Cracks mag dan wel het debuutalbum van The Lowtimers zijn, het hart van de vijfkoppige band uit Californië – singer-songwriters Austin Smith en Mark Tegio – heeft al meer dan tien jaar ervaring. Dat hoor je in de muziek en de productie. Een relaxte en knappe americanaplaat over rust in je kop en het leven on the road.

Floris Visman

Om maar meteen in huis te vallen: The Lowtimers hebben een uiterst solide debuutplaat afgeleverd die ogenschijnlijk zo uit de lucht is komen vallen. Maar niets is minder waar. Austin Smith en Mark Tegio, twee singer-songwriters, hebben tienduizenden kilometers afgelegd in het najagen van hun droom. Ze speelden in schimmige barretjes, halflege popzalen en doorsnee honky tonks. Alles om maar beter te worden.

En om hun geluid te vinden. Want gaandeweg veranderde hun geluid van folk a la Townes van Zandt en Blaze Foley, naar echte americana. En dat viel samen met het formeren van een heuse, vijfkoppige band. Die bestaat uit Tegio (gitaar en zang), Smith (gitaar, zang en harmonica), Tim Kelso (drums), Andrew Dreher (bas and harmonieën), and Payton Vermeesch (pedalsteel).

De band uit Santa Cruz, Californië heeft een aards, minimaal geluid weten te creëren dat zich diep in de americana en country nestelt. De mannen durven zich zowel muzikaal als tekstueel kwetsbaar op te stellen. Zo hebben ze het bijvoorbeeld over eenzaamheid (Sleazy) en verlies (Thunderstorm) en dat allemaal op instrumentatie die zorgt dat je luistert.

Luister je een aantal keer naar de plaat, dan gaan je steeds meer invloeden opvallen. Zo horen we The Deslondes terug op een aantal tracks (Flesh and Bone, Sleazy), sporen van Ian Noe (Cracks, misschien wel het hoogtepunt) en John Prine (Tired Mind, een duet met Kassi Valazza). Cracks van The Lowtimers is een relaxte americana-plaat die je zowel op je tuinstoel met een biertje en een boek in de hand kunt luisteren, als aandachtig met koptelefoon op in je favoriete stoel.

Luister naar Cracks.

Albumreleases

Concertagenda