Ze heeft nog geen volwaardige plaat achter haar naam, maar maakte al wel indruk met de EP Indigo Child en recente singles Venom en Coyote Queen. Sophie Coyote groeide op het Amerikaanse platteland op met een voorliefde voor muziek uit de jaren 60 en 70, maar koos – mede door twee belangrijke mensen in haar leven – voor de country en folk. Fried Coyote vroeg haar naar haar roots.

Floris Visman

Waar ben je opgegroeid?

Waddams Grove, Illinois – de thuisbasis van de beroemde begraafplaats op de heuvel en de veevoederwinkel van verschillende generaties boeren. Ik ben geboren en getogen in een honderd jaar oude witte boerderij op zeven hectare glooiend land. Waddams Grove is klein, maar het is zeker lieflijk.

Door welk liedje of welke plaat werd je verliefd op muziek?

Wat een moeilijke vraag! Ik ben opgegroeid met het luisteren naar een breed scala aan genres. We luisterden vooral naar rock & roll, maar mijn ouders hadden allebei een hele brede muzieksmaak. Toen ik ouder werd, stal ik het vinyl van mijn moeder. The Beatles, Janis Joplin, Jefferson Airplane, Led Zeppelin en The Doors draaiden op de platenspeler van mijn opa. Mijn vader luistert naar ALLES, ik betrap hem er soms zelfs op dat hij naar oude Mississippi-blues luistert. Het is wel grappig dat ik meer naar country/folk ben gaan luisteren, maar ik denk dat dat door een paar mentoren is geïnspireerd. Als ik één nummer zou moeten kiezen, zou ik Heart of Gold van Neil Young zeggen. Ik weet nog dat ik dit beklemmende harmonicadeuntje op de radio hoorde toen ik klein was. Ik hield ervan hoe bitterzoet het was en hoe het me liet voelen. Zelfs nu nog, als ik dat nummer hoor, vult het mijn hart met zowel hoop als pijn.

Wie heeft je leren spelen/zingen?

De eerder genoemde mentoren waren Forrest en Wendy, oftewel “The Cowboy & The Lady.” Een geweldige staande bassist en een geweldige vrouw die alle akkoorden kent. Zoals ik al zei, mijn stad was klein en de muziekgemeenschap nog kleiner, dus ze kwamen al snel op mijn pad nadat ik in een talentenjacht had gezongen. Hoe verlegen ik ook was, ik kan nog steeds niet geloven dat ik de moed had om mee te doen. Ik had sociale angst die soms verlammend aanvoelde. Niemand wist van mijn liefde voor zingen, zelfs mijn familie niet.

Ondanks mijn schroom was mijn verlangen om muzikant te worden sterk. Ik ben heel dankbaar dat Forrest en Wendy in mijn leven zijn gekomen. Ze gaven me hun oude Martin-gitaar te leen en leren spelen was onontkoombaar. Op mijn veertiende was ik even bang als enthousiast. Ze namen me onder hun hoede, namen me mee naar elke open mic, stelden me voor aan lokale muzikanten en lieten me de gave van honky tonk country zien. Countrymuziek was zeker een verandering voor dit rock-‘n-rollhart, maar het werd al snel een vast onderdeel.

Welke muziek heeft je stijl het meest beïnvloed?

De rock-‘n-rollplaat die ronddraaide op de draaitafel. De Patsy Cline coverartiest in de plaatselijke bar en zelfs dat vleugje prachtige blues dat in de garage werd gedraaid. Het is moeilijk om mijn geluid aan te wijzen, het is beïnvloed door een hele verzameling genres uit een tijd voor mij.

Roots | Josh Gray: ‘Ik luister niet graag naar mooie muziek als ik depressief ben’

Wat voor baantjes heb je gehad om het te maken in de muziek?

