Nathan Evans Fox heeft de wind mee. Eindelijk, want de singer-songwriter uit North Carolina kende financiële tegenspoed, verloor zijn vader en werkte elk baantje dat hij kon krijgen. Tegelijkertijd werd hij zelf vader. Die ervaringen vormen de basis van Heirloom, een plaat die de ziel raakt en wat mij betreft tot de beste van het jaar behoort.

Floris Visman

Nathan Evans Fox is ‘southern as they come’. Geboren op het platteland van North Carolina als kind van arme ouders, werkte hij als geestelijk verzorger in een ziekenhuis en worstelde hij zich door een reeks slechtbetaalde baantjes heen. Armoede was nooit ver weg.

Nadat zijn vader overleed en hij zelf vader werd, besloot hij zich volledig op de muziek te richten. Daar is Heirloom het resultaat van: zijn vijfde plaat en de eerste in vijf jaar. Ook is het zijn eerste album voor Free Dirt Records (JP Harris, Melissa Carper, Willi Carlisle). Het zou zomaar eens zijn doorbraak kunnen betekenen.

Nathan Evans Fox heeft een knappe mix van Appalachian folk, countryfolk en americana in twaalf nummers gegoten. De plaat begint toegankelijk met Lots Of Beginnings (over zijn zoontje), Little Bit Of Shine en Racecar. Op dat laatste nummer vergelijkt hij op geniale wijze de rondjes die NASCAR-coureurs rijden met de vicieuze cirkel waarin arme mensen vast lijken te zitten.

Met Sevindust, Landlords, Bill Lee, Etc. en Heirloom volgen vier van de misschien wel sterkste tracks op het album. Ook Hillbilly Hymn (Okra & Cigarettes) is een uitblinker; de track over compassie ging een paar maanden geleden viraal. En sla ook zeker Thinking About Quitting No. 5 niet over.

Het is moeilijk om Nathan Evans Fox met iemand te vergelijken, maar wellicht heeft hij iets van Jake Xerxes Fussell, John Moreland en, hier en daar, de sociale betrokkenheid van Willi Carlisle. Maar ik denk dat zowel hardcore countryfans als oppervlakkige volgers van het genre met Heirloom uit de voeten kunnen. Want zo goed is de plaat.

Nu luisteren: Sevindust, Landlords, Bill Lee, Etc. en Lots Of Beginnings.

Ben Chapman – Feet On Fire (recensie)

Coleman Jennings – Lead You Home (recensie)