De eerste helft van 2026 leverde weer een stortvloed aan nieuwe muziek op. Om je wat speurwerk te besparen zet Fried Coyote de albums op een rij die de afgelopen maanden de meeste indruk maakten.
Floris Visman
Muziek is natuurlijk geen wetenschap, dus praten we liever over ‘favoriet’ in plaats van ‘beste’. Maar hoe dan ook hopen we dat je door onze lijst weer wat pareltjes aan je playlist kunt toevoegen. Voor de goede orde, we hebben alleen albums meegenomen die zijn uitgebracht in de periode van 1 januari tot en met 30 juni 2026 in de categorie americana, country en roots. Ep’s zijn uitgesloten van deelname.
Voor we beginnen: vergeet niet de Fried Coyote-playlist te volgen op Spotify (klik op de +). Die updaten we iedere vrijdag met de nieuwste muziek. Veel plezier met digitaal crate diggen!
Lees verder onder de Fried Coyote-playlist.
In volgorde van verschijning, mijn favoriete albums van 2026 tot nu toe:
Cordovas – Back To Life (30 januari)
Over Cordovas kunnen we geen kwaad woord zeggen. De americanaband die ooit in Mexico zat en nu in Nashville huist, is duidelijk geïnspireerd door The Band, de Grateful Dead en Crosby, Stills & Nash. Doorleefde muziek met een oude ziel. Back To Life is muzikaal de logische opvolger van The Rose of Aces. Cordovas, never change.
Lees hier de recensie van Back To Life.
Clay Street Unit – Sin & Squalor (13 februari)
Eindelijk! We zaten met smart te wachten op het debuut van Clay Street Unit, een zeskoppige bluegrass-, folk- en countryband uit Denver. En we hebben waar voor ons geld; verwacht een flinke dosis pit, een krachtige leadzanger en een arsenaal aan instrumenten. Naar Nederland halen, die hap.
Lees hier de recensie van Sin & Squalor.
The Sheepdogs – Keep Out Of The Storm (27 februari)
Sinds The Sheepdogs gedag zeiden tegen hun platenmaatschappij en hun catalogus terugkochten, zijn ze ongekend productief. Dat leidde tot een hoop singles en ep’s, en nu eindelijk ook een album. Keep Out Of The Storm een plaat waar het speelplezier vanaf spat.
Lees hier de recensie van Keep Out Of The Storm.
The Delines – The Set Up (6 maart)
Als je weleens een plaat van The Delines hebt gehoord, dan weet je precies wat je kunt verwachten op hun nieuwe werk. En dat is helemaal geen belediging. Want hoewel het niet verrassend is, zijn de teksten van Willy Vlautin weer sterk als altijd en valt de stem van Amy Boone als een warme deken over ons heen.
Lees hier de recensie van The Set Up.
JD Graham – Uppers and Downers (6 maart)
Onlangs was J.D. Graham betrokken bij een ‘levensveranderend’ auto-ongeluk. De singer-songwriter die een verslaving overwon en zich vanuit de gevangenis ontwikkelde tot een ijzersterke singer-songwriter ligt compleet in de kreukels en heeft zijn tourschema voor de komende maanden afgezegd. Gelukkig hebben we zijn prachtplaat Uppers & Downers om van te genieten.
Lees hier de recensie van Uppers and Downers.
Colton Bowlin – Grandpa’s Mill (13 maart)
In korte tijd bouwde Colton Bowlin al een ijzersterke reputatie op. En dat viel op bij David Ferguson, die Grandpa’s Mill produceerde en eerder werkte met Tyler Childers. We horen niet alleen invloeden van mede-Kentuckian Childers, maar ook van Charles Wesley Godwin en Zach Bryan.
Lees hier de recensie van Grandpa’s Mill.
Johnny Blue Skies and the Dark Clouds – Mutiny After Midnight (13 maart)
Met Sturgill Simpson is er nooit rust in de tent; van een veelbesproken terugkeer en een naamswijziging (hij gaat nu door het leven als Johnny Blue Skies), tot concerten van drie uur. En nu is er een dansplaat, zoals hij het zelf noemt. Mutiny After Midnight is in één woord een vibe. En wat voor een.
Lees hier de recensie van Mutiny After Midnight.
The Wilson Springs Hotel – The Day The Bloodroot Bloomed (20 maart)
The Day The Bloodroot Bloomed, de derde plaat van The Wilson Springs Hotel uit Virginia, beweegt tussen country, folk en bluegrass. Het album draait om ouder worden, verlies en het verstrijken van de tijd, maar wordt nergens écht zwaar. Geproduceerd door John James Tourville van The Deslondes klinkt het organisch en ongepolijst, alsof het live is ingespeeld.
