De stapel nieuwe releases groeit elke week. Wij luisteren, filteren en kiezen de nummers die eruit springen. In deze wekelijkse lijst vind je tien nieuwe tracks uit de wereld van country, roots en americana. Met deze week onder andere Billy Strings, Ian Noe en Jacob Kynard.
Floris Visman
Je vindt alle nummers in de onderstaande Spotify-playlist. Vergeet niet de lijst te volgen (even op het plusje klikken)!
Omdat de Spotify-embed slechts 30 seconden van een nummer laat horen, kun je het beste de Fried Coyote-playlist op Spotify zelf luisteren. Hier is een link.
Billy Strings – Mill Town Flood
Man, Billy Strings blijft maar beter worden. Mill Town Flood is de tweede single van So Much For Goodbyes (28 augustus) en is een pareltje. Voor de tekst dook Strings in de geschiedenis van het dorpje waar hij vandaan komt: Muir, Michigan. De achtergrondzang van Lindsay Lou maakt het compleet.
Ian Noe – The Heidelberg Fisherman’s Ball
Ian Noe is zo onvoorspelbaar als wat. Combineer dat met z’n enorme talent en je hebt een enigma. Zijn laatste plaat verscheen zo’n vier jaar geleden en sindsdien vingen we hier en daar slechts een glimp van hem op. Zo stond hij op TakeRoot en in de Tolhuistuin. En af en toe was er een nieuw nummer te horen. Nu is er dan ook echt een datum: Canyon Falls Trailer Band verschijnt op 25 september. The Heidelberg Fisherman’s Ball is de tweede single.
Jacob Kynard – Django’s Missing Tooth
Hier word ik wel enthousiast van. Jacob Kynard, een singer-songwriter uit Alabama die zuidelijke countryfolk maakt. Hij wordt in de studio ondersteund door Matt Patton (Drive-By Truckers), die ook nog eens de baspartij voor zijn rekening neemt. John Smith (Dexateens) speelt leadgitaar. Op een eerdere single deed toetsenist Jay Gonzalez (Drive-By Truckers) ook al mee. Ik kijk uit naar z’n debuutplaat.
Joey Frendo – Just Tell Me When
Het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn. Just Tell Me When is een zorgeloze zomertrack waarop Joey Frendo, zoals gewoonlijk, americana en heartlandrock combineert. Maar het is wél een kunst om de muziek bij mensen in hun hoofd te laten hangen. En dat lukt de singer-songwriter uit het Amerikaanse middenwesten uitstekend.
Charlie Parr – Rooming House
Een conceptuele folkopera; je hoort het niet vaak. Rooming House (16 oktober) gaat over het leven van Upper Midwesterners en de ups en downs die daarbij horen. Wellicht verwacht je nu iets heel experimenteels, maar Rooming House is een fijne, zachte bluesfolktrack, eentje die Charlie Parr maar al te goed weet te spelen. Dat liet hij ook horen in TivoliVredenburg.
Lindsay Lou – I’ve Endured
Met Bluegrass Woman (14 augustus) komt Lindsay Lou met een ode aan de vrouwen die een grote bijdrage leverden aan het genre. I’ve Endured is een nummer van Ola Belle Reed uit de jaren 70. De lijst artiesten die Lou voor dit nummer inschakelde, is indrukwekkend; onder anderen Sarah Jarosz, Sierra Hull en Allison de Groot doen mee.
Leon Majcen – Don’t You Cry
Eigenlijk mist Leon Majcen nooit. Hij mag dan wel driekwart van de nummers van zijn albums als single uitbrengen (en dat begint een beetje irritant te worden), het zijn wel allemaal voltreffers. De singer-songwriter uit Florida werkt toe naar The Leaving Kind (4 september), dat wordt geproduceerd door Pat Lyons (Colter Wall).
Colby T. Helms – Armed and Dangerous
Colby T. Helms debuteerde in 2024 met Tales of Misfortune, een plaat over het reilen en zeilen in de Appalachen. Op die plaat lijkt hij wel een kopie van Tyler Childers. Op Armed and Dangerous, het verhaal van de vader van zijn vriendin die als jongetje van Mexico naar Amerika ging, zijn juist Mexicaanse invloeden nadrukkelijk aanwezig. Het nummer is afkomstig van One For The Losers (23 oktober).
Son Volt – Serenade Song
Serenade Song is niet nieuw. Dat wil zeggen: het gelijknamige album bracht Son Volt fysiek uit ter ere van Record Store Day. Vanaf 31 augustus is de plaat voor iedereen beschikbaar op de streamingdiensten. En daar bewijst de americanaband uit St. Louis, Missouri muziekliefhebbers een grote dienst mee. Serenade Song is de eerste single.
Will Slater – Making Sense
Will Slater noemt zijn muziek ‘southeast emo’. Ho, niet direct wegrennen. Ik schotel je heus geen gothic emorock voor op een website die over rootsmuziek gaat. Maar de muziek van de singer-songwriter en z’n band The 53 heeft wel een rauw randje, niet op de laatste plaats door de rasperige grungestem van Slater. Making Sense is alweer de zesde single in 2026, en dus ligt een plaat op de loer.
Fried Coyote 