Laten we maar meteen eerlijk zijn: de naam Slow Motion Cowboy deed bij ons geen belletje rinkelen. Toch is de band rond singer-songwriter Pete Fields al meer dan tien jaar actief. Ooit begonnen in de Bay Area, tegenwoordig gevestigd in New Orleans. En dat hoor je. Op Wolf of St Elmo klinkt een band die niet alleen zijn vorm heeft gevonden, maar ook zijn plek.

Floris Visman

De plaat is doordrenkt van alt-country, maar schurkt geregeld tegen andere genres aan zonder zijn kern te verliezen. Lapsteelgitaren, broeierige drums en verhalen over verlies, verlangen en verdwalen. De ingrediënten zijn bekend, maar over de dosering is nagedacht. Fields zingt met een hese, doorleefde stem die doet denken aan Patterson Hood van Drive-By Truckers. Zijn teksten zijn beeldend en observerend, met oog voor detail en zonder opsmuk.

Wat Wolf of St Elmo bijzonder maakt, is de constante onderhuidse spanning. Alsof er iets broeit onder de oppervlakte, zonder dat het er ooit echt uitbarst. De productie is sober maar gelaagd, met veel ruimte voor de instrumenten om te ademen. Het tempo ligt laag, de sfeer is bedompt en warm tegelijk. Hier wordt niets geforceerd.

Slow Motion Cowboys maakt geen muziek om op te zetten tijdens de afwas. Dit is een plaat voor laat op de avond, voor onderweg, of voor wie even van de kaart is. Wolf of St Elmo blijft hangen, zonder dat je meteen weet waarom. Misschien is dat precies de kracht van deze band: dat ze je langzaam inhalen tot je niet meer zonder kunt.

Toptracks: Invisible Stars, Catch and Release, New Beginning (Oh, September), Sunday Morning Paper

Luister naar Wolf of St Elmo.