Lees hier de recensie van The Day The Bloodroot Bloomed.
Drayton Farley – A Heavy Duty Heart (27 maart)
De tijd dat Drayton Farley ‘die singer-songwriter die op Jason Isbell lijkt’ was, is nu toch echt wel voorbij. Twenty On High (2023) was al een grote stap voorwaarts, met A Heavy Duty Heart doet Farley er nog een schepje bovenop. Americana-liedjes met ziel en bovenal ijzersterke teksten.
Lees hier de recensie van A Heavy Duty Heart.
The Droptines – Drought Flower (3 april)
Al sinds hun titelloze album, dat onze lijst met favoriete platen in 2024 haalde, zijn we fan van The Droptines. Met hun unieke alt-countrygeluid maakten ze al snel impact en tekenden ze een jaar later bij Big Loud Texas. Drought Flower is dus hun eerste plaat voor een groot label en dat heeft de kwaliteit bepaald geen geweld aangedaan.
Lees hier de recensie van Drought Flower.
Benjamin Tod – Vengeance and Grace (17 april)
Nadat eerder dit jaar Zach Bryan twee versies van With Heaven On Top uitbracht, is het nu de beurt aan Benjamin Tod. En dat betekent dat Vengeance and Grace uit twee delen bestaat: het eerste deel is met band, op deel twee doet de outlaw singer-songwriter uit Tennessee het akoestisch nog eens dunnetjes over. Twintig nummers heerlijkheid dus. Geniet.
Lees hier de recensie van Vengeance and Grace.
Vincent Neil Emerson – Blue Stars (17 april)
Met vier topalbums op rij kan niemand er meer omheen: Vincent Neil Emerson is een van de beste songwriters van dit moment. De singer-songwriter uit Texas is geen Willie Nelson of Charley Crockett die meerdere albums per jaar uitbrengen, maar als hij iets dropt, is het raak. Zijn teksten zijn eerlijk, ongepolijst en persoonlijk, en hij laat ze ademen.
Lees hier de recensie van Blue Stars.
Rachel Brooke – This One’s For You (24 april)
Rachel Brooke is een échte. Op This One’s For You zingt ze met ‘wit and grit’ over het leven als onafhankelijke artiest in de verraderlijke muziekwereld en over de gevaren van AI voor artiesten. En dat doet ze altijd met een knipoog en een gezonde dosis zelfspot. De nieuwe plaat is dit keer met band opgenomen, na haar terugkeer met het akoestische (maar net zo sterke) Sings Sad Songs.
Lees hier de recensie van This One’s For You.
Dale Watson – Unwanted (24 april)
Niet alleen Ben Jarrell (lees de recensie van Tennessee Turnaround hier) heeft een echte outlawstem die in de buurt komt van die van Waylon Jennings, ook Dale Watson kan er wat van. De honkytonk schalt uit de speakers, met hier en daar een duet of een ballad. De Texaan bewijst met Unwanted dat hij een echte rasartiest is.
Lees hier de recensie van Unwanted.
Ben Jarrell – Tennessee Turnaround (24 april)
Er leek zowaar een einde te komen aan de eindeloze stroom singles van Ben Jarrell en met Tennessee Turnaround wordt duidelijk waar dat allemaal naartoe werkte. De singer-songwriter uit Alabama, tegenwoordig in Nashville, gooide er in aanloop naar de release nog een laatste track over dromen uit, maar de toon was al lang gezet. Dit is een plaat waar maandenlang naartoe is gebouwd.
Lees hier de recensie van Tennessee Turnaround.
Kiki Cavazos – Goodbye Blues (24 april)
De in Montana geboren en tegenwoordig in New Orleans woonachtige singer-songwriter Kiki Cavazos brengt op Goodbye Blues tien sobere folk- en countryliedjes die geworteld zijn in een leven vol omzwervingen door het Amerikaanse Westen, Alaska en Mexico. Producer Sam Doores (The Deslondes) houdt de arrangementen bewust klein, waardoor de nadruk volledig ligt op Cavazos’ doorleefde stem en sterke verhalen over afscheid, liefde, treinen en het leven onderweg. Het resultaat is een tijdloos klinkend album dat liefhebbers van klassieke americana en folk zeker zal aanspreken.
Charley Crockett – Clovis (28 april)
Is dat een nieuw album? Dat kan toch niet? Charley Crockett had immers een paar weken geleden nog Age of the Ram uitgebracht. Toch is het zo. De zingende cowboy heeft zich ontketend van zijn platenmaatschappij en vervolgens zijn eigen album gelekt. Op Clovis horen we een Crockett zoals we hem lang niet hebben gehoord: met bewijsdrang, pit en gritty gitaren en dito zang. De Texaan voelt zich duidelijk bevrijd.
