Waar half (of heel) Nederland tijdens Koningsdag op een groot plein staat te hossen op volkszangers, techno of matige coverbands, kwam Burgerweeshuis in Deventer met Des Konings Fest een gratis (!), hoogwaardig country-programma op de proppen. Fried Coyote was er (grotendeels) bij.

Floris Visman

Voor degenen die eens wat anders willen dan een hele dag in een Oranje-parade te lopen was er op Koningsdag Des Konings Fest bij Burgerweeshuis in Deventer. En waar de naam toch echt anders doet vermoeden, en de muurschilderingen van Maxima (als Marilyn Monroe) en de jarige Willem-Alexander (Clint Eastwood) hinten naar diens verjaardag, was het programma grotendeels Amerikaans. En wát een line-up: Jenny Don’t and The Spurs, Nathan Kalish & his Derechos, Vandoliers en Barrence Whitfield & the Savages kennen allen hun wortels in de Amerikaanse country- en Americana-scene. Hilltop Howlers uit het oosten van het land was de Nederlandse inbreng.

Het programma in de binnentuin van poppodium Burgerweeshuis begon rond enen met Jenny Don’t and The Spurs. De band van frontvrouw Jenny Connors is de perfecte opener met muziek die wisselt van goed in het gehoor liggende western en country, tot aan rockabilly grenzende, uptempo nummers. De band was die ochtend nog in Duitsland vanwege een gig de avond ervoor, maar daar viel niets van te merken.

Het tijdschema was fijn, ruim opgezet; de sets duurden driekwartier en de pauzes waren net zo lang, zodat er tijd zat was om even het centrum in te lopen om sfeer te proeven of een broodje te eten. Multi-instrumentalist Nathan Kalish was als tweede aan de beurt. Met z’n Derechos bracht de Amerikaan heerlijke cosmic country ten gehore, terwijl de binnentuin langzaam verder volliep.

Vandoliers

Hoogtepunt van het festival was absoluut Vandoliers. De country-punkband heeft zorgvuldig een uitstekende live-reputatie opgebouwd. Die reputatie maakten ze in Deventer absoluut waar. Zelden bracht een band zoveel energie en positiviteit. Daarnaast zit hun werk zowel muzikaal als tekstueel goed in elkaar. De overtuiging waar zanger Joshua Flemings alles mee doet, werkt aanstekelijk. Het zegt genoeg dat de set eindigde met een uitzinnige, volle binnentuin en bandleden met ontbloot bovenlijf.

Helaas kregen we de laatste twee acts niet mee, maar ook als dit festival een paar tientjes had gekost, was het ‘t dubbel en dwars waard geweest. Wij gaan volgend jaar weer.