Je weg banen door een woud van albumreleases is bijna niet te doen als je ook nog een sociaal leven wil hebben. Gelukkig sta je er niet alleen voor; Fried Coyote zet z’n favoriete albums van de eerste helft van 2025 voor je op een rij.
Floris Visman
Muziek is natuurlijk geen wetenschap, dus praten we liever over ‘favoriet’ in plaats van ‘beste’. Maar hoe dan ook hopen we dat je door onze lijst weer wat pareltjes aan je playlist kunt toevoegen. Voor de goede orde, we hebben alleen albums meegenomen die zijn uitgebracht in de periode van 1 januari tot en met 30 juni 2025 in de categorie americana, country en roots. Ep’s zijn uitgesloten van deelname.
Voor we beginnen: vergeet niet de Fried Coyote-playlist te volgen op Spotify (klik op de +). Die updaten we iedere vrijdag met de nieuwste muziek. Veel plezier met digitaal crate diggen!
Lees verder onder de Fried Coyote-playlist
In volgorde van verschijning, onze favoriete albums van 2025 tot nu toe:
Early James – Medium Raw (10 januari)
Early James, de singer-songwriter uit Troy, Alabama, heeft met Medium Raw zijn meest compromisloze plaat tot nu toe afgeleverd. Onder de bezielende productie van Dan Auerbach (The Black Keys) is dit album een rauwe, ongepolijste trip door blues, folk en Americana. Opgenomen in een vervallen huis in Nashville, ademt de plaat de sfeer van een live-optreden: broeierig, direct en zonder opsmuk.
Lees hier de volledige recensie van Medium Raw.
The Moran Tripp Band – Jumpers Hole (7 februari)
Voor ons zijn er weinig betere bands die nog zo onontdekt zijn. Hopelijk brengt hun tweede album Jumpers Hole daar verandering in. Dit viertal uit Maryland doet oude tijden herleven met op Allman Brothers, Grateful Dead en Little Feat geïnspireerde southern rock, blues en country. Er spat zoveel spelplezier af dat we hier wel even zoet mee zijn.
Lees hier de volledige recensie van Jumpers Hole.
The Delines – Mr. Luck & Ms. Doom (14 februari)
The Delines hebben country-soul met een donker, humeurig randje tot een kunst verheven, geholpen door de doorrookte stem van Amy Boone en de verhalende teksten van Willy Vlautin. Ook Mr. Luck & Ms. Doom past perfect in het straatje van het eerdere werk van de band uit Portland.
Lees hier de volledige recensie van Mr. Luck & Ms. Doom.
Justin Wells – Cynthiana (20 februari)
Justin Wells is zo’n singer-songwriter die het diepste van zijn ziel blootlegt in zijn muziek. Op het derde solo-album van de voormalige frontman van Fifth On The Floor komen al zijn mentale sores voorbij; verslaving, verlies, depressie. Met een doorleefde stem en overtuiging in elk woord, kan Cynthiana zomaar eens in heel wat jaarlijstjes terechtkomen.
Lees hier de volledige recensie van Cynthiana.
JD Clayton – Blue Sky Sundays (28 februari)
Countryrock heeft er een nieuwe ster bij: JD Clayton. De singer-songwriter uit Fort Smith, Arkansas, debuteerde in 2023 ijzersterk met Long Way From Home en zet die lijn moeiteloos door met Blue Sky Sundays. Je hoort echo’s van de Eagles, maar dan met meer pit. Clayton schreef niet alleen alle nummers zelf, hij produceerde de plaat ook eigenhandig. Het resultaat is een warme, eerlijke en energieke plaat.
Lees hier de volledige recensie van Blue Sky Sundays.
Jason Isbell – Foxes in the Snow (7 maart)
Jason Isbell, de singer-songwriter uit Alabama, laat met zijn nieuwe album Foxes in the Snow zien dat hij op zijn best is wanneer hij het klein houdt. Opgenomen in vijf dagen in de Electric Lady Studios in New York, met niets meer dan zijn stem en een 1940 Martin 0-17 gitaar, levert hij een intieme en rauwe plaat af. Producer Gena Johnson zorgt voor een sobere productie die Isbells teksten volledig tot hun recht laat komen.
