Internationaal toeren is anno 2026 peperduur, en daarom zijn de showcases van Western AF zo mooi. Het muziekplatform brengt voor de tweede keer drie artiesten naar Utrecht. Zondagavond 3 mei was het in TivoliVredenburg de eer aan Northcote, Rachel Baiman en Chris Acker.
Floris Visman
Voor liefhebbers van americana, country en roots zijn de Verenigde Staten het ultieme walhalla. Denk alleen al aan Nashville en Austin en de bizarre hoeveelheid talent die daar geconcentreerd is. Het is vechten om een plekje in de vele barretjes, poppodia en zogenoemde listening rooms. Om nog maar niet te spreken van een tripje en een (bescheiden) fanschare in het buitenland.
Western AF, een onafhankelijk muziekplatform dat veel op YouTube actief is, biedt artiesten die zij interessant vinden de kans op een overzeese doorbraak. Of in elk geval een mogelijkheid om ze voor te stellen aan Europees publiek. Liefhebbers konden zich zondagavond voor de tweede keer in Utrecht laven aan drie artiesten.
De eerste editie was een groot succes. Kristina Murray, Todd Day Wait en Pat Reedy speelden elk een set in een goedgevulde Cloud Nine. Drie artiesten die gewaardeerd worden om hun muziek en schrijfkunsten lieten een uitstekende indruk achter. De tweede editie van Western AF zou eigenlijk ook plaatsvinden in Cloud Nine, maar werd verplaatst naar het intiemere Club Nine.
Northcote
Aan het talent op het podium ligt het niet. Northcote, een singer-songwriter uit Victoria, Canada, mag aftrappen. Het blijkt dat Matt Goud, zoals hij echt heet, een kleine, maar trouwe fanschare in Nederland heeft als hij vraagt wie hem weleens eerder heeft gezien. Northcote maakt mooie americanaliedjes, die hij kracht bijzet met zijn akoestische gitaar. Dat is niet zo gek, want hij heeft zich laten beïnvloeden door metal. Tel daar zijn rasperige stem bij op en je hebt een optreden met pit.
Leuk voor fans: de Canadees deed naar eigen zeggen voor het eerst een van zijn best beluisterde nummers, Radio Nowhere, live.
Rachel Baiman
Het leuke aan deze editie van Western AF is dat de artiesten elkaar overlappen. Rachel Baiman mag als tweede en doet eerst samen met Northcote een nummer. Baiman ken je mogelijk van Common Nation of Sorrow, het album waarmee ze in 2023 hoge ogen gooide bij recensenten. Ook bracht ze een jaar later A Sides / B Sides uit, met samenwerkingen met Pony Bradshaw, Nicholas Jamerson en Caroline Spence.
De singer-songwriter uit Chicago is een echt podiumbeest en het is dus geen verrassing dat ze al eens eerder in Nederland was. Over die show in Rotterdam vertelde ze haar ervaring met Nederlandse directheid: “Ik kwam in Engeland een Nederlandse fan tegen die mij vertelde dat ik deze keer echt beter was dan mijn optreden in Nederland.” Het publiek barst, net als de zangeres zelf, in lachen uit.
Baiman is een multitalent; in Utrecht bespeelt ze naast de gitaar ook een banjo en een viool. En ondanks dat ze uren eerder uit het vliegtuig rolde, lijkt het haar allemaal moeiteloos af te gaan. Met Northcote doet ze het nummer Equine Elvis van A Sides / B Sides, eigenlijk een duet met Bradshaw.
Chris Acker
Het sluitstuk is voor Chris Acker, een ontzettend droogkomische singer-songwriter die de afgelopen jaren in New Orleans woonde en sinds kort naar de stad van Baiman is verhuisd. De meeste teksten van bijvoorbeeld zijn laatste plaat Famous Lunch (2024) zijn gebaseerd op buurtbewoners of andere mensen die New Orleans zo’n bonte boel maken. Kleine verhaaltjes en slice-of-life-liedjes dus.
Acker wordt ook weleens vergeleken met John Prine. Hij speelde ooit ook in het voorprogramma van de legendarische singer-songwriter. Die vergelijking is er, maar Acker heeft zijn eigen stijl ontwikkeld. Hij zingt over gekke buren, het politieke klimaat in zijn thuisland en ander leed.
Op het einde staan ze nog even met z’n drieën op het podium, en dat had wat het publiek betreft nog wel langer mogen duren. De opkomst mag dan niet zo hoog zijn geweest, de tweede editie van Western AF mag kwalitatief een succes worden genoemd.
Fried Coyote 
Leave a comment