Grayson Jenkins maakt al tien jaar muziek, en heeft nu echt zijn stem gevonden. Zijn vierde, en aankomende plaat Country Parables produceerde de singer-songwriter uit Kentucky met Pony Bradshaw en komt 25 juli uit. De singles zijn veelbelovend. Om hem beter te leren kennen, vroeg Fried Coyote Jenkins naar zijn roots.
Floris Visman
Laten we bij het begin beginnen. Waar ben je opgegroeid en hoe heeft die plek je gevormd tot wie je nu bent?
Ik ben opgegroeid in Greenville, Kentucky, de hoofdplaats van Muhlenberg County, bekend van John Prine’s Paradise. We woonden net buiten de stad op een stuk grond van zo’n dertig hectare, met geiten, paarden, kippen en ander vee. Het grootste deel van mijn tijd bracht ik op de boerderij door en als kind en tiener deden we veel aan veeshows. Het was een bijzondere plek om op te groeien, met alle ruimte om te ontdekken en je fantasie de vrije loop te laten. Ik denk dat opgroeien op de boerderij en in het bos me zelfstandig heeft gemaakt. Die onafhankelijkheid en het oplossingsvermogen komen nu goed van pas, zowel in mijn muziekcarrière als daarbuiten. Pas in mijn twintiger jaren ontdekte ik hoe rijk de muzikale geschiedenis van Muhlenberg County eigenlijk is. Artiesten als The Everly Brothers, Merle Travis en Mose Rager komen er vandaan. En natuurlijk John Prine’s klassieker Paradise, die mijn oren opende voor de country- en folkmuziek die mijn geluid nu mede bepaalt.
Herinner je je het moment dat een lied of album je echt raakte? Wat was het, en wat deed het met je?
Ik heb twee heel duidelijke herinneringen aan muziek die me op jonge leeftijd diep raakte. De eerste is misschien wat onverwacht: de soundtrack van de film The Prince of Egypt. Die kwam uit toen ik zeven of acht was. Het was de eerste cassette die echt van mij was, en ik draaide hem eindeloos. Vooral Deliver Us maakte indruk – de kracht van het koor, de grootsheid ervan. De tweede was If We Make it Through December van Merle Haggard. Mijn vader hield van Merle en had een greatest hits-cd die altijd draaide in onze oude boerderijtruck. De eenvoud en eerlijkheid van dat nummer trokken mijn aandacht, zelfs toen ik nog jong was. Het zette me op het spoor van verhalen in liedjes, een zoektocht die ik nog steeds volg.
Wie gaf je voor het eerst een instrument of microfoon in handen? Was er iemand die vroeg in jou geloofde als muzikant?
Mijn moeder, die in 2015 is overleden, kocht mijn eerste gitaar toen ik een jaar of veertien was. Het was een pakket van 99 dollar – gitaar, gigbag, akkoordenschema en stemapparaat. Ik heb ’m nog steeds. Rond die tijd nam ze me ook mee naar een klein restaurant, The Family Inn, waar op zaterdag karaoke was. Ik droeg mijn Johnny Cash-shirt en vond het geweldig om op het podium te staan. Zij zag hoe sterk mijn liefde voor muziek was en hielp me op weg. Ook mijn oom Brian speelde een grote rol. Hij woonde net buiten Nashville, speelde bas in kerken, maar had ook opgetreden in legendarische zalen als Exit/In. Tijdens de middelbare school speelde ik weinig gitaar, maar muziek bleef belangrijk. Pas in mijn tweede jaar op de universiteit begon ik echt met liedjes leren en schrijven. Mijn huisgenoot en wat vrienden speelden gitaar en hielpen me enorm om mijn stem en stijl te vinden.
Welke artiesten of genres voelden als thuis toen je opgroeide, en hoe klinken die door in je muziek van nu?
Johnny Cash speelde een grote rol in mijn tienerjaren. Ik was gefascineerd door zijn uitstraling en zijn liedjes. Samen met Waylon, Merle, Willie en Kristofferson vormen zij nog steeds een grote inspiratie vanwege hun eerlijkheid en oprechtheid. Don Williams wil ik ook noemen, een zwaar onderschatte artiest in de country- en folkwereld. Hij en John Prine zijn twee muzikanten die me vandaag de dag nog steeds raken en me een thuisgevoel geven als ik naar ze luister. Hun relaxte, observerende stijl klinkt zeker door in mijn eigen nummers.
