Ze nemen hun tijd, maar als Alison Krauss en Union Station iets uitbrengen, dan weet je zeker dat het goed is. En wat heet. Veertien jaar na Paper Airplane hakt Arcadia er vanaf de eerste track in. Van bluegrass tot pure country, alles klopt. Er gaan ongetwijfeld een paar Grammy’s aan hun uitpuilende arsenaal toegevoegd worden.

Fried Coyote

Arcadia is geen plaat die met bombarie binnenkomt, maar eentje die zich langzaam maar zeker onder je huid nestelt. Dat is precies wat we gewend zijn van Krauss, die sinds haar doorbraak in de jaren negentig bekendstaat om haar loepzuivere stem, weemoedige timing en het feilloze samenspel met Union Station. Op Arcadia klinkt die combinatie vertrouwder dan ooit, maar ook gelaagder en volwassener. Alsof de tijd zelf deel is gaan uitmaken van de muziek.

De plaat beweegt zich moeiteloos tussen ingetogen bluegrassballads zoals Whispering Pines en sprankelende uptempo tracks als Little Moonlight Town, waarbij het instrumentale vakmanschap van Union Station op elke noot voelbaar is. Jerry Douglas’ dobrospel is opnieuw van een andere planeet, terwijl Dan Tyminski’s harmonieën nog steeds als een warme deken over Krauss’ stem vallen. Alles is tot in de puntjes verzorgd, zonder dat het kil of afstandelijk wordt.

Arcadia is een triomf van beheersing, vakmanschap en emotionele zeggingskracht. Alison Krauss en haar bandgenoten bewijzen opnieuw waarom ze tot de absolute top van de Amerikaanse rootsmuziek behoren. Veertien jaar wachten wordt zelden zo rijkelijk beloond.

Luister hier naar Arcadia.