James McMurtry is messcherp op The Black Dog and the Wandering Boy. Droge gitaar, krachtige teksten, geen poespas. Hij zingt over ouderdom, politiek en verloren familie alsof hij het opschrijft in een stoffige motelkamer. Hard, eerlijk, en zonder gedoe. Americana zoals het bedoeld is.

Floris Visman

Tekstschrijven zit James McMurtry in het bloed. Ga maar na; zijn vader, Larry McMurtry, schreef Lonesome Dove, dé archetypsiche cowboyroman. De output van de singer-songwriter is de laatste jaren wat opgedroogd, maar als hij wat uitbrengt, is het raak.

Dat geldt zeker voor The Black Dog and the Wandering Boy, zijn eerste plaat sinds The Horses and the Hounds (2021). Hierop hoor je dat hij niks van zijn penkwaliteiten is kwijtgeraakt. En hoewel het album vooral op de lyrics is gefocust, laat hij de gitaren ook af en toe ronken, zoals op de titeltrack.