Sturgill Simpson stopte een paar jaar geleden met muziek maken. Een vooropgezet plan: hij zou vijf studioalbums met originele nummers maken en dan aftaaien. En daar hield hij zich aan, tot nu. Johnny Blue Skies is z’n reïncarnatie, maar de nieuwe naam heeft geen invloed op de muziek; op Passage Du Desir klinken invloeden van al z’n werk. De Sturg is terug, en hoe!

Floris Visman

Dat vooropgezette plan klopt natuurlijk niet helemaal. Want ja, dat plan lag er. Maar als je wat onderzoek doet, kom je erachter dat hij zichzelf was kwijtgeraakt én problemen met z’n stembanden had. Hoe dan ook, we waren Sturgill een paar jaar kwijt. En iedereen die weleens een plaat van hem heeft gehoord, weet: dat is eeuwig zonde.

Gelukkig kon de oude baas niet wegblijven en hebben we nu Passage Du Desir, de opvolger van The Ballad of Dood & Juanita (2021). Wie hoopte op een terugkeer naar de dagen van High Top Mountain (2013) en Metamodern Sounds In Country Music (2014) komt bedrogen uit. Country is Passage Du Desir geenszins, met uitzondering van een of twee tracks als Mint Tea.

Wat het dan wel is? Een verzameling van acht nummers waarop Sturgill Simpson je meeneemt op zijn reis van de afgelopen jaren. Zo heb je het onbezorgde Scooter Blues over een beetje rond scooteren in Azië, of Jupiter’s Faerie, dat waarschijnlijk gaat over een zelfmoord van een vriend of ex geliefde en schuldgevoel. Of If the Sun Never Rises Again over zijn worsteling met sterfelijkheid en de ‘wat als dit het is’-vraag.

Het is een plaat die je moet leren kennen en appreciëren. Als je hem de tijd geeft, is de kans groot dat ie heel hoog in je jaarlijstje komt te staan.