Een paar last-minute afzeggingen? Geen probleem voor Rotterdam Bluegrass Festival in 2026, dat de zaterdag compleet uitverkocht. Fried Coyote was aanwezig bij de veertiende editie, die met onder andere Horsebath, Dug, Vandoliers en Johanna Rose uitblinkers kende.
Floris Visman
Het is nog niet zo lang geleden dat Rotterdam Bluegrass Festival gratis was. Maar met de uit de pan rijzende kosten wordt er sinds een paar jaar een (bescheiden) entree gevraagd. Die overgang heeft het festival zonder problemen overleefd. Zo was er op zaterdag bijvoorbeeld bijna geen doorkomen meer aan bij de optredens. Live rootsmuziek blijft onverminderd interessant voor liefhebbers, en liefhebbers zijn er genoeg.
Zoals gewoonlijk bestaat de line-up op Rotterdam Bluegrass Festival niet louter uit bluegrass. Zo hoor je tijdens het driedaagse festival ook country, blues, folk, een vleugje punk en zelfs Afrikaanse ritmes. Dat houdt het van begin tot eind interessant, want drie dagen bluegrass is zelfs voor de liefhebber pittig.
Het festivalterrein is opgedeeld in verschillende podia; de twee grootste podia zijn hemelsbreed zo’n twintig meter van elkaar verwijderd. Krijg je dan niet dat er twee acts door elkaar heen te horen zijn? Nee, want de organisatie is zo verstandig geweest om overlap te vermijden. En dat is dubbel feest voor de aanwezigen, want moeilijke keuzes hoeven zo niet gemaakt te worden.
Vrijdag
Vrijdag is een werkdag en de vakanties zijn nog niet begonnen in de Randstad. Dus is het bij de aftrap van het festival rustig. Dat biedt voordelen, want de rij bij de koffiekar bestaat nog niet en dus sta ik binnen twee minuten met een professioneel gezette cappuccino voor het podium.
The Lonesome Malones
Daar zie ik The Lonesome Malones, een bluegrass-stringband uit Den Haag die pas sinds eind vorig jaar bestaat. Anderhalve maand geleden brachten ze hun eerste single uit, Wildfire. Gloednieuw dus. Maar als je ze ziet spelen, krijg je het idee dat ze al jaren samenspelen. Ik ben nu al benieuwd naar verder werk.
Van Tastik
Van Tastik is een imposante verschijning. Strak in het pak, zwarte zonnebril, sierlijke zwarte snor en een rood strikje. De Amerikaan is een one-man-band en dat betekent in dit geval dat hij het publiek trakteert op een combinatie van gitaar, drums en zang. De singer-songwriter speelt een mengeling van americana en blues en zorgt ervoor dat het publiek goed loskomt met nummers als Drag Me To Hell en Hangman.
Lifestyle en eten
Na Van Tastik besluit ik het terrein te verkennen. Je kunt namelijk niet alleen muziek luisteren, ook lifestyle wordt vertegenwoordigd. Zo kun je crate diggen (obscure countryplaten opduiken), vintage kleding kopen (van jurkjes tot een complete cowboy-outfit), een tatoeage laten zetten en bordjes met geinige spreuken en afbeeldingen kopen.
Ook voor de foodies wordt goed gezorgd. Zo zijn er niet alleen hamburgers en pizza’s aanwezig, maar kun je ook je buik vullen met Japans eten (denk aan katsu), nacho’s, hotdogs, falafel en broodjes barbecue. Een ijsje toe? Geen probleem. De koffie noemde ik al, maar uiteraard zijn ook bier, wijn en fris in groten getale aanwezig. En voor degenen die gewoon even de dorst willen lessen of het warm hebben, is er een watertappunt.
Tussendoor krijg ik nog wat mee van Cat Lee King & His Cocks en The Hooten Hallers. Die eerste is een rock-‘n-rollband uit Duitsland die bezig is aan een opmars en een frontman met uitstraling op de piano heeft. The Hooten Hallers uit de Verenigde Staten houden het publiek bezig met een rijke mix van blues, garagerock, country, punk en jazz.
Vandoliers
Dan is het tijd voor een van de hardste bands op Rotterdam Bluegrass Festival. Frontvrouw Jenni Rose ging tot vorig jaar door het leven als een man. De transvrouw heeft niets van haar energie verloren en gaat als een razende tekeer op het podium. Ze schotelt het publiek een flinke portie cowpunk voor. De band speelt ook nummers van het laatste album Life Behind Bars, met veel teksten die zijn gebaseerd op de transformatie van Rose. Het publiek gaat los.