Lees hier de recensie van Clovis.
Emily Nenni – Movin’ Shoes (1 mei)
Op haar vierde studioalbum horen we Emily Nenni als nooit tevoren. De honkytonk maakt grotendeels plaats voor funky soul, outlaw country en wat southern rock. En mocht je nu nieuwsgierig zijn: de singer-songwriter uit Nashville komt in juli naar ons land.
Lees hier de recensie van Movin’ Shoes.
Coleman Jennings – Lead You Home (8 mei)
Eindelijk is daar dan het debuut van Coleman Jennings, een singer-songwriter die ik sinds vorig jaar op de voet volg. Lead You Home is geproduceerd door niemand minder dan Dave Cobb en bevat tien prachtige countryfolknummers. Voor mij nu al een van de beste platen van het jaar.
Lees hier de recensie van Lead You Home.
Ryan Bingham – They Call Us The Lucky Ones (15 mei)
Misschien is de stem van Ryan Bingham een acquired taste, maar hij kan geweldig schrijven en spelen én heeft met The Texas Gentlemen een hooggewaardeerde begeleidingsband. Dit album is volgens Bingham een ode aan die backingband.
Lees hier de recensie van They Call Us The Lucky Ones.
The Deslondes – Don’t Let It Die Vol. 1 (22 mei)
Don’t Let It Die Vol. 1 is een ode aan hun helden, en het is knap hoe de plaat met materiaal van anderen toch weer die unieke The Deslondes-sound heeft gekregen. Het lome tempo, de stroperige zang, alsof ze ergens op een broeierige porch zitten in het diepe zuiden. Verander nooit, The Deslondes.
Ben Chapman – Feet On Fire (22 mei)
Hier heb ik niet lang voor nodig; Feet On Fire is nu al een van mijn favoriete platen van 2026. De plaat is geïnspireerd door een wervelwind aan gebeurtenissen in de afgelopen jaren; hij bracht drie albums uit, maakte z’n Grand Ole Opry-debuut, trouwde met Meg McRee en het koppel kreeg hun eerste kind. En Feet On Fire is de kroon op z’n werk.
Lees hier de recensie van Feet On Fire.
Natural Child – Wooden (22 mei)
Wakker worden, je favoriete rammelband is terug! Natural Child was er jaren uit, maar sinds Be M’Guest (2023) komen ze langzaam maar zeker weer in de flow. Soms stroperig en sloom, dan weer rammelend richting de finish. Funky countryblues van dit viertal uit Nashville.
Willie Nelson – Dream Chaser (29 mei)
Een andere nestor en Texaanse held, Willie Nelson, weet ook van geen stoppen. En waarom zou hij ook? Hij heeft meermaals verkondigd in het harnas te willen sterven en die kans is groot, aangezien hij op zijn 93e nog regelmatig op het podium staat. En muziek maakt. Dream Chaser is een echte classic countryplaat.
Nathan Evans Fox – Heirloom (29 mei)
Nathan Evans Fox heeft de wind mee. Eindelijk, want de singer-songwriter uit North Carolina kende financiële tegenspoed, verloor zijn vader en werkte elk baantje dat hij kon krijgen. Tegelijkertijd werd hij zelf vader. Die ervaringen vormen de basis van Heirloom, een plaat die de ziel raakt en wat mij betreft tot de beste van het jaar behoort.
Lees hier de recensie van Heirloom.
Collin Nash – For The Square (1 juni)
Ik tipte vorig jaar debuutplaat Hello, I’m Collin Nash, een klassieke countryplaat van een 28-jarige singer-songwriter uit Missouri. Een tijdloos document, beïnvloed door grote sterren uit het verleden als George Jones en Gary Stewart. Op For The Square ontwaar ik juist weer veel Kris Kristofferson-invloeden, vermengd met country. Weer een plaat waar geen speld tussen is te krijgen, knap.
Colby Acuff – Handmade Horsepower (2 juni)
Ik waarschuwde al; dit wordt er eentje. En wat denk je? Het is er eentje. Colby Acuff is een favoriet hier en met Handmade Horsepower bewijst hij waarom. Niet alleen de songwriting is on point, er zit heerlijk veel energie en agressie in. Urgentie noemen ze dat tegenwoordig, geloof ik. Ook opvallend: het is zijn zevende plaat sinds zijn debuut in 2020. Acuff is going places.
