Je weg banen door een woud van albumreleases is bijna niet te doen als je ook nog een sociaal leven wil hebben. Gelukkig sta je er niet alleen voor; Fried Coyote zet z’n favoriete albums van 2025 voor je op een rij.
Floris Visman
Muziek is natuurlijk geen wetenschap, dus praten we liever over ‘favoriet’ in plaats van ‘beste’. Maar hoe dan ook hopen we dat je door onze lijst weer wat pareltjes aan je playlist kunt toevoegen. Ep’s zijn uitgesloten van deelname, net als live-platen, compilaties en deluxe-edities.
Voor we beginnen: vergeet niet de Fried Coyote-playlist te volgen op Spotify (klik op de +). Die updaten we elke vrijdag met de nieuwste muziek. Veel plezier met digitaal crate diggen!
Lees verder onder de Fried Coyote-playlist:
Horsebath – Another Farewell (7 februari)
Een band waar we ontzettend enthousiast over zijn, is Horesebath. Dit Canadese viertal, dat regelmatig wisselt van instrument, galoppeert vol de alt-country in met debuutplaat Another Farewell. Deze mix van Americana, cosmic country, en Tex-Mex komt mooi samen in een alt-country pakketje.
Lees hier de hele recensie van Another Farewell.
De band blinkt uit op TakeRoot in november, lees hier het verslag.
Garrett T. Capps – Life Is Strange (20 februari)
De release van Life Is Strange ging in eerste instantie langs ons heen. Niet omdat we geen fan zijn van Garrett T. Capps, maar omdat de singer-songwriter geen enkele aandacht schonk aan de release. En wat is dat ontzettend zonde. De space cowboy levert een pareltje af met zijn nieuwste plaat die meer psychedelisch is dan country.
We zagen Garrett T. Capps in september in TivoliVredenburg, dat verslag lees je hier.
JD Clayton – Blue Sky Sundays (28 februari)
Countryrock heeft er een nieuwe ster bij: JD Clayton. De singer-songwriter uit Fort Smith, Arkansas, debuteerde in 2023 ijzersterk met Long Way From Home en zet die lijn moeiteloos door met Blue Sky Sundays. Je hoort echo’s van de Eagles, maar dan met meer pit. Clayton schreef niet alleen alle nummers zelf, hij produceerde de plaat ook eigenhandig. Het resultaat is een warme, eerlijke en energieke plaat.
Lees hier de hele recensie van Blue Sky Sundays.
Jason Isbell – Foxes in the Snow (7 maart)
Jeetje. Wie dacht dat Foxes in the Snow een tussendoortjes was, heeft het compleet mis. Zijn nieuwste, akoestische soloplaat is intiem, rauw en geeft een inkijkje in het turbulente (liefdes)leven van de singer-songwriter. Alle ups en downs komen langs, en vooral de scheiding met Amanda Shires vormt een rode draad. Na Weathervanes met The 400 Unit is ook dit weer een voltreffer. Is er een betere liedjesschrijver dan Jason Isbell?
We zagen Jason Isbell vorig jaar met z’n band schitteren in TivoliVredenburg.
Todd Day Wait – Letters From The Road (14 maart)
Todd Day Wait, een troubadour uit Missouri, bracht op 14 maart zijn album Letters From The Road uit. De plaat werd geproduceerd door Mark Neill, bekend van zijn werk met The Black Keys, Charley Crockett en onze eigen DeWolff. Wait blijft trouw aan zijn roots met een geluid dat leunt op country, folk en een snufje blues. Een prachtplaat in al z’n eenvoud.
Lees hier de volledige recensie van Letters From The Road.
Turnpike Troubadours – The Price Of Admission (11 april)
Turnpike Troubadours was een tijdje weg. In 2019 viel de band stil, vooral door de persoonlijke problemen van frontman Evan Felker. Pas in 2022 kwam het nieuws dat ze terug waren, en in 2023 volgde het sterke A Cat In The Rain. Nog geen jaar later ligt er alweer een nieuwe plaat: The Price of Admission. Geen tijdelijke reünie dus, maar een band die opnieuw begonnen is en vooruit wil. En dat doen ze met misschien wel hun allerbeste plaat tot nu toe.
Lees hier de volledige recensie van The Price of Admission.
Muscadine Bloodline – … And What Was Left Behind (11 april)
Charlie Muncaster en Gary Stanton vormen samen het countryduo Muscadine Bloodline. Ze treden regelmatig op als voorprogramma van de Turnpike Troubadours, maar die status zijn ze eigenlijk al ontgroeid. En als je nog niet overtuigd was, dan ben je dat nu wel. …And What Was Left Behind is namelijk een meesterwerkje in soulvolle country uit Alabama van twee gasten die normaal zijn gebleven en vriendelijk bedanken voor de mainstream.
