Kaitlin Butts, die gewend is om met een band te spelen, was op woensdag 12 maart in Utrecht te vinden zonder backup. En wat blijkt? Die heeft ze helemaal niet nodig. De Cloud Nine in TivoliVredenburg was tegelijkertijd perfect voor een intiem optreden en veel te klein voor iemand die zo getalenteerd is en zoveel persoonlijkheid heeft als de singer-songwriter uit Oklahoma. Kaitlin Butts, onthoud die naam.

Kaitlin Butts is een force of nature. De singer-songwriter is met slechts een microfoon en een gitaar naar Utrecht afgereisd. En dat is voor sommigen een vervelende verrassing. Zij hadden namelijk gehoopt op een spetterend bandoptreden, iets waar Butts om bekendstaat in Amerikaanse countrykringen.

Maar die bezoekers hebben buiten haar persoonlijkheid en talent gerekend. De ‘Okie’ (iemand uit Oklahoma, red.) is namelijk zo gek als een deur en is de eerste om dat toe te geven. Ze praat honderduit tussen de nummers door. Ze vertelt verhalen op zo’n humoristische, goudeerlijke en onverschrokken manier dat de aanwezigen in de Cloud Nine lachen als zij lacht en stil zijn als ze over serieuze zaken praat.

En, zo blijkt, ze heeft nogal wat meegemaakt. Haar vader, de ex-man van haar moeder, had het gezin jarenlang in zijn greep. Een situatie die bij tijd en wijle uitzichtloos leek, maar waar het gezin zich uiteindelijk aan wist te ontworstelen. Haar muziek is doorspekt van wat ze heeft meegemaakt, en dat laat ze in heel duidelijke bewoordingen blijken. Neem White River bijvoorbeeld, een nummer waarin ze fantaseert over de dood van haar vader. Ze maakt er grapjes over, maar als ze zingt, doet ze dat met een passie en overtuiging die het publiek doodstil krijgt.

Het grootste deel van haar anderhalf uur durende set bestaat uit nummers van haar nieuwste plaat Roadrunner, een ode aan de musical Oklahoma!. Een plaat die zo divers is dat het publiek alle kanten van Butts te zien krijgt. Dat het een persoonlijke plaat is, blijkt wel uit de verhalen die ze erbij vertelt. Altijd doorspekt met humor (“Ik wilde weten hoe Vince Gill ruikt, dat vind ik belangrijk” of over haar man en Flatland Cavalry-frontman Cleto Cordero: “Toen ik hem ontmoette, zat hij stil in een hoekje. Zo heb ik ze graag”) en onverschrokken eerlijkheid (“Ik heb het wel veel over moord, hè? Ik ben niet iemand die makkelijk dingen loslaat”).

Maar hoe eerlijk en grappig een artiest ook is, uiteindelijk draait het om de muziek. En daarmee zit het meer dan snor. Ook zonder band blinkt Butts uit, vooral vanwege haar geweldige stem. Ze kan zowel hoog als laag zingen en heeft een enorm bereik zonder dat het tot valse noten leidt. Moet je nagaan wat dat belooft voor een optreden mét band.

Tyler Halverson

In het voorprogramma stond Tyler Halverson, een singer-songwriter uit Texas die verdienstelijk z’n liedjes bracht aan het publiek. Z’n werk schippert tussen onafhankelijke country en pop-country. Hij heeft talent, dat kun je zien, maar hij zou hem goed doen als hij een richting kiest.

Geen gelul, gewoon spelen: Sturgill Simpson 2.0 is beter dan ooit