Cruel Joke van Ken Pomeroy is een betoverend folkalbum vol rauwe emotie. Haar stem snijdt door de stilte, haar teksten raken diep. Met sobere arrangementen en scherpe beelden bouwt ze een intieme wereld vol pijn, hoop en reflectie. Pas 22 jaar, maar nu al zo goed. Dat belooft veel.

Floris Visman

Dat Ken Pomeroy pas 22 jaar is, betekent niet dat ze zo groen als gras is. Zo maakte ze deel uit van Kyle Nix & The 38’s, de band van Turnpike Troubadours’ violist Kyle Nix. Ze droeg ook al bij aan tracks van bijvoorbeeld Wilderado en J.R. Carroll en tourde als support met onder andere John Moreland, Iron & Wine, American Aquarium en Kaitlin Butts.

Een deel van deze artiesten komt uit Oklahoma, en dat is ook waar Ken Pomeroy vandaan kiomt. De singer-songwriter is geboren in het kleine Moore, een kleine twee uur van Tulsa vandaan. Op haar negende inspireerde Leaving on a Jet Plane van John Denver haar om muziek te gaan schrijven. In 2021, op 19-jarige leeftijd, bracht ze Christmas Lights in April uit, een verzameling liedjes die ze sinds haar veertiende had geschreven, een persoonlijke, akoestische singer-songwriter-plaat.

Christmas Lights in April beschouwt ze echter niet als haar debuutplaat, maar meer een verzameling liedjes. Het album zorgde er wel mede voor dat ze in 2024 een contract kon tekenen bij het gerenommeerde Rounder Records. En daaruit is haar échte debuutplaat Cruel Joke voortgekomen, met de hulp van onder andere Dakota McDaniel (producer), Gary Paczosa (muzikant) en Colton Jean (engineer).

Als we zeggen dat Ken Pomeroy misschien wel het beste debuutalbum van 2025 heeft gemaakt, zul je vast denken dat we overdrijven. Maar zet Cruel Joke op en ga er goed voor zitten. Het is namelijk een betoverend mooie plaat die je aandacht opeist. Thema’s als trauma, identiteit en heling zijn niet makkelijk, maar, als het aan Pomeroy ligt, wel nodig om te horen.

De opener Paredolia gaat over misplaatste hoop in een relatie; het levert Pomeroy een gevoel van desillusie op. Ook Stranger kaart een moeilijk thema aan; jeugdtrauma en de aanhoudende effecten van emotionele verwaarlozing. De teksten zijn zeer persoonlijk onder begeleiding van prachtige -in het geval van Stranger– akoestische muziek. En dan is er nog Coyote, een samenwerking met John Moreland, en misschien wel de mooiste track op Cruel Joke. Pomeroy gebruikt de coyote als symbool voor zelfdestructief gedrag en de angst die daaraan ten grondslag ligt.

Er staat welgeteld één liefdesliedje op de plaat; Wolf in Sheep’s Clothes. Technisch gezien dan, vindt ze zelf, want het is niet per se opbeurend lied. Maar Pomeroy weet fantastisch haar emoties uit te drukken en over te brengen wat ze bedoelt. En daarmee staat het nummer wellicht symbool voor een uiterst geslaagd debuut.

Luister naar Cruel Joke van Ken Pomeroy.