Voor de tiende keer begaven drommen Americana-liefhebbers zich richting de Utrechtse poptempel TivoliVredenburg voor Ramblin Roots. Het festival heeft inmiddels z’n naam gevestigd als ontdekfestival voor liefhebbers. Fried Coyote was erbij.

Floris Visman

De organisatie van het Utrechtse rootsfestival heeft z’n best gedaan om de bezoeker bezig te houden. Voortdurend zijn er overlappende acts, verspreid over liefst zes zalen. En dat betekent dat de goed getrainde bezoeker een voorsprong heeft op z’n ongetrainde muziekbroeder. Het komt meermaals voor dat bezoekers vanuit bijvoorbeeld de nok van TivoliVredenburg, helemaal naar de Grote Zaal moeten sprinten (of vice versa). Dat betekent een roltrap of vier, heel wat stappen en trappen.

Volg onze Spotify-playlist voor de nieuwste Americana, country en rootsmuziek. We updaten hem elke vrijdag!

Ramblin Roots is nooit een festival geweest van grote namen, het richt zich meer op artiesten die of net begonnen zijn of, om wat voor reden dan ook (nog) niet doorgebroken zijn. Er is voor liefhebbers van country, Americana en roots dan ook een heleboel te ontdekken. Vooral uit de VS, maar ook bijvoorbeeld Nederland en Engeland doen een duit in het zakje.

Josh Gray trapt om stipt drie uur het festival af. De Amerikaan, die zich afzet tegen de gevestigde orde in Nashville (luister bijvoorbeeld eens naar Radio Stations) zegt wat problemen met z’n gitaar te hebben. Een overblijfsel van z’n bezoek aan Duitsland. Maar daar is niet veel te horen. Gray werd in iets meer dan een jaar tijd een bekende in de Nederlandse Americana-scene, dankzij z’n plaat Walk Alone. Mooi is het nummer dat hij schreef voor z’n dochter, She Thinks the World of Me. Een geslaagde openingsact.

Dankzij (of ondanks) een overlap kunnen we nog een stuk van Katherine Priddy meepakken. De folkzanger uit Birmingham maakt wonderschone luisterliedjes die voor ontspanning zorgen. Clichés zijn het zeker niet, zo schreef ze bijvoorbeeld liedjes over Griekse mythologie.

We sjezen van de Hertz naar Club Nine, een klein podium in het zaaltje naast de Cloud Nine. Daar treffen we Rosa Spruit die bezig is aan haar set. De singer-songwriter uit Bergeijk maakt doodeerlijke en soms intieme popliedjes die tegen folk aanschuren. Spruit krijgt de kleine zaal stil en dat is best knap met constant in en uit lopende bezoekers.

Dan volgt er een zeer lastige horde; de sets van Grayson Capps, Heather Little en Aaron Boyd beginnen achter elkaar met een interval van 15 minuten. Maar, zo hebben we ons voorgenomen, we bezoeken ze alledrie. Dan maar geen complete optredens. Een uitstekend besluit, zo blijkt.

Grayson Capps treffen we in de Pandora. De Amerikaan uit Alabama heeft z’n volledige band meegenomen en speelt veel werk van z’n aankomende album Heartbreak, Misery & Death (25 oktober). De eeuwige hippie met de uitstraling van The Dude uit de cultfilm The Big Lebowski speelt een sterke set. Ook bijzonder: we zien tijdens het hele festival nergens zo’n lange rij voor de deur als bij Capps.

Volgende halte is Heather Little in de Cloud Nine-zaal. Een artiest die we niet wilde missen, ook omdat het haar eerste keer in Nederland is. De singer-songwriter schreef in het verleden liedjes met bijvoorbeeld Miranda Lambert en laat zien over een gouden pen te beschikken. Dat ze die pen kan combineren met een prachtige stem, maakt haar een echte aanrader.

Iemand die net als Josh Gray pas kortgeleden is doorgebroken bij Nederlandse Americana-fans, is Aaron Boyd. De Amerikaan uit Kentucky heeft een roerig verleden met onder andere een zware drugsverslaving. Die overwon hij en nu heeft hij meer dan voldoende materiaal om over te schrijven. Hij brengt het publiek in de Hertz in trance met liedjes die vooral van doorbraak-album Coming Undone (2023) komen.

