Is bluegrass het stoffige neefje van country? Absoluut niet. Dat bewijst het Rotterdam Bluegrass Festival met een diverse line-up, een gemêleerd publiek, een recordaantal vrijwilligers en een flinke dosis energie van zowel nationale als internationale acts. Fried Coyote bezocht het festival op zaterdag, de tweede van in totaal drie dagen.

Floris Visman

Gezellig druk. Zo kun je de sfeer het best omschrijven op zaterdag 5 juli, de tweede dag van het Rotterdam Bluegrass Festival. Het is droog, de temperatuur is een stuk aangenamer dan de zinderende hitte van de week ervoor, en af en toe breekt een voorzichtig zonnetje door. De foodtrucks worden bemand door opgewekt personeel en bij de enige koffiekar van het festival staat al snel een lange rij. De boel komt langzaam tot leven.

De ene helft van het publiek haalt wat te eten, scoort een biertje of koffie en struint langs de kleine vintage-markt. Anderen graaien door platenbakken. Een enkeling ligt languit op een tafel en laat een tatoeage zetten. Maar waar het uiteindelijk om draait, is de muziek. En daaraan is geen gebrek.

Maurice van Hoek & Bertolf

Er zijn twee grote podia, een kleiner podium met een voortdurende doorloop van ‘amateur’-muzikanten (die verrassend professioneel klinken), en muzikaal vermaak voor kinderen. Terwijl we genieten van een bakkie koffie, pakken we de eerste act mee. Singer-songwriters Maurice van Hoek en Bertolf brengen een folky bluegrass-set als eerbetoon aan legendarische duo’s als Flatt & Scruggs, The Monroe Brothers en Bill Monroe & Doc Watson. De twee vullen elkaar moeiteloos aan.

Allison de Groot & Tatiana Hargreaves

Een ander duo bestaat uit de Canadese Allison de Groot (banjo) en de Amerikaanse Tatiana Hargreaves (fiddle). De twee hebben zó veel gespeeld en de muziek zo grondig bestudeerd, dat je niet anders kunt dan ademloos luisteren. Verwacht geen uitbundige persoonlijkheden of spetterende show. Hier draait het puur om de muziek.

Pixie and the Partygrass Boys

Die uitbundige persoonlijkheden vind je wél bij Pixie and the Partygrass Boys. Dit vijfkoppige gezelschap uit Utah combineert in het dagelijks leven drie dingen: muziek, skiën en feesten. De ski’s hebben ze thuisgelaten, maar dat ze uitblinken in de andere twee, werd al snel duidelijk. Bluegrass in een feestpakje, voortgestuwd door een extraverte zangeres met een ijzersterke stem. Soms overschreeuwt ze zich in alle overmoed, maar dat vergeef je haar meteen.

Nick Shoulders

Een van de artiesten waar we het meest naar uitkijken is Nick Shoulders. De singer-songwriter uit Arkansas maakte in Amerika naam in de independent country-scene met zijn band Crawdad. Die band liet hij inmiddels achter zich. Niet door ruzie, maar omdat touren met een band financieel nauwelijks haalbaar is als je er ook nog iets aan wilt overhouden.

Maar ook solo staat hij z’n mannetje. Shoulders drumt en speelt gitaar tegelijk, en heeft een van de meest veelzijdige stemmen in de country. Hij zingt, fluit en jodelt erop los en weet daarmee het gemis van een band grotendeels te compenseren. Tussendoor haalt hij regelmatig de situatie in zijn thuisland aan en vertelt hoe blij hij is om even in Europa te zijn.

Pert Near Sandstone

Eigenlijk hadden we het kunnen weten. In twintig jaar tijd heeft de vierkoppige bluegrassband uit Minnesota een reputatie opgebouwd als een geweldige liveband. Maar toch werden we volledig weggeblazen. Wat een tempo, wat een energie, wat een spelplezier. En het mooiste is: bijna alle bandleden kunnen ook nog eens zingen. Het laat je opnieuw beseffen hoeveel muzikale kwaliteit er in Amerika rondloopt.

Angry Zeta

Angry Zeta maakte vorig jaar zo veel indruk dat een terugkeer onvermijdelijk was. Het Argentijnse gezelschap mixt bluegrass met punk, en dat levert een vurige combinatie op. Regelmatig neemt de punk het over, en het publiek laat zich dankbaar opzwepen. Er ontstaat bijna een pit, en dat op een bluegrassfestival. Wanneer de stroom even uitvalt, spelen ze onverstoorbaar akoestisch verder, met een uitbundig publiek dat luidkeels meezingt.

Jake Vaadeland & the Sturgeon River Boys

Hij is pas 22, maar maakt nu al furore in zijn thuisland Canada. Samen met zijn band, The Sturgeon River Boys, brengt hij een mix van bluegrass, rockabilly en ouderwetse country. Hun show is echt een belevenis: het lijkt alsof je naar een tv-programma uit de jaren vijftig kijkt. Alles klopt, van de glimmende pakken tot de opzettelijk oubollige aankondigingen en intermezzo’s van Vaadeland. Als je het niet beter wist, zou je zweren dat je terug in de tijd bent geteleporteerd.

Het Rotterdam Bluegrass Festival is allang niet meer alleen voor de doorgewinterde bluegrass-fanaat. Juist daardoor krijgen liefhebbers van andere genres een prachtige ingang tot de wereld van de bluegrass. Liefst 11.000 bezoekers kwamen af op het festival en zagen dat het goed was.

Festival: Voor iedereen wat wils op zonovergoten Rotterdam Bluegrass Festival 2023