Lees de volledige recensie van …And What Was Left Behind.
Jake Vaadeland & the Sturgeon River Boys – One More Dollar To Go (25 april)
Jake Vaadeland & the Sturgeon River Boys brengen met One More Dollar To Go een plaat uit die klinkt alsof je een verloren gewaande opname uit de jaren 50 opzet. De band uit Saskatchewan, Canada, mixt moeiteloos bluegrass, country en rockabilly tot een geloofwaardig geheel.
Lees hier de volledige recensie van One More Dollar To Go.
Ken Pomeroy – Cruel Joke (16 mei)
Cruel Joke van Ken Pomeroy is een betoverend folkalbum vol rauwe emotie. Haar stem snijdt door de stilte, haar teksten raken diep. Met sobere arrangementen en scherpe beelden bouwt ze een intieme wereld vol pijn, hoop en reflectie. Pas 22 jaar, maar nu al zo goed. Dat belooft veel.
Lees hier de volledige recensie van Cruel Joke.
Sam Stoane – Tales Of The Dark West (23 mei)
Sam Stoane heeft ervaring met het leven op een boerderij en het werken met paarden en weet dus precies waar ze over praat op haar debuutplaat. Tales Of The Dark West staat vol met verhalen over haar ervaring in het ‘wilde westen’; natuur, dieren en hard werken zijn veelvoorkomende thema’s waar de singer-songwriter uit Nashville raad mee weet.
Jesse Daniel – Son of the San Lorenzo (6 juni)
Jesse Daniel is on a roll! Op een dag na een jaar geleden kwam Countin’ The Miles uit, het vierde studioalbum van de country singer-songwriter die een ernstige drugsverslaving te boven kwam. En nu is er alweer de volgende met Son of the San Lorenzo, een rijke, diverse plaat die hij zelf schreef, speelde en produceerde. Zijn beste tot nu toe.
Fried Coyote vroeg Jesse Daniel onlangs naar zijn roots.
We zagen Jesse Daniel dit jaar niet een, maar tweemaal: op TakeRoot en in TivoliVredenburg.
Kelsey Waldon – Every Ghost (20 juni)
Kelsey Waldon is een certified badass en de personificatie van country. Ze komt uit een familie uit Kentucky met wortels terug gaan tot meer dan tien generaties als tabaksboeren en veehouders. In 2019 tekende ze op John Prine’s label Oh Boy Records. Haar zesde studioalbum is er eentje over verslaving, verdriet, generatietrauma en zelfvergeving. Een persoonlijke plaat die tot haar beste albums mag worden gerekend.
James McMurtry – The Black Dog and the Wandering Boy (20 juni)
James McMurtry is messcherp op The Black Dog and the Wandering Boy. Droge gitaar, krachtige teksten, geen poespas. Hij zingt over ouderdom, politiek en verloren familie alsof hij het opschrijft in een stoffige motelkamer. Hard, eerlijk, en zonder gedoe. Americana zoals het bedoeld is.
We zagen James McMurtry met band op TakeRoot.
Willi Carlisle – Winged Victory (27 juni)
Willi Carlisle is een baken van licht in een donkere tijd. Een analoog lichtpuntje in een wereld rap gedomineerd door AI en algoritmes. De singer-songwriter uit de Amerikaanse Appalachen verblijdt liefhebbers van zijn uit het leven gegrepen en persoonlijke folk met zijn derde album in twee jaar.
Fried Coyote zag Willi Carlisle onlangs in Utrecht nieuw werk spelen.
Brent Cobb – Ain’t Rocked in a While (11 juli)
Als je weleens bij een optreden van Brent Cobb bent geweest, dan weet je dat er altijd een moment komt waarop de haren losgaan. Want hoewel de singer-songwriter uit Georgia aan country verknocht is, is hij ook een liefhebber van het hardere werk. Met Ain’t Rocked in a While heeft hij een hele plaat aan die kant van zichzelf gewijd. Met ijzersterk resultaat.
We zagen Brent Cobb vorig jaar in TivoliVredenburg.