Lees hier de volledige recensie van Foxes in the Snow.
Charley Crockett – Lonesome Drifter (14 maart)
Acht maanden zonder nieuw album, we begonnen hem een beetje te knijpen. Charley Crockett brengt namelijk zo’n twee albums per jaar uit. Gelukkig is Lonesome Drifter aan komen waaien. En denk niet omdat de countryster zoveel uitbrengt, dat hij er met de pet naar gooit. Nee, Crockett blijft zich ontwikkelen. Denk rijke instrumentatie, hier en daar een piano, introspectieve ballads.
Lees hier de volledige recensie van Lonesome Drifter.
Todd Day Wait – Letters From The Road (14 maart)
Todd Day Wait, een troubadour uit Missouri, bracht op 14 maart zijn album Letters From The Road uit. De plaat werd geproduceerd door Mark Neill, bekend van zijn werk met The Black Keys, Charley Crockett en onze eigen DeWolff. Wait blijft trouw aan zijn roots met een geluid dat leunt op country, folk en een snufje blues. Een prachtplaat in al z’n eenvoud.
Lees hier de volledige recensie van Letters From The Road.
Dawn Brothers – Cry Alone (21 maart)
Om nu te roepen dat de Nederlandse roots scene springlevend is, is misschien wat overdreven. Maar er is wel degelijk een opmars gaande, getuigen het uitstekende werk van bijvoorbeeld DeWolff, Tim Knol en Blue Grass Boogiemen. Dawn Brothers mag absoluut niet in dat rijtje ontbreken, bewijzen ze met hun nieuwe, serieuzere plaat Cry Alone. Denk The Band, denk lekkere swampy grooves en een romig soulsausje.
Fried Coyote zag Dawn Brothers hun nieuwe werk spelen in Utrecht.
Pug Johnson – El Cabron (28 maart)
De singles wezen al uit dat we te maken hadden met een waar talent, maar Pug Johnson heeft ons met El Cabron nu echt overtuigd van zijn kunnen. De singer-songwriter komt uit Beaumont in Texas, een stad die tegen de grens met Louisiana aan ligt. En precies daar, op dat kruispunt van culturen, is zijn geluid geworteld. Op El Cabron laat hij horen hoe rijk en gelaagd Amerikaanse rootsmuziek kan klinken als je er met liefde én lef in graaft.
Lees hier de volledige recensie van El Cabron.
Turnpike Troubadours – The Price Of Admission (11 april)
Turnpike Troubadours was een tijdje weg. In 2019 viel de band stil, vooral door de persoonlijke problemen van frontman Evan Felker. Pas in 2022 kwam het nieuws dat ze terug waren, en in 2023 volgde het sterke A Cat In The Rain. Nog geen jaar later ligt er alweer een nieuwe plaat: The Price of Admission. Geen tijdelijke reünie dus, maar een band die opnieuw begonnen is en vooruit wil. En dat doen ze met misschien wel hun allerbeste plaat tot nu toe.
Lees hier de volledige recensie van The Price of Admission.
Muscadine Bloodline – … And What Was Left Behind (11 april)
Charlie Muncaster en Gary Stanton vormen samen het countryduo Muscadine Bloodline. Ze treden regelmatig op als voorprogramma van de Turnpike Troubadours, maar die status zijn ze eigenlijk al ontgroeid. En als je nog niet overtuigd was, dan ben je dat nu wel. …And What Was Left Behind is namelijk een meesterwerkje in soulvolle country uit Alabama van twee gasten die normaal zijn gebleven en vriendelijk bedanken voor de mainstream.
Lees de volledige recensie van …And What Was Left Behind.
Slow Motion Cowboys – Wolf of St. Elmo (14 april)
Laten we maar meteen eerlijk zijn: de naam Slow Motion Cowboy deed bij ons geen belletje rinkelen. Toch is de band rond singer-songwriter Pete Fields al meer dan tien jaar actief. Ooit begonnen in de Bay Area, tegenwoordig gevestigd in New Orleans. En dat hoor je. Op Wolf of St Elmo klinkt een band die niet alleen zijn vorm heeft gevonden, maar ook zijn plek.
Lees hier de volledige recensie van Wolf of St Elmo.
