Al sinds hun titelloze album, dat onze lijst met favoriete platen in 2024 haalde, zijn we fan van The Droptines. Met hun unieke alt-countrygeluid maakten ze al snel impact en tekenden ze een jaar later bij Big Loud Texas. Drought Flower is dus hun eerste plaat voor een groot label en dat heeft de kwaliteit bepaald geen geweld aangedaan.

Floris Visman

Voor hun titelloze album hadden we grote woorden over. “Hun self-titled debuut klinkt alsof het er altijd al was; een groter compliment kun je bijna niet krijgen.” En dat klopt, want je kunt niet zeggen dat het een hedendaags geluid is. Het is tijdloos. Waar je het kunt inschalen? Ergens in de hoek van alt-country of post-country met lichte rock ‘n’ rollinvloeden. Of zoals ze het zelf noemen; alternatieve americana.

Die lijn trekken ze door op vervolgplaat Drought Flower, al is het geluid iets dynamischer geworden. Luister bijvoorbeeld naar Snowed In waarop de banjo een toffe toevoeging is. Die track is sowieso wat soulvoller. Tekstueel gaat het vaak over tegenslagen, verslaving en scheve schaatsen rijden. ‘You’re drunk before noon again, you’re shitting like a bird’. Soms windt zanger Conner Arthur er geen doekjes omheen.

Nu luisteren: Drought Flower, Snowed In en What Ate My Friend.