Voor de derde editie op rij dompelt Fried Coyote zich onder in het grootste rootsfestival van Nederland. In de Groningse poptempel SPOT/De Oosterpoort stond zaterdag 3 november 2025 de gevestigde orde naast de toekomst van de rootsscene geprogrammeerd. En we kunnen nu alvast verklappen: beiden lieten zich van hun beste kant zien.
Tekst: Floris Visman, foto’s: Sebastian Timm & Floris Visman
Toen de eerste batch namen uitkwam, ergens in april, waren er bij sommige rootsfans wat zorgen. Waar zijn de bandjes, waar zijn de grote namen, waar is de country? Die zorgen nam het festival met het completeren van de line-up grotendeels weg. Zo werden onder andere Jesse Daniel, The Tallest Man On Earth, Brandy Clark, James McMurtry en Early James toegevoegd. Naast de eerder aangekondigde Patterson Hood, Frazey Ford, Courtney Marie Andrews en nog veel meer leuks, een uitstekende voedingsbodem voor de rootsziel dus.
In tegenstelling tot vorig jaar waren we dit keer wél op tijd. Toch blijft de Binnenzaal, waar Alela Diane het festival aftrapte, een lastige zaal. De bottleneck en lange rij maken dat je echt vroeg moet zijn om de zaal nog in te komen. Geluk voor ons dat Brown Horse op ons lijstje stond: die openden in de Foyer. De zeskoppige band uit Norwich maakt slacker twang, zoals ze dat zelf noemen. En ondanks dat de zanger redelijk binnensmonds zong en dus soms lastig te verstaan was, zaten we er na een minuut of tien compleet in. Mocht je benieuwd zijn, luister dan even naar All The Right Weaknesses dat in april verscheen.
Van de Foyer begeven we ons naar het puntje van De Oosterpoort, want in de Attic speelt Gill Landry. Geen makkelijke keuze, want tegelijkertijd staat Brandy Clark in de Grote Zaal én speelt Trapper Schoepp in de Basement. Maar de singer-songwriter uit Louisiana krijgt de uitpuilende zolder compleet stil. Het is alsof Landry je persoonlijk intieme verhalen vertelt.
Helaas kunnen we het optreden niet uitzitten, want we willen op tijd in de Kleine Zaal zijn voor niemand minder dan James McMurtry. Die behoeft eigenlijk geen introductie. De Texaan loopt al decennia mee en lijkt alleen maar beter te worden, getuige zijn laatste plaat The Black Dog and the Wandering Boy. Een plaat die we in onze lijst met favoriete albums van de eerste helft van 2025 hebben opgenomen.
Extra leuk: de singer-songwriter heeft z’n band meegenomen. Er werd ons door kenners gewaarschuwd dat het nog weleens luid kon worden, dus de oordoppen gingen wat dieper in. En daar was niets aan gelogen. McMurtry en co. waren op dreef. Zowel oude favorieten als nieuw werk kwamen voorbij en ze leken er echt zin in te hebben. Wederom leek de afstelling van het volume van de zang niet helemaal goed te zijn, maar dat mocht de pret niet bederven.
Tijd voor een vette hap voor hernieuwde energie. Met de horeca zit het wel snor; veel foodstands en rijen liepen goed door. Belangrijk ook, zodat je niet te veel mist. Helaas misten we wel Hayden Redwine, over wie we hoorden dat die een indrukwekkend optreden gaf.
Tijd voor wellicht de grootste naam op TakeRoot 2025: The Tallest Man On Earth. De Zweed had zich naar eigen zeggen maandenlang teruggetrokken in zijn huis en schuur op het Zweedse platteland. Hij vertelde met een knipoog zo weinig menselijk contact te hebben gehad dat hij misschien wel een beetje gek was geworden.
Op het podium zagen we dan ook een man die eruitzag alsof hij net uit een grot was gekropen: een hemdje, een simpele broek, warrig haar, een scruffy baardje en een gitaar. Op het podium ging de singer-songwriter los als nooit tevoren. Hij vertelde ook nog even tussen neus en lippen door dat hij in 48 uur slechts twee uurtjes slaap had gepakt en aan het einde was van een 18-dagen durende tour. Respect.
Tijd voor een tussendoortje: even rustig bijkomen bij het relatief onbekende HORSEBATH. Niet dus. Vanaf de eerste seconde pakken de Canadezen ons bij de lurven om niet meer los te laten. De Foyer, die gedurende het concert steeds voller liep, ging compleet los. Van dansend volk tot joelende mensen die hun ogen niet konden geloven. Wat gebeurt hier? En wie is dit vijftal dat een kruising lijkt tussen The Beatles en The Band en zowel in rust als in uitspattingen uitblinkt?
De mannen brachten eerder dit jaar hun debuutplaat Another Farewell uit en hadden tot vorige maand nog nooit in Nederland gespeeld. Maar al sinds hun eerste optreden hier ging het van mond tot mond: deze band moet je koste wat kost zien. Drie van de vijf bandleden zingen, en ze doen dus al snel aan The Band denken (ook Canadezen, op Levon Helm na natuurlijk). Naast de genoemde invloeden horen we ook Neil Young en Gram Parsons. Maar de band kan net zo goed compleet losgaan. Ons overduidelijke hoogtepunt.
Van jeugdige uitbundigheid naar de Kleine Zaal voor de verhalen van Patterson Hood. Uiteraard kennen we Hood van alt-countryband Drive-By Truckers en van zijn kenmerkende hese stem. Hij toog slechts met pianist af naar Groningen. Dat is niet gek, want zijn solowerk is toch echt wat anders. Maar de singer-songwriter weet, slechts bewapend met gitaar en pianist, de zaal in te pakken. Hij vertelt verhalen met zuidelijke charme en speelt ook klassiekers van Drive-By Truckers.
Voordat we ons voor de afsluiter opmaken, pakken we de tweede helft van Jesse Daniel z’n optreden nog even mee. Een paar maanden geleden zagen we de old school countryster nog schitteren in TivoliVredenburg. In Groningen zijn er twee bandleden niet mee, maar dat wil de pret niet drukken. Daniel heeft een uitstekende show staan en weet altijd te vermaken, ook nu het publiek wat vermoeider begint te raken na een lange dag. Hoogtepunt? Een uitstekende countrycover van Dire Straits’ Walk of Life.
Dan de afsluiter. Een onmogelijke keuze, want zowel Early James als Chuck Prophet and His Cumbia Shoes én Neal Francis brengen het festival tot een einde. We gaan voor Neal Francis, ook omdat we Early James al twee keer eerder zagen, waaronder nog dezelfde week in het voorprogramma van Red Clay Strays. Geen verkeerde keuze, want Neal Francis brengt toch net wat anders dan wat we die dag hoorden. Noem het een mix van soul, funk, R&B en rock.
Het is knap hoe TakeRoot in een veranderend muzieklandschap (denk aan hoge kosten) toch elke keer weer een prikkelende line-up kan neerzetten. Het heeft de lat zelf ook hoog gelegd door in het verleden namen als Kris Kristofferson, Steve Earle, Cowboy Junkies, John Hiatt en Bon Iver te boeken. Maar het mooie is juist dat er naast gevestigde namen elk jaar weer verrassingen opduiken. Dus ja: James McMurtry was geweldig, maar dat was te verwachten. HORSEBATH was echter de grote uitblinker, en dat zag (bijna) niemand aankomen.
Op naar 7 november 2026!
friedcoyote.com 
Leave a comment