Leon Majcen – Better Days (25 april)
Als je naar Leon Majcen luistert, dan denk je aan Kris Kristofferson, Guy Clark of John Prine. Majcen is geboren in Tsjechië als kind van Bosnische ouders. Die verhuisden naar Florida, nog voor Majcen’s tweede verjaardag. Om muzikant te worden, trok hij via New York naar Nashville. Twee albums vol schitterende folk met country-invloeden volgden. Better Days borduurt daar op voort en gaat er voor zorgen dat de singer-songwriter een groot publiek gaat bereiken. Pin ons daar maar op vast.
Lees hier de volledige recensie van Better Days.
Jake Vaadeland & the Sturgeon River Boys – One More Dollar To Go (25 april)
Jake Vaadeland & the Sturgeon River Boys brengen met One More Dollar To Go een plaat uit die klinkt alsof je een verloren gewaande opname uit de jaren 50 opzet. De band uit Saskatchewan, Canada, mixt moeiteloos bluegrass, country en rockabilly tot een geloofwaardig geheel.
Lees hier de volledige recensie van One More Dollar To Go.
Collin Nash – Hello, I’m Collin Nash (25 april)
Slechts één album hebben we om een oordeel te vellen, maar we achten de kans zeer klein dat Collin Nash nog van het toneel verdwijnt. Hello, I’m Collin Nash is een countryplaat die al vijftig jaar in je kast staat, maar die nooit zijn frisheid verliest. En dat is knap, heel knap voor een knul van 28 uit Salem, Missouri.
Lees hier de volledige recensie van Hello, I’m Collin Nash.
Kassi Valazza – From Newman Street (2 mei)
Er zijn weinig folk-country-artiesten met de schitterende arrangementen waar Kassi Valazza mee komt. Haar muziek bestaat uit zorgvuldig geschapen verhaaltjes, die ook nog eens zeer persoonlijk zijn. Tekstueel en muzikaal blijft de singer-songwriter uit Arizona, die momenteel in New Orleans woont, zich knap ontwikkelen. From Newman Street is na Kassi Valazza Knows Nothing (2023) opnieuw een hoogtepunt.
Lees hier de volledige recensie van From Newman Street.
Sterling Drake – The Shape I’m In (2 mei)
Colter Wall heeft western bijna eigenhandig weer teruggestopt in de country. Het genre is niet langer stoffig en heeft er voor gezorgd dat meer artiesten hun country & western aan de man kunnen brengen. Sterling Drake is er daar eentje van. Met The Shape I’m In debuteert hij op grandiose wijze met een plaat over het leven op een ranch.
Lees hier de volledige recensie van The Shape I’m In.
Kristina Murray – Little Blue (9 mei)
Vraag je het kenners dan wijzen ze altijd naar Kristina Murray als mega-talent dat nooit echt is doorgebroken. En dat is zonde, want ze heeft in principe alles. Staat met de poten diep in de country-klei, kan nummers schrijven als geen ander en bezit de stem van een engel. Wellicht dat Little Blue dan haar welverdiende doorbraak is. Alle voorwaarden zijn in elk geval aanwezig. En als bonus een samenwerking met Logan Ledger.
Lees hier de volledige recensie van Little Blue.
Teague Brothers Band – Wish You The World (9 mei)
Zoals het een trouwe countryfan betaamt heb je The Price Of Admission van Turnpike Troubadours waarschijnlijk al grijsgedraaid en dus ben je op zoek naar méér. De Teague Brothers Band kan een deel van die leegte opvullen met Wish You The World, en dat is heel knap. De band van John Teague uit Texas maakt echte Red Dirt met eerlijke en rauwe teksten.
Lees hier de volledige recensie van Wish You The World.
Ken Pomeroy – Cruel Joke (16 mei)
Cruel Joke van Ken Pomeroy is een betoverend folkalbum vol rauwe emotie. Haar stem snijdt door de stilte, haar teksten raken diep. Met sobere arrangementen en scherpe beelden bouwt ze een intieme wereld vol pijn, hoop en reflectie. Pas 22 jaar, maar nu al zo goed. Dat belooft veel.
Lees hier de volledige recensie van Cruel Joke.