Cody Jinks – In My Blood (25 juli)
Outlaws zijn er niet veel meer. Waylon Jennings, Merle Haggard, Kris Kristofferson… allemaal zijn ze ons ontvallen. Willie Nelson is er nog, maar gaat ook al langzaam richting de honderd (!). Cody Jinks kun je echter wel in het rijtje moderne outlawcountrymuzikanten scharen. Meer on the road dan thuis, en hij laat zich niets vertellen. In My Blood is gritty en eerlijke honky-tonk, southern rock en americana van een echte road warrior.
Tyler Childers – Snipe Hunter (25 juli)
Elf nieuwe nummers? Ja graag! Tyler Childers houdt ervan om te verrassen, en dat doet hij op z’n zachtst gezegd ook met Snipe Hunter. Er staan old school countrytracks op (Cuttin’ Teeth, Bitin’ List), nummers die neigen naar garagerock (Snipe Hunt) en een bizarre ode aan Australië (Down Under). Er gebeurt zoveel op Snipe Hunter dat er meerdere luisterbeurten nodig zijn om het nieuwe album van de singer-songwriter uit Kentucky te ontrafelen. Maar het is het meer dan waard.
We zagen Tyler Childers vorig jaar in Paradiso.
Sunny Sweeney – Rhinestone Requiem (1 augustus)
Sunny Sweeney is een echte liefhebber en purist. Country en honky-tonk houden haar gegrond. Luister maar naar Rhinestone Requiem, haar eerste nieuwe studioplaat sinds Married Alone uit 2022. Ze voert het genre feilloos uit, met pure honky-tonk op tracks als I Drink Well with Others en As Long as There’s a Honky Tonk.
Charley Crockett – Dollar A Day (8 augustus)
Als je Charley Crockett ergens niet van kunt betichten, is het wel luiheid. De Texaanse singer-songwriter brengt gemiddeld twee albums per jaar uit. Dollar A Day is de tweede, na Lonesome Drifter. Alsof de duivel hem op de hielen zit. En dan heeft Dollar A Day ook nog eens liefst vijftien tracks.
We zagen Charley Crockett in 2023 in de Melkweg.
Zach Top – Ain’t In It For My Health (29 augustus)
Samen met Jake Worthington is Zach Top de verpersoonlijking van de terugkeer van de neo-traditionele jaren 90-country. In Amerika staat hij in de voorprogramma’s van sterren als Lainey Wilson en Dierks Bentley, maar tegelijkertijd verkoopt hij zelf arena’s en zalen in no time uit. Vergis je niet: de muziek die hij maakt is geen gimmick, Top is een uitstekende zanger en een nog betere gitarist.
Margo Price – Hard Headed Woman (29 augustus)
Het is nog maar twee jaar geleden dat Margo Price de countrymuziek achter zich liet met Strays. Maar de singer-songwriter heeft een rigoureuze draai gemaakt en Hard Headed Woman is misschien wel haar meest countryplaat ooit. Wij hopen dat ze nu voor eens en altijd blijft, want wat is dit een fijn album, met bijrollen voor Jesse Welles en Tyler Childers.
Miles Miller – Mr. Runaway (12 september)
Z’n debuut uit 2023, Solid Gold, wordt hier nog steeds weleens gedraaid. Sinds die plaat sloot Miles Miller zich weer aan bij de band van Sturgill Simpson, die z’n loopbaan een herstart gaf als Johnny Blue Skies. Toch vond de drummer tijd om aan een vervolg te werken. Dat is er nu met Mr. Runaway: soulvolle en funky country/americana.
Jake Worthington – When I Write The Song (12 september)
Neo-traditionele country is helemaal terug en dat heeft het subgenre voor een groot deel te danken aan het daverende succes van Zach Top. Maar ook de bijdrage van Jake Worthington mag niet uitgevlakt worden. Liefst veertien heerlijke old school-tracks schotelt de singer-songwriter uit Texas ons voor.
Jesse Lovelock – Jesse Lovelock and The Velvet Voices (16 september)
Kippenvel over ons hele lijf, dat kregen we toen we het debuut van Jesse Lovelock hoorde. Het lijkt wel een geest uit het verleden. Een plaat die op repeat draait ergens in een schemerland tussen de aarde en de hemel. Een countryhemel welteverstaan. Jesse Lovelock roept heimwee op naar een tijd die we nooit hebben meegemaakt. maar nergens voelt het als imitatiecountry. Een geschenk voor liefhebbers.
Caitlin Canty – Night Owl Envies the Mourning Dove (2 oktober)
Night Owl Envies the Mourning Dove is de tweede plaat in zeven jaar voor Caitlin Canty. In de tussentijd is ze op latere leeftijd voor de tweede keer moeder geworden en lijkt alles op z’n plek te vallen. Want het is een schitterende plaat geworden, zowel thematisch als muzikaal. Een elektrische americana-plaat met af en toe loepzuivere en soms schurende vocalen.
