Je weg banen door een woud van albumreleases is bijna niet te doen als je ook nog een sociaal leven wil hebben. Gelukkig sta je er niet alleen voor; Fried Coyote zet z’n favoriete albums van de eerste helft van 2024 voor je op een rij.
Floris Visman
Muziek is natuurlijk geen wetenschap, dus praten we liever over ‘favoriet’ in plaats van ‘beste’. Maar hoe dan ook hopen we dat je door onze lijst weer wat pareltjes aan je playlist kunt toevoegen. Voor de goede orde, we hebben alleen albums meegenomen die zijn uitgebracht in de periode van 1 januari tot en met 30 juni 2024 in de categorie Americana, country, roots, folk en aanverwante stijlen. Ep’s zijn uitgesloten van deelname.
Voor we beginnen: vergeet niet de Fried Coyote-playlist te volgen op Spotify (klik op de +). Die updaten we iedere vrijdag met de nieuwste muziek. Veel plezier met digitaal crate diggen!
Lees verder onder de Fried Coyote-playlist
In volgorde van verschijning, onze favoriete albums van 2024 tot nu toe:
Ramsay Midwood – Manchaca Eyeball (Live From Sam’s Town Point) (6 januari)
Ramsay Midwood is een singer-songwriter die country en Americana maakt, soms met een psychedelisch tintje. En een enigma. Hij bracht namelijk in 2000 de klassieker Shoot Out at the OK Chinese Restaurant uit (gaat dat luisteren!). Daarna volgden nog twee albums, maar hij was voornamelijk in barretjes in Austin en omstreken te vinden. In 2017 nam hij daar de dive bar en honky-tonk Sam’s Town Point over om daar regelmatig optredens te geven. En biertjes te tappen. En na 13 jaar is er eindelijk een nieuwe plaat. Ofwel, nieuw; een liveplaat opgenomen in z’n eigen bar. Maar wat is het fijn om weer wat van de beste man te horen. En als je je ogen dichtdoet als je luistert, ben je daar met hem.
Shawn Hess – Wild Onion (19 januari)
Een kampvuur bij maanlicht, een cowboy met gitaar en simpele, maar o zo fijne country en western muziek met verrassend sterke teksten. Dit is Shawn Hess in een notendop. De singer-songwriter uit Laramie, Wyoming lijkt een figuur uit vervlogen tijden die voor ons vertier is teruggekomen. Op Wild Onion staan tien nummer die bij elkaar net aan dertig minuten duren, maar eigenlijk zijn ze tijdloos.
The Droptines – The Droptines (27 januari)
Er is iets met het geluid van The Droptines dat het ontzettend aanstekelijk maakt. Noem het alt-country, noem het zelfs post-country met lichte rock ‘n’ rollinvloeden. En ook de stem van Conner Arthur is net even wat anders dan normaal. Misschien is het zelfs nostalgie; het geluid lijkt op dat uit de jaren 00. Wat het ook is, het is geweldig. Hun self titled debuut klinkt alsof het er altijd al was; een groter compliment kun je bijna niet krijgen.
Ellis Bullard – Honky Tonk Ain’t Noise Pollution (9 februari)
In tegenstelling tot geluiden die vaak via social media weleens de plas oversteken en ons vertellen dat Austin geen schim meer is van wat het ooit was, is er juist (weer) steeds meer topcountry te vinden. Echte country. Zoals die van Charley Crockett en Silverada (voorheen Mike and the Moonpies). Iemand die niet in dat rijtje mag ontbreken, ondanks dat het grote succes tot nog toe uitblijft, is die van Ellis Bullard. Denk Waylon Jennings in z’n beste dagen, honky-tonk zoals het ooit was. Alles van dat komt samen op Honky Tonk Ain’t Noise Pollution.
Eerder dit jaar vroeg Fried Coyote Ellis Bullard wat over z’n roots te vertellen.
Andrew Jobin – The River Above Our House (23 februari)
Een nieuwe ontdekking! En wat voor een; Andrew Jobin maakte in 2021 een EP en bracht eerder dit jaar z’n eerste volwaardige plaat uit. Eentje die country is, maar zonder wie dan ook na te apen. De Amerikaan die opgroeide in Austin, vele malen verhuisde en nu in New Orleans is neergestreken, doet niemand na en is volledig zichzelf (luister ook vooral even naar Kick & Scream). Met z’n nieuwe plaat kan Jobin zich bij de groeiende country-scene voegen in New Orleans, hij misstaat niet in een rijtje met The Deslondes, Sam Doores, and Esther Rose. En dat is knap voor een artiest die z’n muziek geheel in eigen beheer maakt. Zo nam hij The Rise Above Our House grotendeels op in de iconische Saturn Bar in de stad in het Diepe Zuiden.
Fried Coyote vroeg Andrew Jobin naar zijn favoriete nummers.
