Een keer per jaar is Groningen hét rootsbolwerk van Nederland. In Spot/De Oosterpoort vierde TakeRoot, Neerlands grootste rootsfestival, het 25-jarig bestaan met een line-up die bol stond van de kwaliteit en exclusieve optredens.

Floris Visman

Vaste bezoekers van TakeRoot kijken er niet meer van op, maar wie voor het eerst de tocht naar Spot/De Oosterpoort maakt om het rootsfestival te bezoeken die kijkt z’n ogen uit. Liefst zes podia staan vol met artiesten uit alle hoeken van de wereld. In sommige gevallen de crème de la crème van het muziekgenre (en aanverwante stijlen). De Groningse poptempel voelt knus aan, als een bubbel waarin het ineens normaal is om met cowboyhoed- en laarzen rond te lopen.

Alle 24 acts bekijken is onmogelijk, dus vielen er lastige keuzes te maken. Zo stonden bijvoorbeeld Ian Noe en Hermanos Guitiérrez tegenover elkaar geprogrammeerd (eeuwig zonde) en overlapten blues- en soulbaas Robert Finley en Tami Neilson bijna compleet. Maar het hoge niveau van bijna de complete programmering zorgde ervoor dat teleurstelling niet lang bleef hangen.

Een uitgevallen trein, regen, een openstaande brug en ander ongeluk zorgde voor vertraging en dus viel een bezoekje aan openingsact Willi Carlisle in het water. Gelukkig zag Fried Coyote hem al eerder dit jaar in De Helling in Utrecht, net als Jerry Leger & The Situation op Rootzz in Mezz, een andere opener.

Josh Ritter & The Royal City Band

Het toeval will dat Josh Ritter dit jaar twintig jaar geleden Hello Starling uitbracht. De eeuwige lachebek (serieus, zijn positiviteit werkt aanstekelijk) trakteerde het publiek in Groningen op iets speciaals: hij speelde met z’n band The Royal City (bijna) alle nummers van dat album in de Grote Zaal. Ook bijzonder: het publiek kende veel van de teksten van dat album nog. De Amerikaan uit Moscow, Idaho heeft indruk gemaakt in ons kikkerlandje.

Leyla McCalla

Het mooie aan TakeRoot is dat het niet de poorten sluit voor artiesten die net wat minder in het rootsplaatje passen, Leyla McCalla bijvoorbeeld. Hoewel de Amerikaanse van Haïtiaanse afkomst zeker (Haïtiaanse) folk speelt, zitten er genoeg jazz- en klassieke invloeden in haar werk. Halverwege haar optreden in de Binnenzaal spreekt McCalla haar waardering uit voor het publiek; ze is blij dat de aanwezigen muisstil naar haar liedjes luisteren.

Ian Noe

Ian Noe is een enigma. Niet alleen bracht de Amerikaan twee albums uit die links en rechts in de hemel zijn geprezen en is hij een liedjesschrijver van het meest bijzondere soort, hij staat er in zijn thuisland inmiddels om bekend enigszins wispelturig te zijn. Zo zegt hij regelmatig een optreden af om onduidelijke redenen. Ook in een tot de nok toe gevulde Kleine Zaal krijgen we daar een glimp van te zien; Na het eerste (of tweede) nummer verdwijnt hij minutenlang in de coulissen. Zou hij er vandoor zijn gegaan? Een aantal bandleden gaan kijken. Uiteindelijk keert hij terug met een andere gitaar, biedt hij z’n excuus aan en gaat hij door.

Noe levert een set af om je vingers bij af te likken. De singer-songwriter, die regelmatig vergeleken wordt met een jonge John Prine, had voor doorgewinterde rootsfans nog een verrassing in z’n tourband: de oude bassist van Prine, Dave Jacques deed mee. Noe had nóg een verrassing: als afsluiter speelde hij een gloednieuw nummer, Antarctica. Fried Coyote was zo wijs om het op te nemen. De opname van Antarctica kun je hieronder bekijken.

The Pink Stones

Om de soms ontroerend, soms prachtige liedjes – eigenlijk zijn het meer verhalen – van Ian Noe te counteren, is een bezoek aan de Foyer ideaal. The Pink Stones, een psychedelische countryband band uit Athens, Georgia zorgt voor een ontspannen sfeer, aangesterkt door de luie zang van bandleider Hunter Pinkston en de liedjes met zelfspot. Als je zoekt naar iets uit hetzelfde vaatje als Natural Child en The Nude Party, dan zit je goed met The Pink Stones.

Tami Neilson

Of Tami Neilson een speciaal plekje in haar hart heeft voor Nederland? De zangeres uit Nieuw-Zeeland (geboren en getogen in Canada) heeft haar enige Europese optreden van 2023 op TakeRoot. Zoals Neilson zelf lacht tijdens het festival: “Ik zit langer in het vliegtuig dan ik hier ben.” De country en soul singer-songwriter heeft een dijk van een stem en zelfverzekerde uitstraling, maar ze is ontwapend eerlijk. Zo vertelt ze over haar inkomen (‘Een vriendin van mijn moeder vroeg of ik mijn eerste miljoen al heb verdiend; ‘I wish!’) en waarom ze het niet gered heeft in de country (‘Vrouwen krijgen geen kans als ze anders zijn’).

Onder toeziend oog van onder andere Leyla McCalla legt ze het publiek met slechts twee bandleden (waaronder haar broer en gitarist Jay) het vuur aan de schenen in de Grote Zaal (‘Een vrouwelijke headliner, hoe mooi is dat?’ zegt ze zelf nog).

William Prince

Je hebt weleens zangers met een lage stem waarbij je dat totaal niet verwacht (denk Rick Astley). Maar bij countryzanger William Prince klopt het plaatje precies. De forse Canadees heeft een prachtige, diepe stem die als een warme deken over het toegestroomde publiek in de Attic valt. Er staat een rij buiten de zaal die mensen druppelsgewijs binnenlaat als er bezoekers weggaan. Erg liep het niet door en dat is een compliment aan Prince.

Dylan LeBlanc

Afsluiter van TakeRoot (geprogrammeerd naast Old ’97s en Thee Sacred Souls) is een artiest die inmiddels vaste gast in in Nederland. Singer-songwriter Dylan LeBlanc speelt een hypnotiserende set in een uitpuilende Binnenzaal en de aanwezigen verlaten rond middernacht gehypnotiseerd het allerbeste rootsfestival van Nederland. Met afstand. Zoveel eer verdient TakeRoot wel.

Foto’s: Wilke Wittebrood