Johanna Rose & The Dreamboats
Dan een act die nog niet op mijn radar stond, maar die mij van verschillende kanten hartelijk werd aanbevolen. Johanna Rose & The Dreamboats, een gutter jazz-act uit New Orleans – inderdaad, een havenstad net als Rotterdam. En die jazz is zeker niet voor mensen met een zwak hart, want Rose heeft een dijk van een stem en schreeuwt het meermaals uit, zonder vals te klinken overigens. Misschien wel de leukste verrassing van 2026.
Emily Nenni
De Amerikaanse singer-songwriter Emily Nenni staat al een tijdje op mijn lijstje om eens live te zien en nu komt het er dan eindelijk van. Op het podium staat een ultiem relaxte vrouw waarbij je de indruk krijgt dat ze op een ontspannen uitje is. Ze is ook nog eens uiterst goedgemutst én grappig. Ze zingt met een ietwat geknepen stem, zo eentje die je geweldig vindt of helemaal niets. Op de country die ze het publiek voorschotelt is geen speld te krijgen en haar nieuwe, iets meer soulvolle werk valt goed in de smaak.
Dug
Een heerlijk toetje dat uit Ierland is overgevlogen. Dug is een americana-folkband met – uiteraard – Ierse invloeden. De kern van de band bestaat uit twee man (Conor (Lorkin) O’Reilly en Jonny Pickett) en wordt bijgestaan door twee andere leden. Het blijkt een van de leukste optredens van het festival en het publiek wordt constant bij de set betrokken. Zo doet de band tussendoor een korte quiz, waarbij winnaars blikken bier toegeworpen krijgen. Ook vraagt de band het publiek een zogenoemde wall of death te vormen, waarbij op elkaar wordt ingerend (wees maar niet bang, het ging er heel lieflijk aan toe).
Zaterdag
Kaia Kater
Dag twee – en voor Fried Coyote de laatste dag – trapt kalm af met Kaia Kater. Als de eerste mensen worden binnengelaten, staat Kater al in de startblokken en dus zijn er weinig mensen die het optreden meekrijgen. Folkzangeres Kater is sociaal geëngageerd en zingt onder andere over ras en haar achtergrond (haar vader kwam als vluchteling uit Grenada naar Canada). Een mooi optreden, maar de aanwezigen moeten nog wel even wakker worden.
SLO County Stumblers
Een andere band die nog niet echt op mijn radar stond, zijn de SLO County Stumblers. De vierkoppige oldschool-stringband uit Californië pakt de aandacht van het publiek direct met energieke bluegrass. De frontman ziet eruit alsof hij een IT’er is die net klaar is met een dienst, maar dat doet helemaal niets af aan de geloofwaardigheid.
Jonny Fritz
Een ietwat verstrooid ogende man van middelbare leeftijd met rommelig haar, afgeknipte daisy dukes aan en een akoestische gitaar in z’n hand. Als dat maar goed gaat. En dan wordt er tijdens de aankondiging ook nog eens verteld dat de Duitsers zijn humor niet helemaal snapten. Maar het Nederlandse publiek pruimt Jonny Fritz wél. De Amerikaan loopt over van de persoonlijkheid, krijgt juist de lachers op z’n hand met z’n praatjes en heeft meer dan genoeg aan z’n gitaar.
Kin’Gongolo Kiniata
Regelmatig zorgt de organisatie voor een tropische verrassing. In 2023 – de eerste keer dat Fried Coyote het festival bezocht – was dat bijvoorbeeld Madalitso Band uit Malawi. Dit jaar is de eer aan Kin’Gongolo Kiniata, een gezelschap uit Congo dat muziek maakt met zelfgemaakte instrumenten. De ritmes brengen het publiek in trance en zorgen voor een sfeer die je eerder op een alternatief festival zou verwachten. Een aangename verrassing!
Horsebath
Sinds Another Farewell, hun laatste studioalbum uit 2025, probeer ik iedereen over te halen om naar Horsebath te luisteren. Al zo’n anderhalf jaar dus. In die tijd blonken ze uit op TakeRoot en onlangs nog speelden ze het dak eraf in Paradiso. En het wordt misschien eentonig, maar ook op Rotterdam Bluegrass Festival behoort de Canadese americanaband tot de uitblinkers. Bovendien lieten ze een paar nieuwe nummers horen. We weten uit eerste hand dat er ergens (begin) volgend jaar een nieuwe plaat komt. Opletten dus! Het is overigens de enige band op het festival met een toegift.
Voor fans van Rotterdam Bluegrass Festival en voor degenen die enthousiast zijn geworden na het lezen van dit verslag; zet 2 t/m 4 juli 2027 maar vast in je agenda.
Foto’s: Sebastian Timm, Floris Visman
Fried Coyote 
Leave a comment