Shane Smith & The Saints – Norther (1 maart)
Zonder hulp van een (groot) label hebben Shane Smith en zijn Saints zich opgewerkt tot een van de betere live-acts in de country- en Americana wereld. Het vijftal is zo ontzettend goed op elkaar ingespeeld, dat je af en toe met de ogen moet knipperen om te kijken of het wel echt is. Die live-energie weet het uitstekend te vertalen naar de studio. Norther is een emotionele rollercoaster, aangedreven door de volle, krachtige en toch fluwelen stem van Shane Smith. Benieuwd hoe ze live klinken? Luister dan naar Live at Red Rocks dat de band uit Austin ook dit jaar uitbracht.
Sierra Ferrell – Trail Of Flowers (22 maart)
Van honky-tonk tot bluegrass; Sierra Ferrell kan het allemaal en dat laat ze zien op de opvolger van Long Time Coming uit 2021. Met Trail Of Flowers kent ze misschien wel haar definitieve doorbraak. Akoestisch, versterkt, geweldige zang en zelf geschreven teksten; Sierra Ferrell kan alles en is nog maar net begonnen. Trail Of Flowers is haar meest omvangrijke, diverse en béste album tot nu toe.
Pat Reedy – Make It Back Home (22 maart)
Hoe meer we van Reedy horen, hoe enthousiaster we worden. Noem hem een cultuurbewaker van de country, of gewoon een steengoede muzikant. Wat duidelijk wordt als je naar Make It Back Home luistert, is dat er geen artiest is zoals Reedy. Z’n stem, intonatie, dictie en ijzersterke, uit het leven gegrepen teksten nemen je mee naar een ander universum.
Pat Reedy was in juni te zien in Groningen en Utrecht als onderdeel van de Western AF-tour. Fried Coyote was er in Utrecht bij.
Charley Crockett – $10 Cowboy (26 april)
Country leeft als nooit te voren en een van de nieuwe helden van het genre is compleet selfmade. Charley Crockett heeft een onvermoeibare output, maar de Texaan mist nooit. Ook niet met zijn nieuwste wapenfeit $10 Cowboy. Alles dat Charley Crockett aanraakt, verandert in goud. Zo ook zijn nieuwste plaat. Z’n muziek doet enerzijds denken aan de country van weleer, maar toch is het onmiskenbaar Crockett. Uniek.
Fried Coyote zag Charley Crockett september vorig jaar overtuigen in de Melkweg.
John Till – Bright & Blind (3 mei)
Voor veel mensen komt John Till uit het niets en in zekere zin klopt dat ook. De singer-songwriter is al zeker tien jaar bezig met muziek maken, maar dan in de marge. Als we Spotify mogen geloven dan is Bright & Blind z’n debuut, maar dat klopt niet. Verrassend is het wél. Kwalitatief kan de plaat meedingen met de beteren dit jaar. Dat is uiteraard toe te schrijven aan de man zelf, maar hij is geholpen door The Bomb Shelter, de studio van Andrija Tokic (Alabama Shakes, Langhorne Slim, Margo Price, Ian Noe, The Delsondes en meer). De plaat werd geproduceerd door John James Tourville (John R. Miller, Riley Downing, Emily Nenni).
Holy Roller – Good Religion (24 mei)
Er zit flink wat soul in de Americana van deze liveband bij uitstek, niet in de laatste plaats door de geweldige stem van zanger Brady Heck. De DIY-band uit Richmond, Virginia heeft iets dat zeker niet alle bands hebben: een aanstekelijk enthousiasme op plaat. Dat belooft alleen maar meer als het op optredens aankomt.
Willie Nelson – The Border (31 mei)
De mogelijk accurate schatting is dat Willie Nelson nu 152 albums achter z’n naam heeft staan. Maar of het er nu iets meer of minder zijn, het is een buitenaards knappe prestatie van de 91-jarige outlaw die nog steeds vooral on the road te vinden is. En ook The Border is weer een sterke plaat.
Red Shahan – Loose Funky Texas Junky (31 mei)
Waar Red Shahan meestal over de donkere kant van het leven zingt, is Loose Funky Texas Junky een verrassend opwekkende plaat. Funky country van de man die al meerdere malen tourde met Colter Wall.
Leon Majcen – Leon Majcen (31 mei)
Af en toe komt er een artiest voorbij die er altijd al lijkt te zijn geweest. Leon Majcen is er zo eentje. Een oude vriend die je na jaren weer tegenkomt en direct weer oppakt waar je gebleven was. En kind van Bosnische oorlogsvluchtelingen die in Nashville voorzichtig aan de weg timmert. Een ontzettend fijne plaat met country, folk en Americana en échte singer-songwriter liedjes.
Swamp Dogg – Blackgrass: From West Virginia to 125th St (31 mei)
Grote kans dat je Swamp Dogg kent van z’n autotune-periode. Het trucje bracht hem populariteit, maar muzikaal is het natuurlijk niet bijzonder. Maar dat de alweer 81-jarige over talent beschikt horen we op deze ode aan de blackgrass.
