Er is niets beter dan nieuwe muziek ontdekken en daarom cureren wij elke week de nieuwste toptracks voor je uit de (alt-)country, roots, Americana, folk en meer. Deze week met onder andere Kassi Valazza, Scott Ballew en The Moran Tripp Band!
Floris Visman
Je vindt alle nummers in de onderstaande Spotify-playlist. Vergeet niet de lijst te volgen (even op het plusje klikken)!*
*Omdat de Spotify-embed slechts 30 seconden van een nummer laat horen, kun je het beste de Fried Coyote-playlist op Spotify zelf luisteren. Hier is een link.
Wil je de beste country en Americana van de afgelopen jaren nog eens luisteren? Check dan onze lijsten uit 2023 en 2024.
The Moran Tripp Band – Jumpers Hole (album)
Voor ons zijn er weinig betere bands die nog zo onontdekt zijn. Hopelijk brengt hun tweede album Jumpers Hole daar verandering in. Dit viertal uit Maryland doet oude tijden herleven met op Allman Brothers, Grateful Dead en Little Feat geïnspireerde southern rock, blues en country. Er spat zoveel spelplezier af dat we hier wel even zoet mee zijn.
Kassi Valazza – Weight Of The Wheel
Ja, Kassi Valazza is here to stay. Zoveel is duidelijk na de eerste seconden van haar nieuwe single en Fried Coyote mocht het met eigen ogen aanschouwen toen ze als voorprogramma van Vincent Neil Andersen schitterde in TivoliVredenburg. Kassi Valazza Knows Nothing (2023) was al een bevestiging van haar talent en Weight Of The Wheel laat zien dat ze gestaag doorgroeit. Het is de eerste van From Newman Street dat op 2 mei verschijnt.
Scott Ballew – Middle Aged Lazy
Wat een lekker lui en (hopelijk niet te) heerlijk eerlijk nummer. Scott Ballew zingt namelijk ‘I love you, but I’d rather watch tv’. De Texaan uit Austin zingt graag over een simpel leven en daar kunnen we hem alleen maar voor applaudisseren. Het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn, schoonheid zit vaak ook in eenvoud.
Tim Knol & Blue Grass Boogiemen – Ride On (album)
Dat Tim Knol en Blue Grass Boogiemen al even meedraaien, betekent niet dat ze zich niet meer ontwikkelen. Want wat is Ride On een goede plaat. Een bluegrass- en countryplaat van Amerikaans niveau. Van tearjerkers tot razendsnelle riedeltjes en uitstapjes naar aanverwante genres; liefhebbers kunnen deze plaat blind aanschaffen.
Horsebath – Another Farewell (album)
Een band waar we ontzettend enthousiast over zijn, is Horesebath. Dit Canadese viertal, dat regelmatig wisselt van instrument, galoppeert vol de alt-country in met debuutplaat Another Farewell. Deze mix van Americana, cosmic country, en Tex-Mex komt mooi samen in een alt-country pakketje. Vooralsnog geen Nederlandse concertdate, maar als Another Farewell inderdaad slaagt zoals we voorspellen, dan volgen die snel.
Ken Pomeroy – Stranger
Wat schrijft en zingt Ken Pomeroy wonderschone liedjes. Eerst al Coyote, dat ze deed met John Moreland, en nu Stranger. De 22-jarige Cherokee uit Oklahoma heeft een dosis talent waar je u tegen zegt. Dat moet tot uiting komen in Cruel, het album dat op 16 mei verschijnt. Wij zijn enthousiast.
Leon Majcen – I’ll Be Here In The Morning
Je kunt Leon Majcen qua stijl vergelijken met legendes als Townes Van Zandt, John Prine, Bob Dylan, and Guy Clark. En misschien is ie nog niet zo goed als deze mannen, maar hij zit er minder ver vandaan dan je wellicht denkt. En dat is een prestatie van jewelste met slechts twee platen achter je naam. De geboren Bosniër (die vanaf z’n tweede levensjaar in Florida woont) is fan van het klassieke singer-songwriter genre en heeft het zich nu al compleet meester gemaakt. Luister maar naar z’n zelf getitelde plaat uit 2024. Hier covert hij zijn inspirator Townes Van Zandt.
Jake Vaadeland & The Sturgeon River Boys – Bound to the Road
Zin in een goede dosis classic country- en bluegrass, vermengd met wat 50’s rockabilly? Dan zit je goed bij Jake Vaadeland en z’n boys. De Canadees is een meester in het genre en sinds z’n eerste plaat uit 2022 won hij al meerdere prijzen. Er komt dit jaar een nieuw album uit, One More Dollar To Go. En hij verrast ons met niet een, maar twee singles.
Steph Cameron – Rain
Ken je Steph Cameron, dan ken je haar van haar folky platen Daybreak Over Jackson Street en debuut Sad-Eyed Lonesome Lady. Die eerste is alweer acht jaar oud, en het blijkt maar dat er in de tussentijd veel is veranderd. Zo moeten we bij Rain direct aan de jaren 80 denken. Weg is de folk, al hoor je hier en daar nog lichte country-invloeden. En dat is even wennen, maar het maakt Rain niet minder lekker.