Vanaf mijn vijftiende werkte ik in een pizzeria. Ik kookte, deed de afwas, beantwoordde de telefoon en bezorgde pizza’s – de hele weg naar de klanten toe jamde ik op muziek. Na de middelbare school werd ik verpleegassistente. Ik heb jarenlang thuiszorg gedaan en heb korte tijd in een dagopvang voor volwassenen gewerkt. Ik hield van en zorgde voor mijn cliënten en dat gevoel was wederzijds. Dat deel van mijn leven was hartverwarmend en soms ook hartverscheurend. Ondanks het verdriet dat ik had, heb ik door deze ervaringen zoveel empathie en geduld geleerd dat ik nooit zou willen ruilen.

Wie heeft er vanaf de eerste dag aan je zijde gestaan? Je grootste steun.

Mijn familie. Mijn moeder is de grootste steun. Ze is bij veel optredens geweest – opbouwen, afbreken en ze is een mean merchandise selling machine!

Wat is/was je favoriete huisdier?

Door de jaren heen heeft mijn familie veel huisdieren gehad. Van vinken, vissen, konijnen, hamsters, cavia’s, kippen, katten en honden – allemaal maakten ze een speciaal deel uit van ons dagelijks leven. Mijn favoriet? Nova, een lieve jachthond uit Louisiana. Ze was zo ontzettend verlegen dat ik in het begin niet dicht bij haar kon komen. Je hoorde haar niet blaffen of grommen. Met heel veel liefde is ze opgebloeid tot een beschermende en vooral vrolijke jachthond. Nova gaat soms met me mee naar optredens en als het even kan neem ik haar ook mee op pad. Ze is overal geweest, van Oklahoma tot Tennessee.

Welke muziek heeft je door de moeilijkste tijden heen geholpen?

Ik heb deze zomer wel honderd keer naar het album Blue Blue Blue van Cat Clyde en Jeremie Albino geluisterd.

Roots | Zach Russell: ‘Niets van mijn huidige succes zou mogelijk zijn zonder haar’

Op welk nummer van jezelf ben je het meest trots?

Lighthouse. Een nummer dat ik schreef in een tijd van onrust en verandering. Ik moest vrij snel verhuizen. Ik wist niet zeker waar ik heen ging en of ik me wel een plek kon veroorloven waar ik me veilig voelde om alleen te wonen. Hoewel ik me zorgen maakte en eerlijk gezegd gek werd, overspoelde een gevoel van veiligheid me uiteindelijk. Ik begon een stom liedje te schrijven. “Down by the river, I’ll be livin’ in a van. Vagabond, I’ll be singin’ in a band..” Ik wist diep in mijn hart dat alles goed zou komen, waar ik ook terecht zou komen, zelfs als ik in een busje bij de rivier zou wonen. Hoewel ik onlangs een busje heb gekocht om mee te toeren, ben ik gezegend dat ik in een kleine boerderij op het platteland woon. Nova en ik zijn hier erg gelukkig.

In welke zaal heb je het meest gespeeld?

Een zaal die The Wagner House heet. Mijn EP release show werd gehouden in de historisch bewaarde stedelijke oase in Freeport, Illinois.

Welke wortels leg je in de toekomst? Kom je nog met nieuwe muziek of tournees?

Ik zal de koude maanden gebruiken om mijn volledig geproduceerde album getiteld Waddams Grove af te maken. Op dit album zul je mijn nummer Lighthouse horen, samen met mijn laatste releases Venom en Coyote Queen. Ik ga een tournee door de Verenigde Staten maken, reizend in mijn busje met mijn geliefde jachthond. Ik ben van plan om exponentieel te blijven groeien en met elke ervaring en met elke gereden mijl moediger te worden. Door mijn reizen ben ik enthousiast om gelijkgestemde muzikanten te ontmoeten, die hopelijk levenslange vrienden zullen worden. Ik hoop ook mensen zoals jij te ontmoeten. Het soort mensen dat live muziek steunt en luistert naar kleine muzikanten zoals ik. Tot dan, het allerbeste en veel succes. Sophie Coyote.

Dank aan Fried Coyote voor de interesse!

Header image by Tilly Seydel