Er leek zowaar een einde te komen aan de eindeloze stroom singles van Ben Jarrell en met Tennessee Turnaround wordt duidelijk waar dat allemaal naartoe werkte. De singer-songwriter uit Alabama, tegenwoordig in Nashville, gooide er in aanloop naar de release nog een laatste track over dromen uit, maar de toon was al lang gezet. Dit is een plaat waar maandenlang naartoe is gebouwd.

Floris Visman

Jarrell klinkt steeds meer als een kruising tussen Waylon Jennings en Johnny Cash. Die lage bariton ligt overal bovenop, de train beat blijft maar doorrollen en de pedal steel zit er dik in. Ondertussen helpt hij andere onafhankelijke countrysterren met produceren en speelt hij overal mee, maar op zijn eigen werk hoor je vooral iemand die volledig in zijn element is.

Wat we eerder hoorden, kon al meer dan bekoren en de singles in aanloop naar Tennessee Turnaround doen daar niks voor onder. Echte countrytracks als Here Comes Tomorrow en Hopper’s Pond vormen de ruggengraat van de plaat. Classic country voor verloren zielen die zich thuis voelen in slecht verlichte barretjes, met nummers die meteen blijven hangen en nergens hun scherpte verliezen. In albumvorm vallen ze precies op hun plek.

Liefhebbers van classic country kunnen dit blind opzetten. Tennessee Turnaround ademt jaren 70, met die herkenbare sound en feel die je direct pakt. Jarrell levert een plaat af die van begin tot eind blijft rollen, zonder zwakke momenten, vol liedjes die je zonder nadenken nog een keer opzet.

Nu luisteren: Here Comes Tomorrow, Hopper’s Pond en Dreamers.