Wat voor werk deed je voordat je van muziek kon leven, en heeft dat je liedjes beïnvloed?
Ik heb veel op het land gewerkt. Als kind hielp ik boeren in de buurt met stallen uitmesten, hekken bouwen en hooi binnenhalen. Dat soort werk doe je vaak alleen, buiten, en die tijd heeft mijn muziek zeker beïnvloed. Oude boeren in kleine gemeenschappen hebben vaak een scherpe tong en grappige uitdrukkingen, die duiken nu soms op in mijn teksten.
Na mijn studie werkte ik als reizend toelatingsfunctionaris voor de University of Kentucky. Daardoor reisde ik het hele land door, veel kilometers, vaak alleen. Sommige van mijn eerste nummers schreef ik tijdens die trips. Het gaf me een flinke reislust.
Is er een nummer dat echt uit jouw eigen verhaal komt? Eentje die elke keer weer anders voelt als je ’m speelt?
Ik heb er een paar die echt persoonlijk zijn, maar de laatste tijd is Little Things er zo één. Op de plaat klinkt hij met een volledige band en een countryblues-groove, maar live speel ik ’m solo op gitaar. Dat is het moment in de set dat ik echt verbinding voel met het publiek. Het is mijn kans om kleine dingen uit mijn eigen leven te delen die me vreugde brengen. Ik zie dan mensen luisteren en dat meteen spiegelen aan hun eigen leven. Dat raakt me elke keer weer.
Iedereen heeft een plaat of artiest waar je naar teruggrijpt als het leven zwaar voelt. Wat is die van jou?
I Believe in You van Don Williams en The Missing Years van John Prine zijn twee albums waar ik altijd naar teruggrijp in moeilijke tijden. Ze geven me rust en helpen me om me weer dankbaar te voelen.
Touren haalt je soms weg bij je wortels. Wat helpt je om je toch geaard te voelen als je onderweg bent?
Beweging is belangrijk voor me. Ik zoek graag een plek om te wandelen of hardlopen als ik op tour ben. Als het lukt, ga ik naar de sportschool om mijn lichaam te voelen en een beetje routine te houden. Ik probeer ook bewust te genieten van de kleine dingen onderweg, nieuwe plekken zien, lokaal eten proberen. Dat maakt de eenzaamheid en lange afstanden iets makkelijker. Mijn verloofde en ik hebben goed contact als ik onderweg ben. Zij is mijn houvast.
Is er een zaal, stad of podium dat meteen als thuiskomen voelde, ook al had je er nooit eerder gespeeld?
Er zijn veel prachtige onafhankelijke muziekpodia in het land waar ik het geluk heb gehad te mogen spelen. White Water Tavern in Little Rock (Arkansas) en Tractor Tavern in Seattle (Washington) voelden meteen als thuis. Zelfs als ik er niet speel, probeer ik er even binnen te lopen. Dichter bij huis is er The Burl in Lexington, Kentucky – daar heb ik al talloze keren opgetreden. Die plek heeft een sterke cultuur en identiteit opgebouwd in de Appalachen-muziekscene. Het was voor mij, en velen met mij, een springplank.
Als je vooruitkijkt, welke wortels ben je nu aan het planten? Is er een nieuwe richting, plaat of fase die zich aftekent?
Na bijna tien jaar muziek maken en optreden heb ik het gevoel dat ik eindelijk echt mijn stem heb gevonden, als schrijver en als artiest. Ik hoef niet meer achter elke kans aan te jagen of externe bevestiging te zoeken. Mijn nieuwe album Country Parables verschijnt op 25 juli 2025 en voelt als mijn meest samenhangende werk tot nu toe. Ik heb het samen geproduceerd met mijn vriend en tourmaatje Pony Bradshaw. Hij gaf me meer vertrouwen in hoe ik mijn nummers presenteer. Ik kijk ernaar uit om deze plaat te delen en ben intussen alweer volop aan het schrijven voor de volgende.
Luister naar Good Times Go van Grayson Jenkins en Pony Bradshaw:
friedcoyote.com 
Leave a comment