Eigenlijk stelt Julianna Riolino nooit teleur. Dat deed ze niet toen ze nog bij Daniel Romano in de band zat en ook niet op haar solodebuut All Blue (2022). En ook niet tijdens de twee keer dat we haar in Utrecht zagen. Je ziet hem al aankomen; ook haar tweede plaat, Echo in the Dust, stelt niet teleur. Sterker nog, het is een hele fijne plaat over groei die op z’n tijd lekker schuurt.

Floris Visman

Als je Julianna Riolino hoort weleens hebt horen zingen, weet je dat ze een geniale controle over haar stem heeft. Dat hoor je ook op Echo in the Dust. Als het zuiver en gecontroleerd moet zijn, dan doet ze dat. Moet het schuren en mag er uitgehaald wordend, kan ze dat ook met veel kracht en zonder vals te klinken. Je voelt dan de kracht van haar stem.

De tweede soloplaat van de singer-songwriter uit Ontario in Canada is minder americana, en meer een mix van psychedelische rock, canyon folk en garage country (om maar eens een paar dwarsstraten te noemen). En het mooie is, het klinkt als een geheel. Knap werk.