Jesse Daniel ging ooit bijna ten onder aan heftige verslavingen. Hij vond, met de hulp van de liefde van zijn leven, een weg omhoog en maakt nu furore met -zoals hij dat zelf noemt- een ‘Bakersfield honky-tonk countrygeluid’. Deze maand is de Amerikaan met zijn nieuwe album Son of the San Lorenzo in ons land te vinden. Fried Coyote vroeg hem naar zijn roots.

Floris Visman

Laten we bij het begin beginnen. Waar ben je opgegroeid en hoe heeft die plek je gevormd tot wie je nu bent?

Ik ben opgegroeid in de omgeving van Santa Cruz, Californië, specifieker in het kleine bergstadje Ben Lomond. Dat ligt in de San Lorenzo-vallei, waar de San Lorenzo-rivier doorheen stroomt. Die plek heeft me enorm gevormd, zowel artistiek als persoonlijk. Het landschap bestaat uit dichte bossen vol Redwood-bomen. Ik bracht mijn jeugd buiten door, altijd op blote voeten. We wandelden de hele dag door de bergen en speelden in de beekdalen. Daardoor ben ik een natuurgerichte persoon geworden, iemand die het buitenleven waardeert.

Kun je je het moment herinneren waarop een nummer of album je echt raakte? Wat was het en wat deed het met je?

Het eerste wat in me opkomt is Over The Hills and Far Away van Led Zeppelin. Mijn vader draaide hun albums vaak, en ik herinner me goed wat ik voelde als het nummer overging van het akoestische stuk naar de volledige band… zo krachtig. Het gaf me een gevoel van mogelijkheden, alsof ik wist dat er een hele wereld op me lag te wachten. Het verbaasde me dat een band zó kon klinken, krachtig en toch zo mooi.

Wie gaf jou als eerste een instrument of microfoon? Was er iemand die vroeg in jouw muziek geloofde?

Mijn moeder en vader hebben me allebei altijd gesteund in mijn muzikale interesse. Mijn moeder nam me mee naar zangles toen ik klein was en schreef me in bij een plaatselijk theater. Daar proefde ik voor het eerst van optreden. Mijn vader speelde gitaar en zong, dus ik zag hem vaak met zijn band. Er waren altijd instrumenten in huis en hij moedigde mijn broer en mij aan om te spelen. Hij schreef me in bij lokale muziekprogramma’s en nam me mee naar drumles. Muziek werd sterk aangemoedigd, en ik voelde er van nature een sterke aantrekkingskracht toe.

Jenny Don’t and The Spurs voelen zich thuis in groezelige kroeg

Welke artiesten of genres voelden als thuiskomen in je jeugd, en hoe klinken ze nu nog door in jouw muziek?

Waarschijnlijk classic rock, countryrock of folkrock. Dat was de eerste muziek waarmee ik in aanraking kwam, en hoewel ik later ook andere genres heb verkend, bleef dat soort muziek altijd hangen. Je hoort het ook duidelijk terug op mijn nieuwe album, dat klinkt als een ouderwetse countryrockplaat.

Welke baantjes had je voordat muziek de rekeningen betaalde? Hebben die je liedjes beïnvloed?

Oef, ik heb zó veel verschillende baantjes gehad. Ik begon al op m’n elfde of twaalfde bij mijn moeder, zij verzamelde oud ijzer en maakte daar kunst van die ze verkocht op markten. Ik hielp haar daar jarenlang mee. Daarna werkte ik in keukens als afwasser. Ook als ranchhulp op boerderijen in de buurt en bij een landbouwwinkel, waar ik hooibalen en voerzakken sjouwde. Ik heb bijna elk soort bouwvakwerk gedaan dat je kunt bedenken, elektra, loodgieterij, timmerwerk, beton storten, sloopwerk, altijd als assistent, nooit als vakman. Daarnaast werkte ik als kassamedewerker in supermarkten, als slagersleerling, vakkenvuller, in de groenteafdeling. Ik werkte zelfs als hulp in een tattooshop. En dan laat ik nog de illegale dingen uit mijn wilde tijd weg. Ik denk dat ik meer baantjes heb gehad dan veel andere countrymuzikanten, en dat heeft me zeker gevormd. Je kunt er niet geloofwaardig over zingen als je er niet zelf voor hebt gezwoegd of gebloed, zeggen ze wel eens.

Is er een lied dat voor jou persoonlijk voelt? Een dat anders binnenkomt als je het speelt?

Zeker. Mijn hele nieuwe album Son of the San Lorenzo is diep geworteld in mijn eigen verhaal. Maar het titelnummer is heel autobiografisch. Andere goede voorbeelden zijn He, My Time Is Gonna Come of Mountain Home.

Iedereen heeft wel een artiest of plaat waar hij naar teruggrijpt als het leven zwaar is. Welke is dat voor jou?

Dat zou het album Eagles van de Eagles zijn. Vooral het openingsnummer stelt me altijd gerust en helpt me relativeren. Als ik gestrest ben, zet ik dat op en het helpt echt.

Willi Carlisle analoog lichtpunt in wereld vol AI en algoritmes

Touren haalt je weg bij je wortels. Wat helpt je om je geaard te voelen als je ver van huis bent?

Muziek helpt daarbij. Het besef dat je een thuis hebt, een plek waar je hoort, kan veel doen. Zonder dat gevoel van thuishoren ben ik me weleens verloren gaan voelen. Voor jonge muzikanten is het goed om een tijdje te zwerven, maar uiteindelijk heb je iets nodig dat je grondt. Een persoon, een plek, een identiteit die losstaat van wie je op het podium bent. Voor mij is de natuur daarin belangrijk. Als ik me op de weg uit balans voel, ga ik naar buiten, de natuur in. Dat helpt echt.

Is er een podium, stad of zaal geweest die als thuiskomen voelde, ook al was je er nog nooit geweest?

The Catalyst in Santa Cruz, Californië. Dat is ook echt een thuisshow voor mij. Geen enkele andere plek voelt zoals daar.

Waar werk je nu naartoe? Is er een nieuwe richting, plaat of fase in de maak?

De afgelopen jaren ben ik door grote veranderingen gegaan. Ik ben gezond, fit en meer gegrond in mezelf dan ooit tevoren. Ik weet wie ik ben en voel me eindelijk goed in mijn eigen huid. Dat gevoel is het resultaat van hard werken en oude gewoontes achter me laten die me niet meer dienden. Ik ben verhuisd, weg van waar ik eerst woonde. Ik heb een plaat gemaakt die afwijkt van het rechttoe rechtaan Bakersfield honky-tonk countrygeluid dat mensen van me gewend zijn. Ik schreef deze nummers vanuit m’n ziel, zonder twijfel of terughoudendheid. Ik ben gewoon mezelf, zonder schaamte. Ik blijf op dit pad, want het voelt alsof mijn leven nu pas echt begint. De mooiste jaren liggen nog voor me. Ik focus me op wat echt belangrijk is: familie, vrienden, natuur, muziek en liefde. Dat zijn wortels die niet omver te blazen zijn en daaraan houd ik me vast als het moeilijk wordt.

Luister naar Son of the San Lorenzo van Jesse Daniel:

Kijk hier waar en wanneer Jesse Daniel in Nederland is te vinden:

Concertagenda

Volg hier de playlist van Fried Coyote: