Jason Isbell and the 400 Unit zijn zo goed op elkaar ingespeeld en hebben zo’n diep repertoire dat ze misschien wel als een van de beste Americana-acts van het moment kunnen worden beschouwd. Ze lieten zich woensdag 13 november van hun beste kant zien.

Floris Visman

Voor een tweede avond op rij staat Jason Isbell met z’n band The 400 Unit in een nagenoeg uitverkocht Rondazaal in de Utrechtse poptempel TivoliVredenburg. En dat is meer dan terecht, maar misschien niet zo logisch als het lijkt. Voor de prijs van een kaartje (bijna zestig euro) kon je eerder dit jaar een hele keur aan Americana-artiesten zien op bijvoorbeeld Ramblin Roots en TakeRoot.

In TivoliVredenburg laat de Amerikaan zien dat hij op dit moment een van de best singer-songwriters is. Isbell kan inmiddels bogen op een indrukwekkend repertoire dat hij opbouwde als lid van Drive-By Truckers (hij was een belangrijk onderdeel van de band op Decoration Day en The Dirty South), solo (denk aan het universeel geprezen Southeastern) en met The 400 Unit. Met deze groep muzikanten maakte hij bijvoorbeeld vorig jaar de beste plaat sinds Southeastern; Weathervanes.

Van dat album spelen ze woensdag 13 november een groot deel, het ene nummer nog beter dan de ander. Zo is de solo in King of Oklahoma geniaal, eentje die minutenlang wordt uitgerekt. De band is een geoliede machine en dat voelt het publiek dat de handen stuk klapt.

Maar ook ouder werk komt langs. Speed Trap Town bijvoorbeeld, van Something More Than Free (2015) en If We Were Vampires dat op The Nashville Sound (2017) staat. Beiden leveren kippenvel op. En uiteraard geldt hetzelfde voor Cover Up, misschien wel het mooiste nummer dat Isbell ooit schreef. Verrassend goed was Honeysuckle Blue, een nummer van de andere band van The 400 Unit-gitarist Sadler Vaden, Drivin n Cryin.

Na een set van ruim twee uur taaien bezoekers meer dan tevreden af. Meer van dit graag.

Foto’s: Wilke Wittebrood en Floris Visman