Van de Hertz gaan we voor het eerst naar de Grote Zaal. Dat doen we voor The Long Ryders. De alt-countryband is sinds een paar jaar weer aan het touren, nadat ze er eind jaren 80 mee ophielden. In een niet volledig gevulde zaal gaan ze energiek van start. Ze proberen het publiek op te zwepen en mee te laten zingen, met wisselend succes. Maar dat doet niks af aan het vakmanschap van de door de wol geverfde mannen uit Los Angeles.

Dan is het weer terug naar boven om het optreden van Torgeir Waldemar mee te pakken. De Noor is met band naar Utrecht gekomen en laat af en toe de gitaren flink gieren. Dat klinkt toch wat anders dan het akoestische spel op z’n nieuwste langspeler Mercy (2024). Maar het zorgt ervoor dat, net als bij The Long Ryders, het voor het publiek goed toeven is.

We haasten ons tijdens de set van Waldemar naar beneden om Katja Kruit aan het werk te zien. De Nederlandse dobro-expert met een voorliefde voor bluegrass en Amerika maakt in korte tijd naam en bevolkt met twee bandleden het Rabo Open Stage op de begane grond van TivoliVredenburg. Ze speelt een onbevreesde set voor publiek dat van alle kanten komt aanwaaien (het podium is vrij toegankelijk) en mensen die op doortocht zijn. Volgend jaar promotie naar, op z’n minst, Club Nine wat ons betreft.

Dan is het tijd voor een van de grotere publiekstrekkers, Matt Andersen. We treffen de Canadese bluesgitarist en singer-songwriter in de Grote Zaal op een stoel met daarnaast een minuscuul tafeltje. In z’n handen een gitaar en voor hem een microfoon. Maar het is bijna niet uit te leggen wat er uit z’n mond en handen komt. De emotie in z’n stem, het woeste gitaarspel; Andersen is de personificatie van de blues. Het publiek luister ademloos en klapt de handen stuk, keer op keer.

De hongerklop hebben we inmiddels verholpen door vakkundig hamburger en friet op te schrokken. En wegspoelen met een biertje natuurlijk.

Een optreden waar we erg naar uitkeken, was dat van Uncle Lucius. De band uit Austin maakte naam met krachtige country en Southern rock in de eerste twee decennia van de 21ste eeuw, voordat ze er in 2017 de brui aan gaven. De road had ze opgebroken. Die lange break heeft ze goed gedaan, want ze kwamen vorig jaar weer bij elkaar en er is zelfs een nieuw album (Like It’s The Last One Left, 2024). En nu staan ze dus op Ramblin Roots.

In de Pandora laten ze zien nog niks aan energie te hebben ingeboet. Naast nieuw werk (zo openen ze met All The Angelenos) komen ook grote hits voorbij als Pocket Full Of Misery. Het plezier straalt er vanaf en zeker ook de rol van de pianist valt op. Jonny ‘Keys’ Grossman is gezegend met een enorme bos krullen en fantastische vingers. Hij krijgt dan ook ruim baan. Ook frontman en zanger Kevin Galloway schittert. Uncle Lucius is terug en hopelijk here to stay.

Niet voor het eerst tijdens Ramblin Roots moet er weer een keuze gemaakt worden. We besluiten na een flink deel Uncle Lucius ook nog even naar Jack Browning te gaan kijken in de Hertz. Een prima keuze, want de Engelsman is in vorm. Sowieso is de singer-songwriter met een voorliefde voor country vaak in Nederland te vinden; zijn vriendin komt uit het Zuiden van ons land. Browning is zich er van bewust dat tegen het einde van z’n set een boel mensen vertrekken om het begin van The White Buffalo mee te pakken, maar het is niet te merken aan z’n spel. Net als Josh Gray en Aaron Boyd is Browning onlangs doorgebroken bij Nederlandse liefhebbers.

We maken nog eenmaal de toch naar beneden om afsluiter The White Buffalo te zien. De Amerikaan met diepe, warme stem is een graag geziene artiest op Ramblin Roots en zorgt ervoor dat het publiek (dat wellicht speciaal voor de band naar Ramblin Roots is gekomen) met z’n nummer meezingt.

Ook in 2024 mag Ramblin Roots tevreden zijn en heeft het z’n plek als Americana ontdekfestival veilig gesteld.

Benieuwd welke leuke concerten en festivals je nog meer kunt bezoeken? Of wanneer de artiesten die op Ramblin Roots stonden nog meer in Nederland spelen? Raadpleeg onze concertagenda!

Concertagenda