Jesse Daniel – Countin’ The Miles (7 juni)
Countin’ The Miles is de eerste plaat die Jesse Daniel helemaal zelf heeft geproduceerd. “Ik had zo’n duidelijke visie voor deze plaat dat ik wist dat ik ownership moest nemen van de instrumentatie, het arrangement en het geluid.” En wie nog twijfelt aan zijn toewijding tot de traditionele country: De Amerikaan nam de plaat op met onder andere Ronnie Huckaby (piano) en Gene Elders (viool), beiden uit de band van George Strait en Kevin Smith (bas) die al eeuwen in de tourband van Willie Nelson speelt.
Countin’ The Miles heeft alles dat je van een countryalbum mag verwachten: een murderballad, een duet, gierende honky-tonk. Puristen zitten goed bij Jesse Daniel.
Fantastic Cat – Now That’s What I Call Fantastic Cat (7 juni)
Het debuutalbum van supergroep Fantastic Cat heet The Very Best Of Fantastic Cat. Dan weet je een ding zeker, dit is een band met humor. Maar hoe grappig Brian Dunne, Mike Montali en co ook zijn, hun tweede album is serieus goed. Folkrock van de bovenste plank.
Now That’s What I Call Fantastic Cat is aanstekelijk. Ontzettend aanstekelijk zelfs en er spat een energie af die zowel retro klinkt als ontzettend fris. Een ode aan de folkrock zonder gezapig te klinken.
Jenny Don’t & The Spurs – Broken Hearted Blue (14 juni)
De dood van drummer Sam Henry in 2022 was een harde klap voor Jenny Don’t & The Spurs en had zomaar het einde van de band kunnen betekenen. Maar ze raapten zichzelf bij elkaar en nu is er met Broken Hearted Blue voor het eerst sinds 2021 weer een studioplaat. En wát voor eentje.
Country, cowpunk, Western en een vleugje garagerock; de muziek van Jenny Don’t & The Spurs is aanstekelijk en gemaakt om live te spelen. Dat de formatie uit Portland, Oregon überhaupt tijds heeft om een plaat te maken is knap want ze zijn bijna doorlopen on the road te vinden.
Dat Jenny Don’t & The Spurs een geweldige liveband is, bewees het bijvoorbeeld vorig jaar in Deventer in de tuin van Burgerweeshuis waar het een uitstekende show gaf op Koningsdag.
Rob Leines – Headcase (14 juni)
Het is pas een jaar of drie geleden dat Rob Leines z’n bestaan als lasser definitief opgaf en volledig voor de muziek koos. Headcase laat zien dat dat de juiste keus was.
Op Headcase, z’n eerste studioalbum sinds Blood Sweat and Beers uit 2021, heeft Rob Leines de hulp ingeroepen van Mike Harmeier en Adam Odor die de productie hebben verzorgd. Harmeier is frontman van Silverada (voorheen Mike and the Moonpies) en Odor verzorgd de productie van die bands. Een ervaren duo dus met een countrygeluid, maar ook met een flinke dosis energie.
Rob Leines omschrijft z’n muziek als Southern rock met een outlaw attitude en dat had hij niet beter kunnen doen. Verwacht van Headcase een flinke muur aan gitaren en drums. Rob Leines neemt geen gevangenen.
Silverada – Silverada (28 juni)
Mike Harmeier had met z’n band Mike and the Moonpies slechts een doel: ooit spelen in de Broken Spoke, de legendarische honky-tonk in Austin. Dat lukte. Verder had hij eigenlijk geen idee waar hij heen wilde met z’n countryband en muziek. Maar spelen deden, en veel ook. Over de jaren veranderde hun muziek, dus werd het tijd, zo vonden ze, voor een andere naam. En zo werd onlangs Silverada geboren. Met alles van harde rock ‘n’ roll nummers tot country-ballads. Misschien wel de beste track van hun self titled plaat is Stay By My Side, een Willie Nelson-esque ballad.
Kaitlin Butts – Roadrunner! (28 juni)
What Else Can She Do, de meeste recente plaat van Kaitlin Butts, staat nog goed in het geheugen gegrift, maar was met zeven nummers en net iets over een half uur speeltijd wel erg kort. Dat kunnen we over haar derde langspeler niet zeggen, met liefst 17 tracks. Roadrunner! is gebaseerd op de musical Oklahoma! over een boerenmeisje en twee mannen die om haar hand vechten. Met conceptplaat Roadrunner! is een meesterwerkje geworden van een van de meest getalenteerde vrouwelijke countryartiesten, met meesterwerkjes als Roadrunner, Wild Juanita’s Cactus Juice, Come Rest Your Head (On My Pillow) (met Vince Gill) en Buckaroo.
Reservelijst
Colby T. Helms – Tales of Misfortune (19 januari)
Willi Carlisle – Critterland (26 januari)
Taylor McCall – Mellow War (2 februari)
Taylor Hunnicutt – Alabama Sound (22 maart)
Creekbed Carter Hogan – Creekbed Carter (22 maart)
Zach Top – Cold Beer & Country Music (5 april)
Lost Dog Street Band – Survived (26 april)
Cris Jacobs – One of These Days (26 april)
Emily Nenni – Drive & Cry (3 mei)
Kelsey Waldon – There’s Always A Song (10 mei)
Joshua Quimby – Back Home (31 mei)
friedcoyote.com 
Leave a comment