Waylon Jennings – Songbird (3 oktober)
Het was bekend dat Waylon Jennings een hele hoop onuitgebracht werk naliet na zijn dood in 2002. Het was alleen niet bekend waar veel van deze opnames waren gebleven. Tot zijn zoon Shooter Jennings ze ontdekte. Die vondst moet in drie albums resulteren; Songbird is de eerste. De plaat vol covers is hier en daar opgepoetst door overgebleven leden van zijn backingband The Waylors en het resultaat mag er meer dan zijn.
Brennen Leigh – Don’t You Ever Give Up On Love (3 oktober)
Het is knap: muziek maken die klinkt alsof het vijftig jaar geleden had kunnen uitkomen, zonder slap aftreksel te zijn. Brennen Leigh doet het al zo’n tien albums op rij en is er meester in. Niet op de laatste plaats vanwege haar klassieke stem en schrijfkunsten. Don’t You Ever Give Up On Love is ook nog eens een van haar beste albums.
Leon Majcen – Making A Livin’ (Not A Killin’) (17 oktober)
Sinds Leon Majcen vorig jaar zijn gelijknamige plaat uitbracht, heeft hij z’n voet niet meer van het gaspedaal gehaald. Drie albums en twee ep’s is het resultaat. Making A Livin’ (Not A Killin’) is misschien wel z’n beste plaat, en z’n eerste met volledige band. Zo laat de singer-songwriter van Bosnische ouders zien niet voor een gat te vangen te zijn.
Todd Snider – High, Lonesome, and The Some (17 oktober)
17 oktober kwam High, Lonesome, and The Some uit, nog geen maand later was Todd Snider dood. De geliefde singer-songwriter overleed op 59-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longonsteking. Op zijn laatste plaat kunnen we hem nog eenmaal horen met zijn doorleefde stem en gevatte teksten. Een prachtig werkje dat we helaas nooit live gaan horen.
Julianna Riolino – Echo in the Dust (24 oktober)
Eigenlijk stelt Julianna Riolino nooit teleur. Dat deed ze niet toen ze nog bij Daniel Romano in de band zat en ook niet op haar solodebuut All Blue (2022). En ook niet tijdens de twee keer dat we haar in Utrecht zagen. Je ziet hem al aankomen; ook haar tweede plaat, Echo in the Dust, stelt niet teleur. Sterker nog, het is een hele fijne plaat over groei die op z’n tijd lekker schuurt.
Luke Bell – The King Is Back (7 november)
Het is ruim drie jaar geleden dat Luke Bell deze wereld verliet voor een volgende. Destijds was het al zes jaar sinds zijn laatste album, en we mogen ons gelukkig prijzen dat hij muziek heeft achtergelaten. Die nummers zijn nu uitgebracht onder de toepasselijke titel The King Is Back. Fans zijn wel even zoet met het album, er staan liefst 28 nummers op.
Colter Wall – Memories and Empties (14 november)
Een échte countryplaat van Colter Wall. Iets waar we al jaren op hoopten. En de Canadese singer-songwriter met bromstem levert. Van honkytonk tot western swing, alles zit erin. Hopelijk komt de beste man eindelijk weer eens naar Nederland (al hebben we uit betrouwbare bron begrepen dat dat nog wel even kan duren…). Tot die tijd zijn we nog wel even zoet met dit pareltje.
Reservebank
Charley Crockett –Lonesome Drifter (14 maart)
Dawn Brothers –Cry Alone (21 maart)
Leon Majcen – Better Days (25 april)
Kassi Valazza – From Newman Street (2 mei)
Joe Stamm Band – Little Crosses (11 juli)
Grayson Jenkins – Country Parables (25 juli)
Hayes Carll – We’re Only Human (8 augustus)
Daniel Donato – Horizons (22 augustus)
Anna Tivel – Animal Poem (29 augustus)
Joshua Hedley – All Hat No Cattle (24 oktober)
Nick Shoulders – Refugia Blues (31 oktober)
Jeremy Pinnell – Decades (31 oktober)
The Pink Stones – Thank the Lord… it’s The Pink Stones (19 september)
Marty Stewart And His Fabulous Superlatives – Space Junk (31 oktober)
Muscadine Bloodline – Longleaf Lo-fi (14 november)
Lance Roark – Bad Reputation (21 november)
friedcoyote.com 
Leave a comment