Steph Cameron kun je in mei samen met Abigail Lapell zien.
Charles Wesley Godwin – It’s The Little Things
Zelf vindt hij zijn stem niet geweldig en daarom moet hij het van zijn teksten hebben. Daar zit het wel snor mee, bewijst de singer-songwriter uit West Virginia eens temeer. En met die stem is ook niet zoveel mis hoor. It’s The Little Things komt op de ep Lonely Mountain Town (28 februari) te staan, een verzameling van zeven tracks uit 2024.
Sierra Hull – Come Out Of My Blues (ft. Tim O’Brien)
Sierra Hull kan toveren met haar mandoline. Er zijn er weinig die zoveel controle hebben over het instrument als de singer-songwriter uit Tennessee. Op haar 13e tekende ze al een platencontract bij het gerenommeerde Rounder Records. Op Come Out Of My Blues krijgt ze ondersteuning van gitarist Tim O’Brien. 7 maart komt haar nieuwe plaat A Tip Toe High Wire uit.
Nicki Bluhm – Texas Hold ‘Em
Beyonce bracht vorig jaar een country album uit. Althans, daar zijn de meningen over verdeeld. Maar goed, op dat album stond het nummer Texas Hold ‘Em en Nicki Bluhm zag potentie. Ze schroefde het tempo terug en de singer-songwriter heeft er een lekker swampy countrynummer van gemaakt. Beter dan het origineel? Wij denken van wel.
La Lom – La Danza De Los Mirlos
The Los Angeles League Of Musicians is een fenomeen. Het driekoppige collectief maakt instrumentale muziek, geïnspireerd door cumbia, bolero, 1960s soul, surf rock, en Peruaanse chicha. Hun nieuwste werk is een cover van Gilberto Reátegui, een Peruaanse gitarist en liedjesschrijver. Door La Lom komt deze muziek bij een nieuw, jong(er) publiek terecht, dat zag Fried Coyote vorig jaar met eigen ogen op TakeRoot.
La Lom staat deze maand in het voorprogramma van Thee Sacred Souls in Amsterdam en Rotterdam.
Sean Thompson’s Weird Ears – Head In The Sand (album)
Misschien heeft Sean Thompson (voorheen Promised Land Sound) nooit de beste stem gehad, maar hij past het cosmic country-genre als gegoten. Album nummer twee, Head In The sand, gaat op dezelfde cosmisch geplaveide weg door; ons hoor je niet klagen.
Whitey Morgan and the 78’s – Somewhere Along The Way
Een van de enige echte overgebleven outlaws die liever on the road is dan thuis (of in de studio, for that matter). Daar zingt hij dan ook over op Somewhere Along The Way, de nieuwste single van een album dat dit jaar uit moet komen. Het eerste in zeven jaar.
Cristina Vane – Shake it Babe
Cristina Vane komt uit Italië en woonde in Engeland en Frankrijk, alvorens ze naar Amerika verhuisde. Van haar Europese roots merk je weinig meer terug in haar muziek; de mengelmoes van blues, country, folk en Americana is zo Amerikaans als het zijn kan. Hear My Call (21 februari) is haar eerste album sinds 2022, Shake It Babe is de vierde single.
Lola Kirke – Raised By Wolves
Lola Kirke is een actrice. Sterker nog, ze acteerde professioneel, voor ze haar muziek carrière begon. Dat wil niet zeggen dat ze de muziek erbij doet. Sterker nog, ze heeft een flinke portie talent, iets dat je goed kon horen op haar countryplaat Country Curious (2024). Raised By Wolves, een uptempo (alt-)country nummer is de tweede single van Trailblazer (21 maart).
Esther Rose – New Bad
Esther Rose is allang niet meer van de classic country die ze op haar eerste albums maakte. Dat was al duidelijk op Safe To Run (2023) en op de eerste single van haar aankomende plaat Want (2 mei) is er (op de eerste single althans) helemaal geen spoortje meer van te vinden. Alternatief is het wel, al neigt het meer naar rock en indie. Toch blijft er een folk/country sfeertje omheen hangen, niet op de laatste plaats omdat Dean Johnson en John James Tourville (The Deslondes) meewerkten.
Esther Rose komt in mei als voorprogramma mee naar Nederland met Andrew Combs.
Waxahatchee – Mud
Mud is een overblijfsel van de opnamesessies voor Tigers Blood, maar dat doet niks af aan de kwaliteit. Het lijkt wel of Katie Crutchfield geen matige muziek kan maken. Mogelijk maakt het onderdeel uit van een deluxe versie van haar succesvolle album uit 2024.
The Reverend Peyton’s Big Damn Band – Looking For A Manger
Zo, Josh Peyton gooit op z’n nieuwe werk met z’n big damn band nog meer gevoel en energie in z’n werk. Een rauwe bluesplaat met country-invloeden. Zoveel kunnen we wel zeggen na twee singles. Honeysuckle komt 21 februari uit.
friedcoyote.com 
Leave a comment