Je verwacht het niet direct; een Amerikaanse outlaw en honky tonk country act die ergens in Hilversum in een groezelige kroeg de ballen uit hun broek staan te spelen. En dat voor niks. Toch zijn het dit soort plekken waar de band in z’n element is. Het bier op de muren, wild dansende gasten en good ol’ fashioned honky tonk.

Floris Visman

Jenny Don’t and The Spurs hebben het afgelopen anderhalve decennium een echte reputatie als road dogs opgebouwd. De band, in 2012 in Portland gevormd door Jenny Don’t (vocals en gitaar) en Kelly Halliburton (bas), tikt makkelijk de 150 gigs per jaar aan en was de afgelopen twee jaar zo’n tien keer in ons land te vinden. Ze moeten het echt hebben van mond-tot-mondreclame.

Die attitude tonen ze ook in Hilversum. Nadat ze ietsje later waren begonnen vanwege file (de band kwam van een gig in Duitsland), zat het tempo er direct goed in. De stoïcijns ogende, maar geweldig getalenteerde Christopher March soleert erop los en krijgt de handen op elkaar. De band staat op welgeteld een meter afstand van het publiek en ook nog eens op ooghoogte, maar het voelt zich geen moment geintimideerd.

Er wordt veel materiaal gespeeld van hun laatste plaat Broken Hearted Blue (2024), maar ook oude beenden komen voorbij. Ze sluiten de set af met een ongekende encore die bestaat uit oude country (Hank Williams) en classic punk (Dead Moon). Het dak gaat eraf en het publiek is er zelfs nog lang niet klaar mee.

Na de show laat Jenny Don’t nog een truc zien die het leven van ondergetekende voorgoed veranderd; wrijf je een aantal keer hard en snel met de zijkant van een nog ingepakte plaat over je bovenbeen, dan kun je hem zó openmaken. Ze is van alle markten thuis, die Jenny. Wat je al niet on the road oppikt. Oh en ze vertelt terloops dat ze ook nog eens bezig zijn met een nieuw album én een nieuwe tour.