.
Shane Smith & The Saints – Norther (1 maart)
Zonder hulp van een (groot) label hebben Shane Smith en zijn Saints zich opgewerkt tot een van de betere live-acts in de country- en Americana wereld. Het vijftal is zo ontzettend goed op elkaar ingespeeld, dat je af en toe met de ogen moet knipperen om te kijken of het wel echt is. Die live-energie weet het uitstekend te vertalen naar de studio. Norther is een emotionele rollercoaster, aangedreven door de volle, krachtige en toch fluwelen stem van Shane Smith. Benieuwd hoe ze live klinken? Luister dan naar Live at Red Rocks dat de band uit Austin ook dit jaar uitbracht.
The Droptines – The Droptines (27 januari)
Er is iets met het geluid van The Droptines dat het ontzettend aanstekelijk maakt. Noem het alt-country, noem het zelfs post-country met lichte rock ‘n’ rollinvloeden. En ook de stem van Conner Arthur is net even wat anders dan normaal. Misschien is het zelfs nostalgie; het geluid lijkt op dat uit de jaren 00. Wat het ook is, het is geweldig. Hun self titled debuut klinkt alsof het er altijd al was; een groter compliment kun je bijna niet krijgen.
Shawn Hess – Wild Onion (19 januari)
Een kampvuur bij maanlicht, een cowboy met gitaar en simpele, maar o zo fijne country en western muziek met verrassend sterke teksten. Dit is Shawn Hess in een notendop. De singer-songwriter uit Laramie, Wyoming lijkt een figuur uit vervlogen tijden die voor ons vertier is teruggekomen. Op Wild Onion staan tien nummer die bij elkaar net aan dertig minuten duren, maar eigenlijk zijn ze tijdloos.
The Moran Tripp Band – Moran Tripp (13 januari)
Ontdekkinkje hoor! In januari bracht de nog steeds onbekende groep The Moran Tripp Band uit Annapolis, Maryland hun debuutalbum Moran Tripp uit. De band doet denken aan de Allman Brothers. Niet alleen qua geluid, maar ook spelplezier en energie. En moet muziek maken ook niet gewoon heel erg leuk zijn, zowel voor de artiest als de luisteraar? Wij weten het antwoord wel.
Ramsay Midwood – Manchaca Eyeball (Live From Sam’s Town Point) (6 januari)
Ramsay Midwood is een singer-songwriter die country en Americana maakt, soms met een psychedelisch tintje. En een enigma. Hij bracht namelijk in 2000 de klassieker Shoot Out at the OK Chinese Restaurant uit (gaat dat luisteren!). Daarna volgden nog twee albums, maar hij was voornamelijk in barretjes in Austin en omstreken te vinden. In 2017 nam hij daar de dive bar en honky-tonk Sam’s Town Point over om daar regelmatig optredens te geven. En biertjes te tappen. En na 13 jaar is er eindelijk een nieuwe plaat. Ofwel, nieuw; een liveplaat opgenomen in z’n eigen bar. Maar wat is het fijn om weer wat van de beste man te horen. En als je je ogen dichtdoet als je luistert, ben je daar met hem.
Reservebank
John Craigie – Pagan Church (12 januari)
Willi Carlisle – Critterland (26 januari)
Taylor McCall – Mellow War (2 februari)
Ellis Bullard – Honky Tonk Ain’t Noise Pollution (9 februari)
Hurray for the Riff Raff – The Past Is Still Alive (23 februari)
Andrew Jobin – The River Above Our House (23 februari)
Waxahatchee – Tiger Blood (22 maart)
Zach Top – Cold Beer & Country Music (5 april)
John Moreland – Visitor (5 april)
Charley Crockett – $10 Cowboy (26 april)
Abigail Lapell – Anniversary (10 mei)
Willie Nelson – The Border (31 mei)
Red Shahan – Loose Funky Texas Junky (31 mei)
Swamp Dogg – Blackgrass: From West Virginia to 125th St (31 mei)
Fantastic Cat – Now That’s What I Call Fantastic Cat (7 juni)
Jenny Don’t & The Spurs – Broken Hearted Blue (14 juni)
Billy Strings – Live Vol. 1 (12 juli)
Melissa Carper – Borned In Ya (19 juli)
La Lom – The Los Angeles League of Musicians (9 augustus)
Hannah Juanita – Tennessee Songbird (30 augustus)
Hayes & The Heathens – Hayes & The Heathens (4 oktober)
Teddy and the Rough Riders – Down Home (11 oktober)
Benjamin Tod – Shooting Star (18 oktober)
Grayson Capps – Heartbreak, Misery & Death (25 oktober)
Willie Nelson – Last Leaf On The Tree (1 november)
Jeremie Albino – Our Time In The Sun (1 november)
Connor Jay Liess – A Miner’s Guide to Hills and Depression (1 november)
Ben Chapman – Downbeat (13 december)
Bekijk hieronder de lijst van vorig jaar nog eens.
friedcoyote.com 
Leave a comment