Geen voorprogramma, geen encore, geen gelul, maar gewoon drie uur lang (!) ijzersterke muziek van steengoede muzikanten. Het zijn vaak de groten die alles net een beetje anders doen, hun eigen pad varen. En dat is toch wel de categorie waarin we Johnny Blue Skies, -Sturgill Simpson 2.0- onder mogen scharen.
Floris Visman
Dat de man uit Kentucky dinsdag 4 maart op het podium van poptempel Paradiso schitterde, is helemaal niet vanzelfsprekend. Sturgill Simpson was namelijk helemaal klaar met de muziekwereld. Eind 2021, na de release van zijn (op dat moment laatste) album The Ballad Of Dood And Juanita en een stemblessure, hing hij zijn gitaar aan de wilgen.
Drie jaar lang stond hij niet op het podium. Hij woonde een tijd in Thailand en in Parijs, had een aantal kleine rollen in films en series en nam ruim de tijd om zijn leven te overpeinzen. Het leverde hem een wedergeboorte op. Sturgill Simpson is dood, welkom Johnny Blue Skies. Er kwam in oktober van vorig jaar een nieuw album Passage du Desir en een tour met de doodeenvoudige naam ‘Why Not’.
En waarom niet, inderdaad? Dat lijkt de reactie van de fans, die massaal in de rij staan voor de teruggekeerde Koning van de Country. Alhoewel, country? Ja, die speelt hij nog, maar al in zijn eerste periode hoorde je op zijn albums steeds vaker andere invloeden, van soul en rock, tot bluegrass en metal. Ook op Passage du Desir staan slechts enkele échte countrynummers.
Niemand die daar op dinsdag in Paradiso ook maar iets om geeft. Sturgill Simpson 2.0 is genre-overstijgend. Je voelt het om je heen, het gevoel dat je naar iets bijzonders kijkt. Je ziet een band die tot in de perfectie op elkaar ingespeeld is, zonder dat het mechanisch klinkt. Drie uur lang putten ze niet alleen uit het flinke repertoire van Simpson, ook de covers die ze spelen worden échte Simpson-songs. A Whiter Shade of Pale en Midnight Rider bijvoorbeeld, behoren tot de beste van de avond.
Ze lijken niet moe te krijgen en jammen (want het is een echte jamband) drie uur lang van hoogtepunt naar hoogtepunt. Het is niet alleen maar gitaargeweld. Er zijn ook gevoelige momenten, zoals het uiterst trieste Jupiter’s Faerie van Passage du Desir dat gaat over het verliezen van een dierbare en het schuldgevoel dat daarbij komt kijken. Of het waar is of niet, maakt niet uit. Simpson is niet alleen een uitstekend muzikant, hij is ook begenadigd liedjesschrijver.
Sturgill Simpson, die in drie uur slechts sporadisch een opmerking maakt, laat zijn muziek voor zich spreken en op zijn manier maakt hij de wereld zo een stukje mooier. Dat gevoel blijft na afloop hangen in de zaal.
Foto’s: Jorg van Maaren en Floris Visman
friedcoyote.com 
Leave a comment