Jason Isbell, de singer-songwriter uit Alabama, laat met zijn nieuwe album Foxes in the Snow zien dat hij op zijn best is wanneer hij het klein houdt. Opgenomen in vijf dagen in de Electric Lady Studios in New York, met niets meer dan zijn stem en een 1940 Martin 0-17 gitaar, levert hij een intieme en rauwe plaat af. Producer Gena Johnson zorgt voor een sobere productie die Isbells teksten volledig tot hun recht laat komen.

Wie dacht dat Foxes in the Snow een tussendoortje was, heeft het compleet mis. Zijn nieuwste, akoestische soloplaat is intiem, rauw en geeft een inkijkje in het turbulente (liefdes)leven van de singer-songwriter. Alle ups en downs komen langs, en vooral de scheiding met Amanda Shires vormt een rode draad. Na Weathervanes met The 400 Unit is ook dit weer een voltreffer. Is er een betere liedjesschrijver dan Jason Isbell?

De kracht van dit album zit in de eenvoud. Isbell heeft geen band nodig om te imponeren; zijn stem en gitaar zijn voldoende om de luisteraar te raken. De nummers zijn eerlijk en ongepolijst, zonder opsmuk. Het is alsof Isbell tegenover je zit en zijn verhaal vertelt.

Opener Bury Me zet meteen de toon: breekbaar, eerlijk en genadeloos raak. Eileen is een pijnlijk portret van een relatie die stukloopt, terwijl Gravelweed reflecteert op persoonlijke groei en het loslaten van het verleden. True Believer duikt diep in de nasleep van Isbells scheiding, met teksten die de pijn en verwarring van het moment vastleggen. Elk nummer draagt bij aan het intieme karakter van het album.​

Foxes in the Snow is een meesterwerk in zijn eenvoud. Isbell bewijst opnieuw dat hij een van de beste songwriters van zijn generatie is. Met dit album laat hij horen dat hij zijn eigen demonen onder ogen durft te zien en daar prachtige muziek van weet te maken.

Luister naar Foxes in the Snow.