The Lowtimers – Cracks (16 mei)
Cracks mag dan wel het debuutalbum van The Lowtimers zijn, het hart van de vijfkoppige band uit Californië – singer-songwriters Austin Smith en Mark Tegio – heeft al meer dan tien jaar ervaring. Dat hoor je in de muziek en de productie. Een relaxte en knappe americanaplaat over rust in je kop en het leven on the road.
Lees hier de volledige recensie van Cracks.
Sam Stoane – Tales Of The Dark West (23 mei)
Sam Stoane heeft ervaring met het leven op een boerderij en het werken met paarden en weet dus precies waar ze over praat op haar debuutplaat. Tales Of The Dark West staat vol met verhalen over haar ervaring in het ‘wilde westen’; natuur, dieren en hard werken zijn veelvoorkomende thema’s waar de singer-songwriter uit Nashville raad mee weet.
Nash Hamilton – Good For You Too (30 mei)
In een tijd van gelikte studioproducties en zorgvuldig gecreëerde imagos is het een verademing om te weten dat muziek ook nog gewoon puur uit de (gekwelde) ziel kan komen. Enter Nash Hamilton met z’n tweede album Good For You Too, kleinzoon van de gevierde countrymuzikant George Hamilton IV. Want alles is echt aan de singer-songwriter die al op z’n vierde op de schouders van zijn opa meezong in de Grand Ole Opry.
Lees hier de volledige recensie van Good For You Too.
Jesse Daniel – Son of the San Lorenzo (6 juni)
Jesse Daniel is on a roll! Op een dag na een jaar geleden kwam Countin’ The Miles uit, het vierde studioalbum van de country singer-songwriter die een ernstige drugsverslaving te boven kwam. En nu is er alweer de volgende met Son of the San Lorenzo, een rijke, diverse plaat die hij zelf schreef, speelde en produceerde. Zijn beste tot nu toe.
Fried Coyote vroeg Jesse Daniel onlangs naar zijn roots.
Kelsey Waldon – Every Ghost (20 juni)
Kelsey Waldon is een certified badass en de personificatie van country. Ze komt uit een familie uit Kentucky met wortels terug gaan tot meer dan tien generaties als tabaksboeren en veehouders. In 2019 tekende ze op John Prine’s label Oh Boy Records. Haar zesde studioalbum is er eentje over verslaving, verdriet, generatietrauma en zelfvergeving. Een persoonlijke plaat die tot haar beste albums mag worden gerekend.
James McMurtry – The Black Dog and the Wandering Boy (20 juni)
James McMurtry is messcherp op The Black Dog and the Wandering Boy. Droge gitaar, krachtige teksten, geen poespas. Hij zingt over ouderdom, politiek en verloren familie alsof hij het opschrijft in een stoffige motelkamer. Hard, eerlijk, en zonder gedoe. Americana zoals het bedoeld is.
Willi Carlisle – Winged Victory (27 juni)
Willi Carlisle is een baken van licht in een donkere tijd. Een analoog lichtpuntje in een wereld rap gedomineerd door AI en algoritmes. De singer-songwriter uit de Amerikaanse Appalachen verblijdt liefhebbers van zijn uit het leven gegrepen en persoonlijke folk met zijn derde album in twee jaar.
Fried Coyote zag Willi Carlisle onlangs in Utrecht nieuw werk spelen.
Reservelijst
Rose City Band – Sol Y Sombra (24 januari)
Juliet McConkey – Southern Front (21 februari)
Will Stewart – Moon Winx (28 februari)
Tobacco City – Horses (7 maart)
The Wilder Blue – Still In The Runnin’ (14 maart)
Olivia Ellen Lloyd – Do it Myself (21 maart)
Earl Bowman – Wannabe (4 april)
Willie Nelson – Oh What A Beautiful World (25 april)
Sweet Megg – Never Been Home (16 mei)
Kat Hasty – The Family Business (16 mei)
Weldon Henson – Stone Cold Country (31 mei)
Joshua Quimby – Something Like Country (6 juni)
Joshua Ray Walker – Tropicana (12 juni)
Vandoliers – Life Behind Bars (27 juni)
Parker McCollum – Parker McCollum (27 juni)
friedcoyote.com 
Leave a comment