Bella White – A Sign In The Water (5 juni)
Plaat nummer drie voor Bella White, en de eerste in drie jaar. De singer-songwriter neemt haar tijd, maar dat hoor je dan ook aan het resultaat. Ze heeft haar geweldige stem mee, maar ook haar songwriting chops mogen niet onderschat worden. A Sign In The Water is opgenomen in een shotgun shack in New Orleans, waar White tegenwoordig woont, en geproduceerd door Ross Farbe (Video Age).
Jason Eady – Tulsa Turnaround (5 juni)
Kijk, zo kan het ook. Eén single en bam, een album. Tulsa Turnaround, geïnspireerd door de stad Tulsa en de muziek die daar vandaan komt, telt twaalf groovy, luie nummers. Je ziet jezelf al op een porch zitten met een ondergaande zon. Jason Eady is een sieraad voor de rootsmuziek.
The Red Clay Strays – Grateful (5 juni)
Er staat geen rem op The Red Clay Strays. Al sinds debuut Moment Of Truth (2022) is er geen houden aan. Made by These Moments (2024) deed het nog beter en op Live At The Ryman tonen ze aan een van de beste livebands van dit moment te zijn. Op Grateful laten ze zien dankbaar te zijn voor alles wat op hun pad is gekomen. Een heerlijke mix van southern rock, country, soul en gospel van de band uit Mobile, Alabama.
Charlie Marie – Signs (5 juni)
Een jaar na haar debuutplaat Ride On deed Charlie Marie precies dat; ze gooide haar spullen in de achterbak en keek niet meer achterom. En daarom hebben we nu, twee jaar later, pas een vervolg. Op Signs neemt de singer-songwriter uit Rhode Island ons mee op een soms spirituele reis van zelfontdekking langs allerlei plekken in de Verenigde Staten.
Jesse Welles – Masks Off (12 juni)
Jesse Welles neemt geen blad voor de mond en schrijft wat hij denkt. Zo heeft hij op zijn nieuwste studioplaat over ICE, Peter Thiel en DOGE, maar ook zijn nieuwverworven faam en wat dat betekent voor hem als persoon. Masks Off zit niet alleen tekstueel sterk in elkaar, ook muzikaal is het misschien wel z’n beste werk. En dit is pas het begin van zijn muzikale reis. Tegen Consequence of Sound zegt hij namelijk: “I don’t want to be the same artist forever.“
American Aquarium – New Ways To Lose (26 juni)
The Fear Of Standing Still, American Aquariums laatste studioplaat, haalde in 2024 Fried Coyotes eindejaarslijstje met de single Cherokee Purple als ultieme uitschieter. BJ Barham en American Aquarium leveren opnieuw met New Ways To Lose. Onder toeziend oog van Shooter Jennings heeft de band een album gemaakt dat meer neigt naar rock dan naar country, maar dat in spirit door en door country is.
Reservelijst
Brule County Bad Boys – Burden Lake (Cold as Life) (2 januari)
Zach Bryan – With Heaven On Top (9 januari)
Zach Bryan – With Heaven On Top (Acoustic) (12 januari)
Emily Scott Robinson – Appalachia (30 januari)
Will Slater – Normal Man (30 januari)
The Nude Party – Look Who’s Back (13 februari)
Tim Easton – Firehorse (20 februari)
Jimmy Fretwell – analog dreams (20 februari)
Garrett Boys – It Runs Deep (27 februari)
Garrett T. Capps – I Still Love San Antone (10 maart)
Jack Studer – Falling Forward (20 maart)
Jim Lauderdale – Country Super Hits Volume 2 (27 maart)
Luke Callen – Fool’s Spring (1 april)
Charley Crockett – Age of the Ram (3 april)
Elliott Booe – Onion Grass: The Album (3 april)
Paul Cauthen – Book Of Paul (3 april)
Cactus Lee – Lee’s Dream (10 april)
Bobby Dove – Fortune Teller (24 april)
Jim Lauderdale and the Po’ Ramblin’ Boys – The Birds Know (24 april)
Meg and the Wheelers – Honky Tonk Wisdom (1 mei)
Running On Credit – Searching for the Sound (1 mei)
Jarrod Walker – Nighthawk (8 mei)
49 Winchester – Change of Plans (15 mei)
Jake Vaadeland – This Is Jake Vaadeland (22 mei)
Joshua Ray Walker – Ain’t Dead Yet (29 mei)
Leeroy Stagger – Pilgrimage (29 mei)
Old Crow Medicine Show – Union Made (5 juni)
Willow Avalon – Pink Pocket Pistol (26 juni)
Sad Daddy – Ozark Shine (26 juni)
Rodney Crowell – Then Again (26 juni)
Sam Platts – Right Where I Belong (26 juni)
Fried Coyote 
Leave a comment